จ้าวน้อยฟิชชิ่ง ตกปลาฮาเฮ เร่ไปเพราะใจสั่งมา

การตกปลาอายุ (Ayu Fishing)

2011-12-26T23:15:00.018+07:00

ปลาAyu เป็นปลาอยู่ในวงศ์ Plecoglossidae.ปัจจุบันถูกระบุว่ามีทั้งหมด 3 ชนิดที่พบในญี่ปุ่นมี 2ชนิด หนึ่งชนิดนั้นถูกพบกระจายทั่วไป อีกหนึ่งถูกระบุว่าเป็นปลาเฉพาะถิ่น( Plecoglossus altivelis ryukyuensis) เริ่มจากปลาที่พบกระจายทั่วไปในญี่ปุ่น

1) Plecoglossus altivelis altivelis (Temminck & Schlegel 1846) .
Distribution : Mainland Japan, Peninsula of Korea, northern Vietnam [subspecies altivelis].
Habitat : freshwater, brackish, marine.

ถัดมาเป็นปลาเฉพาะถิ่น(Endemic fish)

2) Plecoglossus altivelis ryukyuensis Nishida 1988 Distribution : Ryukyu Islands [subspecies].Habitat : freshwater.

ชนิดที่3) Plecoglossus altivelis chinensis Wu & Shan 2005 Distribution : China and Taiwan [China subspecies].Habitat : freshwater, brackish, marine.

ปลาอายุเป็นปลาที่อยู่คู่กับวงการตกปลาของชาวญี่ปุ่นมาช้านาน เป็นตำนานที่สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นมาอย่างเหนียวแน่น การตกปลาชนิดนี้มีมนขลังให้นักตกปลาลุ่มหลงถลำลึกด้วยศาตร์และศิลป์ที่น่าชื่นชม

ด้วยการตกที่ต้องใช้ปลาชนิดเดียวกันมาล่ออีกตัวเพื่อให้มาติดกับเบ็ดที่ผูกติด ด้วยสัญชาตญานการหวงแหนดินแดนของตัวเอง เมื่อมีปลาต่างถิ่นที่บังอาจย่างกรายผ่านเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาติ ปลาเจ้าถื่นก้อจะรีบพุ่งเข้าไปปะทะต่อสู้ขับไล่ทันที

ด้วยนิสัยอันกราดเกรี้ยวนี่เอง นักตกปลาชาวญี่ปุ่นจึงใช้ปลาล่อซึ่งก้อคือปลาอายูที่ขาดพอเหมาะ แข็งแรงผูกติดกับเบ็ดมาใช้ในการล่อปลาชนิดนี้

ซึงอาหารจริงๆของปลาชนิดนี้ก็เป็นพวกแพลงตอน แมลง หนอนน้ำ หรือกระทั่งสาหร่ายที่ขึ้นตามโขดหิน ปลาอายูเป็นปลาที่ชอบอยู่ในน้ำไหลใสสะอาด มักจะหลบซ่อนอยู่ตามโขดหิน กิ่งไม้ ท่อนไม้ในน้ำ

ปลาอายุจะเริ่มจับคู่ผสมพันธุ์และวางไข่ ในช่วงเดือน กุมภาพันธ์ ถึง กันยายน ปลาอายุจะว่ายลงไปวางไข่ที่ปลายแม่น้ำทีมีกรวดทรายใสสะอาดและก็ตายลงในที่สุด

ปลาอายุมีชื่ออีกชื่อหนึ่งคือ Sweetfish ด้วยเนื้อที่มีรสหวานและกลิ่นหอมเหมือนแตงโมหรือแตงกวา สามารถนำมาทำอาหารได้หลากหลาย อาทิเช่น ปลาอายุย่างเกลือ ปลาอายุย่างราดซอส

การตกปลาชนิดนี้จะเริ่มเปิดให้ตกในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงเดือนพฤศจิกายนและเราจะต้องซื้อใบอนุญาตตกปลาด้วย

การตกปลาอายุ

การตกปลาอายุ ด้วยถิ่นที่อาศัยของปลาชนิดนี้เป็นแม่น้ำที่มีโขดหิน อีกทั้งยังเป็นน้ำไหล จึงทำให้การสังเกตุจุดที่ปลาอาศัยอยู่ได้ยาก หากลุยน้ำเพื่อสอดส่ายสายตาหาปลาไปเรื่อยๆก็จะทำให้ปลาตกใจแตกตื่นหนีไปได้ นักตกปลาจึงต้องใช้คันเบ็ดที่ยาวมาก และเฝ้ามองสังเกตุจากก้อนหินที่มีมอสหรือตะไคร่น้ำเกาะอยู่ ซึ่งมอสหรือตะไคร่น้ำนี้เป็นอาหารของปลาอายุ โอกาสที่จะเจอและได้ปลาก็จะมีเปอร์เซ็นสูงกว่า

การประกอบอุปกรณ์(โดยคร่าวๆ)

ขั้นตอนการเกี่ยวปลาอายุ

เสร็จแล้วก็จะได้ประมาณนี้

ภาพแสดงขั้นตอนการติดเหยื่อล่อของปลาอายุ

และนี่คือเรื่องราวของปลาอายุโดยคร่าวๆครับ สำหรับตัวกระผมไม่เคยตกปลาชนิดนี้หรอกครับ คงไม่มีโอกาสขนาดนั้น แต่ด้วยความชื่นชอบการ์ตูนซันเป้ ที่เสนอเรื่องราวการตกปลาชนิดนี้ ก็เก็บความประทับใจมาตั้งแต่เด็ก ก็เลยพยายามหาข้อมูลมาแชร์ให้ท่านที่ผ่านมาได้ลองอ่านกัน ข้อมูลอาจจะไม่สมบูรณ์เพราะใช้กูเกิ้ลช่วยแปลทั้งนั้น ผิดพลาดประการใดก็กราบขออภัยไว้ตรงนี้ก่อนเลยนะครับ ขอบพระคุณครับ...

รูปแบบการตกด้วยเหยื่อยาง (Carolina Rig)

2011-03-31T23:54:00.000+07:00

แบบที่1 Carolina Rig แคโรไลน่า ริ๊ก

ชื่อ นี้ทุกท่านน่าจะคุ้นหูกันดี คำว่า ริ๊ก แปลว่า เล่ห์ หรือ อุบาย การประกอบก็ตามรูปครับ ตามตำราแต่ดั้งเดิม บอกว่าให้ใช้ ตะกั่วรูปทรงลูกปืน หรือทรงรักบี้ ทรงกลมก็ได้ เน้นก็ตรงที่ขนาดให้เล็กไว้ก่อน เพื่อเมื่อปลากินเหยื่อ จะได้ไม่มีแรงกดของตะกั่ว ทำให้ปลาระแวงคายเหยื่อ สายหลีดที่ใช้ ควรใช้สายเล็ก ๆ และควรเป็นสีที่ไม่สะดุดตาไปกว่าเหยื่อยางของเรา อาจเป็นใสธรรมดา หรื่อหากปลามีฟัน และครีบที่คม ใช้สายถัก หรือ สายลวดหุ้มพลาสติกเล็ก ๆ ก็ไม่ผิดแต่อย่างใด

ข้อสังเกตอย่างหนึ่งคือ ตัวเบ็ดที่นิยมใช้กับเหยื่อยางนี้ มีก้านยาวพอสมควร หากปลาไม่กลืนเหยื่อ ก็คงไม่ทำอันตรายกับสายเราได้ ทั้งนี้ขึ้นกับสภาพการณ์แต่ละครั้งของการตกปลาครับ จากตัวเบ็ดสายลีดเดอร์นิยมใช้ยาวอยู่ประมาณ 8-10 นิ้ว หรือยาวมากกว่า ผูกเข้ากับลูกหมุน ตามด้วย ลูกปัดเล็ก ๆ ไม่ควรใช้สีสะดุดตา ต่อด้วยตะกั่วทรงลูกปืน

หมาย เหตุ ลูกปัดใส่สำหรับ กัน ตะกั่ว ซึ่งมีเนื่ออ่อน กดทับลูกหมุน จนเป็นรอยบาก ซึ่งอาจทำอันตรายกับสายเบ็ดได้

การใช้งานแบบ Carolina Rig นี้ เหมาะกับการตกปลาโดยมีข้อสังเกตดังนี้

1. มัก ใช้งานกับสภาพพื้นน้ำ ที่มีดินตะกอนทับถมอยู่มาก หรือขั้นเป็นดินเลน การประกอบเหยื่อแบบนี้ มักนิยมใช้ร่วมกับเหยื่อ แบบลอย มากกว่าแบบ เหยื่อจมนะครับ หากผู้ผลิตไม่แจ้ง ก่อนใช้งาน เราควรทดสอบด้วยการทิ้งลงน้ำดูก่อน ว่าเหยื่อยางที่เรามีอยู่นั้น ลอยน้ำหรือจมน้ำ ข้อนี้ เป็นตัวเลือกสำคัญ ในการใช้งานให้เหมาะกับพื้นที่ และ ชนิดปลาหรือระยะที่ปลาแต่ละชนิดเฝ้ารอเหยื่ออยู่

2. เหมาะ กับแหล่งสภาพน้ำไหล เช่นลำธาร หรือแม่น้ำ คลองส่งน้ำ สายลีดเดอร์ที่ยาวนี้จะช่วยให้เหยื่อพลิ้วไหว อย่างนุ่มนวล ไม่สั่นระริก จนปลางับไม่ทัน หรือเหยื่อโดนแรงน้ำ พัดจนส่ายเสียปลาตกใจ แทนที่จะเข้าชาร์ตเหยื่อ เรื่องนี้ นักตกปลาทะเลส่วนใหญ่ เข้าใจเรื่องสายหน้า ยาว ๆ นี้ดีครับ

3. มัก ดูช่วงเวลา และชนิดปลาล่าเหยื่อเป็นหลัก เมื่อเราประกอบเข้ากับเหยื่อแบบจม เหยื่อจะคืบคลาน บนผิวดินใต้น้ำ หากใช้เหยื่อลอย เหยื่อจะถูกยกขึ้นจากพื้นน้ำ ปลาที่ไม่ได้นอนรอเหยื่ออยู่พื้นน้ำจะสามารถเห็นเหยื่อได้ง่ายขึ้น

**************************

แบบที่2 การประกอบเหยื่อแบบ Texas Rig

การประกอบแบบนี้ ดูได้ที่ภาพครับ จะเห็นว่า ตะกั่ว จะอยู่ติดกับตัวเบ็ด อาจรองลูกปัดเล็ก ๆ กันกระแทก ด้วยสีสะดุดตา ก็ได้ครับ

การ ประกอบชุดสายหน้า แบบ เท็กซัส ริ๊ก นี้ นิยมใช้กับทั้งเหยื่อจม และเหยื่อลอย หากแต่เหยื่อลอย จะเป็นทางเลือกที่นิยมกว่า เพราะขณะสร้างแอ็คชั่น เราสามารถหย่อนสาย ให้ตัวเหยื่อลอยขั้นกว่าปกติ แล้วเพียงกระตุกเบา ๆ ก็สามารถสร้างแอ็คชั่นไห้ตัวเหยื่อได้อีกแบบ ปกติเมื่อประกอบเข้ากับเหยื่อลอย ตัวเหยื่อจะทำมุมตั้งขั้น ประมาณ 70-80 องศา (ในขณะเรากรอสายกลับมาช้า ๆ ) ทำให้ปลาที่กบดาน หรือเฝ้ารอเหยื่ออยู่ที่หน้าพื้นดิน เข้าชาร์ตเหยื่อแบบหวังผลได้ค่อนข้างสูง

การใช้งานในแบบที่3 คือแบบการใช้เบ็ดหัวจิ๊ก ประกอบเข้ากับ ตัวเหยื่อโดยตรง

แบบ นี้ นับเป็นทางเลือกที่สะดวกเช่นกัน หากปลาที่ตกไม่ระแวงกับหัวจิ๊ก ที่ออกจะหนักสักนิด (นิดเดียวจริงๆ ) ก็คงไม่พลาดได้ปลามาเชยชมแน่นอน

การใช้งานแบบที่4 คือการใช้ตัวเบ็ดแบบฝังเข้าตัวเหยื่อ แล้วโผล่คมออกมาด้านนอก

การประกอบเหยื่อแบบนี้ เหมาะกับพื้นน้ำเปิด หรือไม่มีอุปสรรคใต้น้ำนะครับ ใช้กันมาก ๆ ก็การจิ๊กเหยื่อจากที่สูง หรือบนเรือครับ ข้อควรระวัง ก็คือการประกอบควรให้ คมเบ็ดโผล่ออกมาด้านหางไม่งอเข้า นะครับ หากเราหันคมเบ็ด เข้าไว้ทางด้านหางงอ เมื่อหย่อน หรือตีเหยื่อ หางจะงอจนฝังเข้ากับคมเบ็ดได้ ทำไห้เหยื่อเสียแอ็คชั่นได้ แต่หากนักตกปลาใช้เหยื่อ กรับหางงอนี้แบบลากผ่านผิวหน้าดิน และไม่ได้เหวี่ยงเบ็ดแบบด้วยแรงที่มากนักการเกี่ยวแบบคมเบ็ดโผล่ทางด้านหาง งอก็นิยมทำกันมานาน นัยย์ว่าเมื่อเบ็ดลากที่ผิวหน้าดิน หางงอจะหงาย และต้านน้ำ ทำให้ออกแอ็คชั่นได้ดีกว่า แต่สำที่ผมใช้ตกปลาบ่อย ๆ มักเกี่ยวคมโผล่ออกอย่างที่กล่าวไว้ตอนแรกครับปลากัดเหมือนกันลองปรับใช้ดู นะครับ

แบบที่5 คือการใช้เบ็ดก้านสั้น

จาก ในภาพมีแขนกันสวะ หรือป้องกันตัวเบ็ดเกี่ยวกับกับ อุปสรรคใต้น้ำ การประกอบเหยื่อแบบนี้ มักหวังผลกับ ปลาที่อยู่ตาม ตอ หรือ กองหินกลางน้ำ นักตกปลาส่วนมาก ที่ผมรู้จัก และตัวผมเอง นิยมตีเหยื่อ ที่ประกอบแบบนี้ เข้าหาตอไม้กลางน้ำเลยครับ ตัวเหยื่อจะตกลงน้ำ แบบจมลงช้ากว่า ปกติ (หมายถึงเจ้าตัวยาวด้านบนครับ) อาจมีเจ้าตัวใต้น้ำที่เฝ้าตออยู่ เข้าชาร์ตได้ทันที การประกอบแบบนี้ เป็นแบบหนึ่งของการใช้เหยื่อบิน ครับ
การส ร้าแอ็คชั่น ใต้ผิวน้ำก็สามารถทำได้ปกตินะครับ นิยม กระตุกให้ตัวเหยื่อ ลอยขึ้น แล้วพักมากกว่าการหรอสายกลับธรรมดา หรือจะประกอบเข้า

รูป แบบการใช้งานคร่าว ๆ อย่างที่หลายท่านเคยได้ทราบและเคยสัมผัสมา คงครอบคลุมไว้แต่เพียงเท่านี้ก่อน ส่วนการประกอบ แบบพิเศษ และรูปแบบการใช้งานที่ต่างออกไป เช่นการตีเหยื่อบริเวณอุปสรรคมีอยู่มาก เช่น จอก แหน กอบัว

ปกติ ผมจะไม่กระตุกเหยื่อเท่าใดนัก กับการการประกอบชุดปลายสายแบบที่กล่าวมายกเว้นรู้สึกได้ว่า เหยื่อจมดินเลนใต้น้ำ หรือปลาไม่สนเหยื่อจริง ๆ แล้วเท่านั้น หัวใจของการใช้เหยื่อยาง คือการเคลื่อนที่ช้า ครับ เมื่อตีเหยื่อผมจะมองข้างตลิ่งก่อนเลย ไม่ก็ตอไม้ ที่โพล่ขึ้นเหนือน้ำ ถ้าอยู่บนเรือ ก็มักตีเหยื่อตกริมตลิ่ง ไม่ก็บนหินแล้วค่อยให้เหยื่อหล่นลงน้ำเบา ๆ จากนั้น เมื่อเหยื่อถึงพื้นน้ำ การกรอสายเข้า อย่างช้า ๆ (ช้าที่สุดเท่าที่จะช้าได้ ) เป็นหัวใจของการใช้หนอนยาง เพราะในธรรมชาติ ไม่มีหนอน หรือใส้เดือนตัวใด กระโดดได้ใต้น้ำนะครับ ยกเว้นเหยื่อยางจะรูปร่าง คล้ายปลา หรือที่นิยมใช้แบบกระตุก มาก ๆ ก็เป็นพวกรูปร่างที่มีแพนหางแบนและใหญ่ครับ ข้อมูลนี้ ผมได้จากการใช้งานส่วนตัว รวมถึงคนที่ผมรู้จัก ปลาช่อนเองก็เช่นกัน ผมเคยตกแบบ อยู่บนบ้านพักพิมน้ำ น้ำก็ใสมีปลาช่อนขยับครีบเบา ๆ อยู่กับที่ใต้แพ ผมหย่อนเจ้าหนอนยางหางงอลงไป กระตุกผ่านหน้าปลา ตั้งหลายที ไม่ยอมเข้าชาร์ตครับ จนค่อย ๆ ลาก ผ่านหน้า ช้า ๆ ปลาเข้างับทันที เรื่องระยะ การขยอก หรือกลืนเหยื่อของปลาช่อน มีอยู่บ้าง สังเกตจากการใช้จิ่งจกยางอดีต รวมถึงหลายท่าน ก็มักจะบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าให้รอนับเลขในใจสักนิด ค่อยวัดเหยื่อ

ในตอนท้ายนี้ ขอเสริมรูปแบบประยุกต์การใช้หนอนยาง สักนิด คือการประกอบแบบ Finesse rig (ฟินเนส ริ๊ก) หรือนิยมเรียกอีกอย่าง ตามลักษณะการประกอบว่า Split shot rig (สปริท ชอร์ท ริ๊ก) การประกอบใช้เหยื่อรูปแบบนี้ ไม่ยากครับ ส่วนมาก นิยมตะกั่วบีบขนาดเล็ก ๆ น้ำหนักเพียงสัก 2-4 กรัม บีบไว้ที่สายเหนือตัวตัวเบ็ดราว ๆ 8-10 นิ้วครับ

การ ใช้เหยื่อรูปแบบนี้ เหมาะกับเหยื่อยางทั้งแบบจมและลอยครับ แบบลอยจะทำให้ตัวเหยื่อตกถึงพื้นช้ากว่า ตอนเรากระตุกให้เหยื่อกระโดดครับ การกระตุกให้กระโดดนี้ สองแบบแรกที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ก็นิยมใช้กันนะครับ แต่แบบ Finesse rig นี้ผมค่อนข้างนิยมใช้ร่วมกับแอ็คชั่นกระโดดมากกว่าครับ

การ ปฏิบัติ เมื่อเราตีเหยื่อเข้าสู่เป้าหมาย รอให้เหยื่อจมถึงพื้นน้ำครับ ตะกั่วเม็ดเล็ก จะค่อย ๆ พาเหยื่อยางถึงพื้นน้ำ หากตัวเหยื่อ พริ้วไหวผ่านหน้าปลาล่าเหยื่อ มันอาจเข้าชาร์ททันที จากพื้นน้ำ ให้เรากระตุกเหยื่อเพียง 1 ครั้ง คันทำมุม สัก 60-80 องศาขณะ รอให้เหยื่อตกถึงพื้นนำอีกครั้ง (เมื่อปลาชาร์ทเราจะรู้สึกได้ไวกว่ามากครับ) อาจกระตุกครั้งที่สอง โดยยังไม่กรอสายครับ กรณีที่เหยื่อเคลื่อนที่กลับมาไม่มากนัก การเคลื่อน ที่ของเหยื่อ จะกระโดดขั้น ตามตะกั่วเม็ดเล็ก แล้ว ดิ่งพริ้วสู่พื้นตามตะกั่วเม็ดเล็กเช่นกัน (ให้นึกถึงคนโดดร่มครับ ) ปลาที่ไม่ได้นอนนิ่งอยู่ผิวน้ำ เมื่อเห็นเหยื่อเรากระโดด จะให้ความสนใจ และกว่าครึ่งจะชาร์ตเหยื่อขณะเหยื่อพริ้วจมลงครับ

ขอขอบคุณข้อมูลจาก fishing4you.com ,g-fishinggame.blogspot.com

ปลาสะนาก (Raiamas guttatus)

2010-10-08T17:12:00.000+07:00

ปลาสะนาก เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ที่มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Raiamas guttatus อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) วงศ์ย่อย Danioninae - Oxygastrini มีลักษณะ ลำตัวยาวทรงกระบอก หัวและปากแหลม

ปากกว้างมาก จะงอยปากล่างงุ้มคล้ายตะขอ ไม่มีหนวด เกล็ดเล็ก ลำตัวสีเงินวาว ข้างลำตัวมีประสีน้ำเงินคล้ำ หางเว้าเป็นแฉกลึกสีแดงมีแถบสีดำใกล้ขอบบนและขอบล่าง ครีบหลังสีเหลืองอ่อนมีแต้มคล้ำ ในตัวผู้มีตุ่มข้างแก้มแตกต่างจากตัวเมียโดยเฉพาะในฤดูผสมพันธุ์ และสีลำตัวจะเปลี่ยนเป็นสีชมพูอมส้ม ขนาดประมาณ 15 - 45 เซนติเมตร

เป็นปลากินเนื้อ มักอยู่รวมเป็นฝูงเล็ก ๆ หากินบริเวณผิวน้ำ ล่าเหยื่อได้แก่ ปลาขนาดเล็ก กุ้ง ปู ต่าง ๆ เป็นปลาที่มีความว่องไว ปราดเปรียวมากและว่ายน้ำเคลื่อนไหวตลอดเวลา มีรูปร่างคล้ายปลาแซลมอน ที่พบในต่างประเทศ จึงได้ฉายาจากนักตกปลาว่า "แซลม่อนเมืองไทย"
อาศัยอยู่ตามแม่น้ำสายใหญ่ในภาคเหนือ ภาคกลางและอีสาน มีชื่อเรียกต่างออกไปเช่น มะอ้าว ในภาษาไทยใหญ่ น้ำหมึกยักษ์, นางอ้าว, อ้าว, ดอกหมาก, ปากกว้างและจิ๊กโก๋ในภาษาอีสาน

เป็นปลาเศรษฐกิจที่พบบ่อยในบางฤดูกาล บริโภคโดยการปรุงสด และมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามที่มีพบขายในตลาดปลาสวยงามบางครั้งด้วย

ปัจจุบันเป็นปลาที่พบเจอได้ไม่บ่อยนักตามแหล่งน้ำทั่วไป แหล่งที่อาจพบเจอได้บ่อยครั้งก็ตามลำน้ำสาขาแม่น้ำโขงในช่วงฤดูน้ำหลาก จะจับกลุ่มกันไล่ล่าปลาเล็กที่มากับน้ำแดง

ปลาสะนากเป็นปลาที่มีมีลักษณะคล้ายกับปลาแซลมอนผสมปลาเทร้าเมืองนอก ซึ่งเป็นกลุ่มปลาที่นักตกปลาด้วยอุปกรณ์ฟลายนิยมตกเป็นเกมส์กีฬา ซึ่งนักตกปลาในกลุ่มนี้ถือได้ว่าเป็นนักตกปลาที่มีสปิริตในการตกแล้วปล่อยมากที่สุด

สถานที่เหมือนสรวงสวรรค์ Fly fishing ในประเทศไทยก็มีอยู่หลายที่เช่นกันอาทิ แม่น้ำเงา จ.แม่ฮ่องสอน,ต้นน้ำเพชร จ.เพชรบุรี,สะพานข้ามแม่น้ำยม ต.ท่าข้าม จ.แพร่,ฝายกั้นน้ำ นครสวรรค์,ลำธารในอ.แม่สะเรียง,แม่น้ำสงคราม และแม่น้ำสาขาแม่น้ำโขง และอีกหลากหลายที่ครับสาธยายไม่หมดครับ ข้อมูลยังไม่สมบูรณ์แล้วจะมาเพิ่มเรื่อยๆครับ

กราบขอบพระคุณที่มาของข้อมูลดีๆครับ

วิกิพิเดีย
สยามฟิชชิ่ง
สนุกฟิชชิ่ง
thailandoutdoor
และเจ้าของรูปภาพที่มาทั้งหมดครับ

เทคนิคการใช้เหยื่อยาง (TexusRigs#3)

2010-08-18T23:39:00.017+07:00

เทคนิคการใช้เหยื่อยาง (แบบที่รู้จักกันทั่วไป )

บทความตอนนี้ ขอเกริ่นนำและอธิบายให้ครอบคลุมอย่างคร่าว ๆ เกี่ยวกับ เหยื่อประเภท Jelly Bait บางท่านเรียก Worms หรือบางท่านเรียกเป็นคำไทย ว่าหนอนยาง หรือ อีกหลายชื่อที่นักตกปลาใช้เรียกเหยื่อปลอม ชนิดนี้ โดยส่วนตัวเห็นว่ามีประโยชน์ กับนักตกปลาที่สนใจเกมส์ฟิช(Game fish) ชนิดปลาล่าเหยื่อบ้างพอสมควร ขอนำบทความนี้ ด้วยคำว่า เหยื่อยาง เพราะดูแล้วน่าจะเป็นคำไทยที่ครอบคลุมทุกประเภท และทุกแบบของเหยื่อตกปลาชนิดนี้

เหยื่อ ยางที่นิยมใช้กันมาก และมีชื่อเสียงในบ้านเรามานาน คงจะหนีไม่พ้น จิ้งจกยาง ที่หลายท่านนิยมใช้ตกปลาช่อน ตามคูคลองบริเวณข้างทาง หรือ บ่อน้ำที่มีวัชพืช ปกคลุมอยู่บ้าง ในบทความนี้อาจกล่าวถึงปลาล่าเหยื่อต่างประเทศ ขอให้เข้าใจร่วมกันก่อนนะครับ ว่าเรากำลังร่วมกัน ศึกษาและพัฒนารูปแบบการใช้เหยื่อยาง ในบ้านเรา ซึ่งสัญชาติญานของปลาล่าเหยื่อนั้น ไม่ต่างกันเท่าใดนัก

บท ความที่เรียบเรียงไว้ในบทนี้ ขออนุญาต ข้ามเรื่องจิ้งจกยาง รวมถึงเหยื่อชนิดปลายางไปก่อนครับ โดยบทความตอนนี้ขอเล่าถึง ประสบการณ์ส่วนตัว รวมทั้งสิ่งต่าง ๆ ที่เคยได้รับการบอกเล่า และเรียนรู้จากนักตกปลาท่านอื่น มานำเสนอให้เพื่อน ๆ ได้อ่านกันครับ

การ ตกปลาด้วยเหยื่อยาง รวมไว้ซึ่งศาสตร์ และ ศิลป์ เริ่มจากผู้ผลิต ที่คิดค้นเนื้อวัสดุ และรูปแบบของตัวเหยื่อเลียนแบบ ให้เหมือนสิ่งมีชีวิตในธรรมชาติ บ้างก็แปลกแหวกแนว มองอย่างไร ก็ไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตที่เราเคย พบเห็นกัน

จากในภาพจะเห็นได้ว่า ลักษณะเหยื่อยาง มีหลายรูปแบบ หลายขนาด รวมถึงสีสันของตัวเหยื่อ เรียกว่ามีเป็นร้อยแบบก็คงได้ โยงไปถึงเรื่องกลิ่นของตัวเหยื่อ เหยื่อยางบางรุ่นมีกลิ่นหอมในตัวเอง (คนอาจเหม็นก็ได้) แต่ปลาคงรู้สึกหอมน่าหม่ำมากกว่า บางตัวที่ราคาไม่แพง คุณภาพไม่ค่อยดี อาจมีกลิ่นเหม็นของสารสังเคราะห์ได้เช่นกัน นอกจากนี้ ลักษณะความนิ่ม และความยืดหยุ่นของตัวเหยื่อล้วนถูกพัฒนา ใส่เทคนิคการผลิตเข้าไปหลายอย่าง

เหยื่อ ยางหลายตัวต้องแช่อยู่ในน้ำมันหรือสารสังเคราะห์ ซึ่งจะทำไห้คงสภาพตัวเหยื่อไว้ได้ เหมือนตอนเหยื่อออกจากแม่พิมพ์ และยังได้ประโยชน์จากกลิ่นหอม ๆ และการฟุ้งของสารละลายที่ใช้พรมตัวเหยื่อนั้น ๆ ด้วย เทคนิคการผลิตเหยื่อยางให้ตัวเหยื่อมีความนิ่ม และส่งกลิ่นสังเคราะห์ ทีอยู่ในเนื้อใน ของตัวเหยื่อ ออกมากได้อย่างหนึ่งก็คือ การใส่เกลือเข้าไปในกระบวนการผลิต ประโยชน์ของเกลือนี้ ทำให้เหยื่อมีรูพรุนเมื่อลงน้ำ ทำให้ตัวเหยื่อมีความนุ่ม และตัวเบ็ดสามารถทะลุทะลวงได้ดีกว่า

นอก จากนี้ รูปร่างเหยื่อยางชนิดต่าง ๆ ก็มีลักษณะการใช้งานที่แตกต่างกันไป ในแต่ละสภาวะแวดล้อม ในแต่ละพื้นที่ แอ็คชั่นของตัวเหยื่อมักได้ถูกคิดและวางรูปแบบการใช้งานคร่าว ๆ มาแล้ว ส่วนมากมักมีการดัดแปลงการใช้งาน หรือตัดต่อตัวเหยื่อ ใหม่ บ้างก็ประกอบเข้ากับ อุกปกรณ์ หรือเหยื่อชนิด อื่น เพื่อสร้างความสนใจให้กับปลาพันธ์ดุ ใต้น้ำมากขึ้น

อุปกรณ์ที่จำเป็น เมื่อใช้เหยื่อยาง มีคร่าว ๆ ดังนี้ครับ

1. ชุด อุปกรณ์ คันเบ็ดและรอก ได้ทั้งเบทและสปินนิ่ง แต่มักนิยมคันแอ็คชั่นค่อนข้างอ่อน ก้านคันเบ็ดแบบเล็กๆ จะได้เปรียบเรื่องแรงสะบัดในการส่งเหยื่อเข้าสู่เป้าหมาย สปินนิ่งอาจได้เปรียบในเรื่องของการตีเหยื่อเบา ๆ ได้ไกลกว่า การทอยเหยื่อ ก็ทำได้สะดวกกว่า แต่รอกเบทเล็ก ๆ คุณภาพดี ๆ ก็ทำได้ไม่เป็นรองเท่าใดนัก

2. สายที่นิยมใช้ ปกติ นักตกปลาส่วนใหญ่ คงคิดถึงชนิดปลาเป็นหลักในการเลือกใช้สาย แต่จากการพูดคุย กับนักตกปลาญี่ปุ่น ที่เชี่ยวชาญหลายท่าน (อาจารย์สอนตกปลาแบส) ให้ความเห็นว่า สายควรใช้ขนาดเล็ก ๆ เข้าไว้ จะทำให้เหยื่อตีไกล และแม่นยำ

ที่ สำคัญที่สุดคือแอ็คชั่นที่ได้จากตัวเหยื่อขณะใช้งาน จะแสดงออกมาได้เต็มที่ เกี่ยวกับสาย PE หรือสายไดนีม่า ไม่นิยมใช้กันเท่าใดนักในเกมน้ำจืด เมื่อแรกก็จะนึกไปถึงราคาของสายชนิดนี้ที่วางขายในญี่ปุ่น มีราคาแพงกว่าสายธรรมดาอยู่ 3-5 เท่าขึ้นไป (ความยาวที่พบได้ส่วนใหญ่คือ 100 เมตร และ 150 เมตร)ผู้ เขียนได้สอบถามดูจากนักตกปลา(ที่น่าจะเชี่ยวชาญการใช้เหยื่อยางหลายท่าน ..จริงๆ แล้วแค่ 3 ท่านครับ ) ได้รับคำตอบทำนองเดียวกันว่า สายไดนีม่านี้ เมื่อเปียกน้ำอาจมีน้ำหนักมากกว่าสายโมโนฟิลาเมนต์ (สายเอ็นธรรมดา) อยู่สักหน่อย รวมถึงเมื่ออยู่ใต้น้ำ การให้ตัวของเหยื่อยาง (เมื่อหวังปลาที่รอกัดเหยื่ออยู่บริเวณหน้าดิน) จะไม่เป็นอิสระเท่าที่ควร จะมีใช้กันมาก ๆ ก็เหยื่อติดหัวจิ๊ก ที่ตีเหยื่อแบบเหยื่อบิน (ลอยกลางน้ำ) มากกว่า

รวมถึงการตกปลา ในเขตแก่งหิน ถึงจะใช้สายชนิดไดนีม่ากัน เพราะเรื่องของประสิทธิภาพด้านการทนต่อแรงเสียดสี ขูดกับแก่งหิน หรือตอไม้ใต้น้ำเป็นต้น ทั้งนี้ชุดลีดเดอร์ ยังคงใช้สายเอ็นขนาดเล็กอยู่ดี ปกติจะขึ้นกับขนาดปลา โดยมีใช้กันตั้งแต่ ขนาดราวๆ 2 ปอนด์ ถึง 10 ปอนด์ มากกว่านี้ไม่นิยมใช้ร่วมกับเหยื่อยางตัวเล็ก ๆ แต่หากท่านใดประสงค์ใช้งาน ก็ไม่ผิดแต่ประการใด เพราะคงต้องดูถึงสภาพแวดล้อมการใช้งาน และเทคนิคของนักตกปลาแต่ละท่าน....

3. ตัวเบ็ด ที่ใช้ มีมากมายหลายแบบ ทั้งนี้ขึ้นกับชนิด และขนาดของตัวเหยื่อเป็นสำคัญ ถัดไปก็เรื่องของการใช้เหยื่อในแต่ละแบบ จะหน้าดิน เลาะตลิ่ง มุดตอ หรือแม้แต่ใช้แบบเหยื่อบินกลางน้ำ ก็ต้องเลือกตัวเบ็ดให้เหมาะกับการตกปลาแต่ละครั้ง

อุปกรณ์ ที่ต้องมีติดไว้แบบพอจำเป็นก็ดังในภาพ บางตัวก็มีหัวจิ๊ก บางตัวก็มีลวด หรือส่วนของการป้องกัน เบ็ดเกี่ยวกับวัชพืช หรือสิ่งแปลกปลอมใต้น้ำ

4. อุปกรณ์เสริมอื่นๆ ขาดไม่ได้ก็ลูกหมุน ถัดไปก็คลิ๊ปเผื่อจะเอาไว้เปลี่ยนเหยื่อได้สะดวก ตะกั่ว ทรงกรวย ทรงกลม หรือแม้แต่ทรงตุ้ม อย่างลูกสีเขียว (ดังในภาพ) ก็นำมาใช้ประโยชน์ได้เช่นกัน ที่สำคัญ ขนาดเล็ก ๆ ครับ

ให้ ดูเหยื่อยางที่ใช้เป็นหลักครับ พวกจิ๊กหัวขน ก็นิยมใช้ร่วมกับ เหยื่อยางเช่นเดียวกัน เรียกว่าประกอบกันแล้ว ตัวเหยื่อดูหล่อขึ้นมาก และบางครั้งปลากัดมากกว่าการใช้เหยื่อยางอย่างเดียวครับ

สปินเนอร์เบท ก็นิยม เกี่ยวหนอนตัวเล็ก ๆ ไว้ที่ตัวเบ็ดด้วยเช่นเดียวกัน (ปกติ สปินเนอร์เบท ที่มีพู่อยู่ดังในภาพ ก็สามารถใช้ตกปลาได้โดยไม่ต้องมีเหยื่อยางนะครับ)เรื่องของเทคนิคการประกอบเหยื่อ ถึงขึ้นการใช้งาน และ แอ็คชั่นของตัวเหยื่อที่เราหวังผล

5. สเปรย์ ดับกลิ่น เพิ่มกลิ่น และน้ำยาชุบกลิ่นให้เหยื่อยาง เป็นสิ่งสุดท้าย ที่ไม่จำเป็นต้องมีเท่าใดนัก แต่หากนักตกปลาท่านใด หวังผล และคาดหวังการได้ยลโฉมตัวปลามากกว่าปกติ หรือไม่อยากพลาด อาหารจานเด็ดล่ะก้อ ของสิ่งนี้ ช่วยให้เพิ่มความน่าจะเป็นในการตกปลาได้มากขึ้น ขอให้มีความสุขในการตกปลาด้วยเหยื่อยางนะครับ

ต้องขอขอบคุณข้อมูลดีๆจาก fishing4you.com และ g-fishinggame.blogspot.com

เทคนิคการเกี่ยวเหยื่อยาง # 1(Texus Rig 1)

2010-07-15T23:13:00.008+07:00

ข้อมูลการเกี่ยวเหยื่อยางดีๆนี้มาจากน้าtanongpoti จากเว็ปสยามฟิชชิ่งครับดูกันเลยครับ

ภาพที่ 1 เป็นเหยื่อหนอนหางดีดหรือหางใหญ่ 4 นิ้ว

ภาพที่ 2 ตัวเบ็ดหนอนที่ใช้กันให้เห็นส่วนใหญ่มี 2 ขนาดครับ ขนาด 2/0 และ 1/0

ภาพที่ 3 เป็นเหยื่อหนอนยางหางดีดหรือหางใหญ่ ข้อดีของเหยื่อหนอนยางหางใหญ่คือการสร้างแอ็คชั่นที่ดีเพราะมีใบหางใหญ่โบกไหวในกระแสน้ำ

ภาพที่ 4 ขั้นตอนแรกก็นำเบ็ดหนอนมาเกี่ยวตามรูป คือ ปลายเบ็ดกดลงปลายส่วนหัวของเหยื่อหนอนยาง

ภาพที่ 5 ให้กดปลายเบ็ดลงไปตัวเหยื่อประมาณ 4-5 มิลลิเมตร แล้วให้ปลายเบ็ดโผล่ออกมา ดังรูป

ภาพที่ 6 จะเห็นว่าปลายเบ็ดโผล่ออกมาตรงปลายตัวเหยื่อเล็กน้อย ดังรูป

ภาพที่ 7 ชัดเจนนะครับว่าปลายเบ็ดจะโผล่ออกมา

ภาพที่ 8 ให้ดึงตัวเบ็ดออกมาให้เกือบถึงตูดเบ็ด (เอาเป็นว่าผมเรียกตามภาษาชาวบ้านละกันว่า "ตูดเบ็ด" กะ "ปลายเบ็ด")

ภาพที่ 9 ให้บิดตัวเบ็ดโดยให้คมเบ็ดหันตรงกันข้ามกับ ภาพที่ 8 โดยให้ตูดเบ็ดที่เป็นขั้นบันไดซ่อนอยู่ในตัวเหยื่อ ดังรูป

ภาพที่ 10 เมื่อได้ดังภาพที่ 9 แล้วให้นำคมหรือปลายเบ็ดกดเข้าไปท้ายตัวเหยื่อ ดูดังรูปครับ

ภาพที่ 11 เมื่อได้แล้วก็ซ่อนคมเบ็ดหรือปลายเบ็ดกับตัวเหยื่อ โดยจับตัวเหยื่อมือนึง และ จับตัวเบ็ดอีกมือนึง แล้วดึงตัวเบ็ดซ่อนคมเบ็ดกับตัวเหยื่อ ดังรูปครับ เป็นอันเสร็จครับ

ขอขอบพระคุณที่มาดีๆของข้อมูลครับ

ปลาหมอบัตเตอร์อสูรเงียบแห่งเขื่อนศรีฯ(Alien Species 2)

2010-06-17T21:02:00.023+07:00

ปลาหมอบัตเตอร์อสูรเงียบแห่งเขื่อนศรีนครินทร์

ปลาหมอบัตเตอร์ ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ชื่อสามัญคือ Tilapia Zebra มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Tilapia buttikoferi อยู่ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) มีรูปร่างคล้ายปลานิล (Oreochromis niloticus) ทั้งนี้เนื่องจากปลานิลเดิมก็เคยอยู่ในสกุล Tilapia นี้มาก่อน

จัดเป็นปลาในวงศ์ปลาหมอสีชนิดหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ มีสีสันลวดลายสวยงาม ลำตัวเป็นเส้นขีดสีคล้ำพาดขวางตลอดทั้งตัว สามารถปรับเปลี่ยนสีได้ตามอารมณ์และสภาวะแวดล้อม

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 40 เซนติเมตร มีถิ่นกำเนิดในทวีปแอฟริกาแถบตะวันตก และพบมากที่สุดที่ประเทศไลบีเรีย ไทยพบมากที่เขื่อนศรีนครินร์ มีอุปนิสัยค่อนข้างดุร้าย ก้าวร้าว

สำหรับในประเทศไทย ปลาหมอบัตเตอร์นับว่าเป็นปลาหมอสีที่มีราคาถูก จึงมีผู้เลี้ยงแล้วนำไปปล่อยลงแหล่งน้ำธรรมชาติมากมาย จนกลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นชนิดหนึ่งไปแล้ว เช่นเดียวกับปลานิล เปคู ซัคเกอร์ พีค็อกแบลส

แหล่งน้ำสำคัญที่ทราบชัดเจนก็คือเขื่อนศรีนครินทร์ ซึ่งนักตกปลาได้ตกปลาชนิดนี้ได้เมื่อหลายปีก่อนซึ่งตอนนั้นก็คงไม่มีใครได้ฉุกคิดหรือใส่ใจ เพราะคิดว่าคงเป็นปลาที่หลุดมาหรือคนมาปล่อยแค่ตัวสองตัว แต่จากระยะเวลาไม่กี่ปี ก็มีนักตกปลาตกปลาหมอบัตเตอร์ชนิดนี้ได้ถี่ขึ้นๆ ขนาดก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย และมักจะได้ปลาชนิดนี้กับกลุ่มปลาหมอตะกรับ และ ปลานิล เป็นไปได้มั้ยว่า ปลาหมอบัตเตอร์สามารถปรับสภาพเข้ากับแหล่งน้ำบ้านเราได้เป็นอย่างดี(แน่นอน)

ปลาหมอบัตเตอร์เป็นปลาที่สามารถตกได้อย่างง่ายดาย และสนุกเร้าใจกว่าปลาหมอตะกรับ ปลานิล ในขนาดไซส์ที่เท่ากัน แถมรสชาติก็อร่อย หลายคนฟันธงว่าอร่อยกว่าเนื้อปลานิล และ หมอตะกรับด้วยซ้ำไป ซ้ำร้ายการแพร่ขยายพันธุ์ในปริมาณที่มากและรวดเร็วของมันทำให้ปลาหมอบัตเตอร์กำเนิดทายาทรุ่นใหม่ในเขื่อนศรีขึ้นมาอีกมากมายหลายรุ่น(คาดเดานะ) เดี๋ยวนี้กว่าจะได้ปลาหมอตะกรับ หรือปลานิลขึ้นมาสักตัวก็ต้องเฉลี่ยกับปลาหมอบลัตเตอร์อัตรา 1 ต่อ 10 กันเลยทีเดียว

อีกทั้งปลาหมอบลัตเตอร์เป็นปลาที่มีนิสัยดุร้าย หวงแหนรังนอนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อาจเป็นไปได้ที่จำนวนที่มีมากมายของมันรุกล้ำกล้ำกรายเข้าไปในอาณาจักรปลาเจ้าถิ่นอย่างปลาหมอตะกรับและปลานิล เพื่อขับไล่ทำลายทำร้าย กินลูกปลาและไข่ของปลาพื้นถิ่น ยืดครองแย่งพื้นที่ ทำให้จำนวนประชากรการขยายพันธุ์ของปลาพื้นเมืองพื้นถิ่นดั้งเดิมของเราลดจำนวนลง ก็คงเป็นไปได้ใช่มั้ย?

เราจะทำอะไรได้นับจากนี้หากปลาต่างถิ่นชนิดนี้มาเป็นส่วนหนึ่งในผืนน้ำของเรา การแพร่กระจายคงไม่หยุดแค่ในเขื่อนศรีแน่นอน ต้นตอของปัญหานี้มาจากไหน คนเลี้ยงปลาที่เบื่อหรือเลี้ยงไม่ไหวเอาไปปล่อยทิ้ง หรือนักตกปลาที่ต้องการชนิดปลาที่หลากหลายนำมาแพร่กระจาย หรือกระชังเลี้ยงปลาสวยงามที่แตกเพราะภัยธรรมชาติ ปัญหามาจากฝ่ายไหนก็คงไม่มีใครยืดอกออกมายอมรับ ถึงยอมรับมันก็ไม่ช่วยทำให้อะไรดีขึ้นมากมายใช่มั้ย แต่สิ่งที่ทำได้ก็คือ ไม่ควรนำปลาชนิดนี้หรือปลาต่างถิ่นมาปล่อยซ้ำลงไปอีก ไม่ว่าจะเป็นแหล่งน้ำใดๆ นักตกปลาตกปลาเหล่านี้ได้ไม่ควรปลดปล่อยคืนอิสระภาพ เนื้อมันอร่อยขอให้เอามากินให้หมด เพื่อลดจำนวนของพวกมัน ส่วนปลาพื้นบ้านของเราตกแล้วปล่อยดีกว่ามั้ย ฟังดูโหดร้ายและสองมาตรฐานสำหรับใครหลายคน แต่เราก็ไม่อยากให้ปลาพื้นถิ่นของเราสูญสลายค่อยๆหายไปไม่ใช่หรือ?

ตัวผมก็ใช่ว่าจะดีเด่อะไรนะครับแค่นำเสนอมุมมองความคิดเห็น ความรู้ความสามารถก็มีอยู่น้อยนิด ผิดพลาดประการใดก็ต้องกราบขออภัยไว้ที่นี้ด้วยนะครับ ตกได้จะกินให้เหี้ยน อิอิ ความสุขจงมีแด่ท่านครับ

ที่มาของรูปและข้อมูลดีๆ

+++ขอบคุณครับ+++

5 กลยุทธ์สปินเนอร์เบท ภาค1 (T.spinner bait #1)

2010-05-31T23:06:00.014+07:00

1.) การใช้สปินเนอร์เบทกับเหยื่อลูกปลาเป็น

สปินเนอร์เป็นเหยื่อปลอมที่เราเคยคุ้นและอาจเป็นเหยื่อไม้เด็ดของใครหลายคน และเป็นที่ชื่นชอบของปลาล่าเหยื่ออย่างเช่น ปลาช่อนและกระสูบ เฉกเช่นเดียวกับเหยื่อลูกปลาเป็นๆ ถ้าเราลองจับทั้งคู่มารวมกันมันน่าจะได้ผลดีกว่ามั้ย? เราสามารถสร้างสรรค์สปินเนอร์เบทได้ง่ายๆด้วยการเพิ่มใบพัดเข้ากับแกนลวด ที่ปลายด้านหนึ่งดัดเป็นห่วงไว้ผูกเอ็น ปลายลวดอีกด้านที่เป็นตัวเบ็ดแบบหนีบมาหนีบติดก้านลวดเพื่อถ่วงให้มีน้ำหนักสมดุล ตัวเบ็ดก็เกี่ยวกับลูกปลา

การลากเหยื่อควรทำแบบช้าๆ ประกายวาววับสะท้อนแสงที่เกิดจากใบพัดที่หมุนรอบแกน และอาการทุรนทุรายดีดดิ้นของปลาเหยื่อเหมือนล่อหลอกให้ปลาล่าเหยื่อให้หิวกระหายและพร้อมที่จะโจมตีเหยื่อได้ทุกเวลาวิธีนี้ดูโหดร้ายแต่ก็เป็นเทคนิคในการดำรงชีวิตของคนสมัยก่อน ปัจจุบันมีปลายางที่รูปร่างคล้ายปลาจริงมาก เป็นทางเลือกที่ดีกับนักตกปลาที่ไม่ชอบใช้เหยื่อปลาจริง

2.) ใช้สปินเนอร์เบทที่เน้นและออกแบบเฉพาะใช้น้ำใส

การใช้สปินเนอร์เบทชนิดธรรมดาเพื่อหวังตกปลาในแหล่งน้ำที่ใสแจ๋ว อาจทำให้ปลาล่าเหยื่อระแวงหรือตกใจ แต่ถ้าเลือกใช้เหยื่อที่ออกแบบมาตกในน้ำใสโดยเฉพาะมันจะทำให้เปอร์เซนต์ที่ปลาล่าเหยื่อจะฉวยเหยื่อเราอย่างไม่ระแวงมีโอกาสมากกว่า ลักษณะของสปินเนอร์แบบนี้จะมีขนาดเล็ก ใบพัดทำจากพลาสติกแข็งใส และจะพ่วงเหยื่อพลาสติกนิ่มที่เรียกว่า กรับเทลส์(Grubtails) เข้าไปด้วย

3.) ใช้เหยื่อสปินเนอร์เบทบริเวณกระแสน้ำวน

หลายครั้งที่เราออกตกปลาแล้วเห็นปลาล่าเหยื่อ ลอยตัวขึ้นอยู่บริเวณกระแสน้ำวน ซึ่งอาจจะอยู่หลังตอไม้ หรือโขดหินที่สายน้ำไหลมาปะทะ ซึ่งปลาล่าเหยื่อจะหันหน้าสู้กระแสน้ำเพื่อดักรอปลาเหยื่อที่ไหลมากับน้ำ กรณีนี้ให้เราเดินหาทำเลให้อยู่ด้านขวาของแหล่งน้ำ การเข้าชาร์จเหยื่อมักจะเกิดขึ้นด้านขวาตรงบริเวณที่กระแสน้ำปะทะกับตอไม้หรือโขดหิน

4.) ใช้สปินเนอร์เบทที่มีขนาดใกล้เคียงกับเหยื่อธรรมชาติ

วิธีนี้เราควรสังเกตุว่าแหล่งน้ำบริเวณหมายที่เราจะตกปลา อุดมไปด้วยสัตว์ชนิดใด เช่นมีปลาซิวควาย ปลากระดี่ ปลาสร้อยเยอะเราก็หาสปินเนอร์ที่มีใบใกล้เคียงพวกปลาเหยื่อในแหล่งน้ำ ซึ่งจะช่วยให้ปลาไม่ระแวงเหยื่อที่เราส่งไปถึงปากของมัน หรือถ้าหมายที่เราเลือกมีแต่พวกแมลงขนาดเล็กเราก็ควรลองใช้สปินเอร์ที่มีใบขนาดเล็กๆหลายๆใบ ซึ่งใบสปินขนาดเล็กอาจจะเรียกร้องความสนใจได้ดีกว่าเหยื่อมาตรฐานที่เราใช้อยู่ก็เป็นไปได้

5.) ใช้สปินเนอร์เป็นนักปีนเขา

เทคนิคเบื้องต้นของสปินเนอร์เบทคือการยกขึ้นปล่อยหมุนปล่อยหมุน วิธีนี้อาจจะเหมาะสำหรับพื้นที่เป็นโขดหินผาลาดชัน โดยการตีเหยื่อให้ตั้งฉากตามแนวหน้าผาหินสูงชัน ปล่อยเหยื่อให้จมถึงพื้น กระตุกเหยื่อให้ลอยสูงขึ้นด้วยปลายคันเบ็ดในระยะสั้นๆ แล้วปล่อยเหยื่อลงสู่พื้นโดยรักษาระดับความตึงของสายเอาไว้

ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆให้เกิดการกระโดดโลดเต้นของเหยื่อไปตามแนวหินลาดชันของพื้นที่ ซึ่งปลาล่าเหยื่อจะชาร์จเหยื่อในจังหวะที่เหยื่อตกลงไปบ่อยครั้ง

วาฬนาร์วอล ยูนิคอร์นแห่งอาร์ติก(narwhale)

2010-04-03T10:21:00.014+07:00

ก่อนหน้านี้ นักวิทยาศาสตร์รู้เรื่องเกี่ยวกับธรรมชาติวิทยาของวาฬนาร์วอล(narwhale)เพียงเล็กน้อย แต่นักวิทยาศาสตร์จากกรีนแลนด์ เดนมาร์ก และสหรัฐอเมริกา ที่ร่วมกันทำวิจัย กำลังได้ข้อมูลต่างๆ มากมายของวาฬนาร์วอล มันเป็นวาฬที่อาศัยอยู่ ณ ดินแดนเหนืออาร์ติกเซอร์เคิลนี้มาตลอดชั่วชีวิต (อาร์กติกเซอร์เคิล คือบริเวณเส้นรุ้งที่ 66 องศา 34 ลิบ ดาเหนือ) เป็นดินแดนที่เหล่าวาฬสามารถกินปลาทะเลน้ำลึกหลากหลายพันธุ์ ความรู้ที่ได้มานี้เป็นช่วงเวลาวิกฤตพอดิบพอดี เพราะเจ้าวาฬเหล่านี้กำลังถูกการประมงเพื่อการค้าและอุณหภูมิที่สูงขึ้นของ โลก คุกคามและเล่นงานมากขึ้นทุกที

วาฬนาร์วอลที่โตเต็มที่จะมีขนาด ความยาวประมาณ 4-5 เมตร นั่นทำให้มันกลายเป็นวาฬที่มีขนาดเล็กกว่าพันธุ์อื่นๆ ตัวผู้มีน้ำหนักเฉลี่ยประมาณ 1,200 กิโลกรัม ตัวเมียประมาณ 800 กิโลกรัม แต่มันเป็นวาฬชนิดเดียวที่มีเขี้ยวยาวเขี้ยวนี้เป็นฟันที่งอกออกมาจากขากรรไกรด้านบนผ่านมาทางริม ฝีปาก และมีลักษณะเป็นเกลียว คล้ายกับงาช้างที่พันเป็นเกลียวเหมือนเปียและมีปลายแหลม ส่วนใหญ่จะพบในตัวผู้ เขี้ยวนี้จะยาวจนถึง 1.8 เมตร พ่อค้าชาวไวกิ้งในศตวรรษที่ 10 จะ ขายเขี้ยวของมันให้กับชาวต่างประเทศ โดยอ้างว่าเป็นเขี้ยวของตัวยูนิคอร์น ส่วนชาวยุโรปในยุคกลางเชื่อว่าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มีอำนาจมนต์ขลัง ส่วนวาฬนาร์วอลจะใช้เขี้ยวของมันทำอะไรบ้างนั้นก็ยังเป็นที่สงสัยกันอยู่ ตัวผู้นั้นมักใช้เขี้ยวนี้ไว้เพื่อต่อสู้กัน แต่นักชีววิทยาส่วนใหญ่เชื่อว่า เขี้ยวของพวกมันมีไว้เพื่อโฆษณาชวนเชิญให้ตัวเมียมาผสมพันธุ์ด้วย

ถึงแม้ว่าการไล่ล่าวาฬเพื่อเอาเขี้ยว นี้ยังคงมีอยู่อย่างต่อเนื่อง เฮเด-จอร์เกนเซน คิด ว่าวาฬอาร์กติกชนิดนี้ยังถูกคุกคามมากขึ้นจากพวกชาว พื้นเมืองอินนุตที่ใช้เรือ วิทยุ และเครื่องไม้เครื่องมือที่ทันสมัยขึ้น เพื่อไล่ล่าวาฬนาร์วอลมาเป็นอาหาร พวกเขาสามารถ ขายวาฬได้ในราคาถึงกิโลกรัมละ 30 ปอนด์ (2,280 บาท) ชาวอินนุตเห็นว่าหนังของวาฬกอาร์กติกนี้มีความสวยงามประณีต และรสชาติอร่อย ทำ ให้มีการซื้อขายกันอย่างแพร่หลายทั่วกรีนแลนด์ “มัน ให้วิตามินซีสูงมากนั่นเป็นเหตุผลหนึ่งว่าทำไมชาวอินนุต ถึงอยู่รอดมาได้ทั้งที่ไม่ได้กินพืชผัก” เฮเด-จอร์ เกนเซนกล่าว

นาร์วอลนั้นเป็นชื่อในภาษาเดนมาร์ก หมายถึงซากศพ (corpse whale) และหมายถึงวาฬสีเทาพันธุ์ที่มีลายจุดที่เห็นชัดเจน มีอายุยืนประมาณ 35 ปี พวกมันจะใช้ชีวิตในช่วงฤดูร้อนตามอ่าวแถบไฮอาร์กติกในประเทศแคนาดาและ กรีนแลนด์ ในฤดูหนาวนั้นเผ่าพันธุ์วาฬนาร์วอลซึ่งมีจำนวนกว่าห้าหมื่นตัวจะเดินทางไป ทางใต้ราว 1,400-2,000 กิโลเมตร เป็นระยะเวลาหกเดือนเพื่อใช้ชีวิตอยู่ในน้ำแข็งทึบที่อ่าวบัฟฟินและช่องแคบ เดวิส (บริเวณเกาะกรีนแลนด์-กองบ.ก.) โดยทั่วไปวาฬนาร์วอลจะเดินทางเป็นฝูงตั้งแต่ 15-30 ตัว แต่ก็มีผู้เคยสังเกตพบว่ามีวาฬจำนวน 1,000-2,000 ตัว ที่อพยพมาพร้อมกันในช่วงฤดูร้อนคราวหนึ่ง

ถึงแม้ว่าวาฬนาร์วอลจะกินหมึกอาร์กติก ปลาคอดขั้วโลก และปลาคอดอาร์กติกเป็นอาหาร แต่อาหารจานโปรดของพวกมันก็คือปลาแฮลิบัต (Greenland halibut) ปลาชนิดนี้เป็นแหล่งรวมไขมันและให้พลังงานสูง ซึ่งเป็นสิ่งที่จำเป็นในการอยู่รอดของวาฬนาร์วอลในแถบอาร์กติก เนื่องจากปลาแฮลิบัตอาศัยอยู่ก้นชายฝั่ง และวาฬนาร์วอลก็สามารถดำน้ำลงไปได้ ลึกกว่า 5,000 ฟุต (1,500 เมตร) เพื่อ ตามล่าหาพวกมัน พวกวาฬนาร์วอลจะทำอย่างนี้อยู่หกเดือนตลอดช่วงฤดูหนาวอันยาวนานซ้ำแล้วซ้ำ เล่า ด้วยลักษณะนิสัยเช่นนี้ทำให้วาฬนาร์วอลได้รับการจัดอันดับให้เป็นสัตว์ที่ดำ น้ำ ได้ลึกที่สุด เช่นเดียวกับวาฬหัวทุย (sperm whale) และแมวน้ำช้าง มีการคาดคะเนว่าความลึกสูงสุดที่วาฬนาร์วอลสามารถดำดิ่งลงไปได้คือราวๆ 5,500 ฟุต (1,650 เมตร)

นาร์ วอลนั้นจะดำน้ำได้ค่อนข้างตื้นและสั้นในช่วงฤดูร้อน และจะค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละน้อยในช่วงฤดูใบไม้ร่วง จนถึงฤดูหนาวที่มันสามารถดำน้ำในลึกที่สุด ฮัล ไวท์เฮด นักชีววิทยา ผู้ศึกษาวาฬหัวทุยแห่งมหาวิทยาลัย แดลฮูซีในฮาลิแฟกซ์ โนวาสโกเทีย คิดว่าข้อได้เปรียบที่ดีที่สุดสำหรับการดำน้ำได้ลึกของมันก็คือ ความเร็วของเหยื่อที่หนีลงสู่ด้านล่าง “ที่ผิวน้ำ มีก๊าซออกซิเจนมาก แต่เมื่อลงไปใต้น้ำกว่า 1,300 ฟุต ก็จะเหลือออกซิเจนอยู่ น้อยนิด และเหยื่อที่หนีเราก็จะค่อยๆ อ่อนแอลง” เขากล่าว

การ ดำน้ำลงไปในช่วงความลึกดังกล่าวจำเป็นต้องมีการปรับตัวทางด้านชีววิทยาให้ เหมาะสมเป็นอย่างมาก วาฬนาร์วอลมีความดันเลือดต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม อยู่ในระดับสูง ซึ่งเกือบจะเป็นสองเท่าของมนุษย์ นอกจากนี้พวกมันยังมีระดับของเฮโมโกลบินสูงอีกด้วย วาฬนาร์วอลจะลำเลียงนำออกซิเจนเข้าไปในเลือดโดยตรง การดำน้ำลึกจะทำให้ปอดแฟบลง ไนโตรเจนอยู่ในกระแสเลือดมากเกินไป ปัญหานี้มักพบได้ในมนุษย์ที่ดำน้ำลึก แต่วาฬนาร์วอลไม่เจอปัญหานี้เลย

วาฬนาร์วอลไม่มีปัญหาความดันสูงที่ ระบบประสาทอีกด้วย แต่สำหรับมนุษย์ที่ดำน้ำลงไปที่ความลึกประมาณ 350-700 ฟุต นั้น ความลึกระดับนี้ก็เสี่ยงต่อชีวิตแล้ว เพราะความดันที่สูงขึ้นจะทำให้เนื้อเยื่อบุผิวของเซลล์ประสาทเกิดการบีบตัว ทำให้เป็นลมกะทันหันและ เสียชีวิตในที่สุด แต่วาฬนาร์วอลสามารถ ก้าวผ่านเขตอันตรายนี้มาได้อย่างสบาย นอกจากนี้พวกมันยังเป็นนักว่ายน้ำที่มีประสิทธิภาพอีกด้วย เพราะพลังงานที่พวกมันใช้ในการว่ายน้ำในระดับความลึกสูงสุดนั้นไม่ได้มากไป กว่าพลังงานที่พวกมันใช้ในการว่ายอยู่ในระดับน้ำที่ตื้นเลย

แผ่น น้ำแข็งที่มีความหนาหลายเมตรเป็นความท้าทายอีกอย่างหนึ่งที่เจ้าวาฬนาร์วอลจะต้องเผชิญในช่วงฤดูหนาว เมื่ออ่าวบัฟฟินถูกปกคลุมไปด้วย น้ำแข็ง และความหนาวยะเยือกปกคลุมเกือบทั่วทุกแห่ง ภาพภูมิประเทศที่ปรากฏในภาพถ่ายดาวเทียมก็ไม่มีอะไรเลยนอกจากสีขาวโพลน เมื่อขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์เท่านั้นแหละ จึงได้เห็นแถบยาวแคบๆ และรอยแตกของน้ำแข็งเต็มไปหมด รอยแตกนี้มีความหมายต่อความเป็นความตายของเจ้าวาฬนาร์วอลเลยทีเดียว รอยแตกดังกล่าวอาจจะลดน้อยลงเมื่อฤดูหนาวค่อยๆ คืบหน้าผ่านไป โดยในราวสิ้นเดือนมีนาคมจะลดน้อยลงกว่าทางเหนือของชายฝั่งถึงครึ่งหนึ่ง

แต่ก็ไม่มีใครสามารถรับประกันได้ แม้แต่พื้นที่ดังกล่าว สายน้ำที่เปิดโล่งนี้สามารถกลายเป็นน้ำแข็งได้ทันทีในช่วงเวลาที่อุณหภูมิลด ต่ำลงถึง ติดลบ 22 องศาฟาเรนไฮต์ และไม่มีลมกระโชกแรง การผสมผสานกันดังกล่าวเป็นอันตรายต่อเจ้าวาฬนาร์วอลให้ถึงตายได้เลย ซึ่งมันจะอาจจะติดอยู่ในช่องที่เกิดการหดและแข็งตัวขึ้นมา เมื่อ พ.ศ.2537 มีวาฬนาร์วอลเกือบ 150 ตัวตายเมื่อพวก มันติดอยู่ในช่องเล็กๆ ที่ปากอ่าวดิสโกทาง ตะวันตกของกรีนแลนด์

แต่ สิ่งที่น่าเป็นห่วงมากกว่าก็คือ นักวิทยาศาสตร์กังวลว่าการที่วาฬนาร์วอลติดกับดักน้ำแข็งมากขึ้นนี้อาจจะ เป็นผลจากการที่โลกมีอุณหภูมิสูงขึ้น โดยทั่วไปเมื่อโลกร้อน ทางซีกโลกเหนือจะร้อนขึ้น ทำให้น้ำแข็งในทะเลแถบอาร์กติกเริ่มละลายในอัตราที่สูงจนน่าตกใจ แต่ฝนที่ตกเพิ่มขึ้นอันเนื่องมาจากอุณหภูมิของโลกที่สูงขึ้นจะทำให้มหาสมุทร เค็มน้อยลง ซึ่งการเปลี่ยนแปลงนี้สามารถหยุดการไหลของกระแสน้ำทางแอตแลนติกเหนือ ซึ่งจะพัดพาเอากระแสน้ำอุ่นมาจากบริเวณเส้นศูนย์สูตรได้ ซึ่งผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นก็คืออุณหภูมิที่หนาวเย็นขึ้น และน้ำแข็งที่อ่าวบัฟฟินจะเพิ่มมากขึ้นทำให้ลดทอนพื้นที่แหล่งอาศัยของพวกมัน

การทำการประมงปลาแฮลิบัตที่มีการพัฒนามากขึ้นในแถบอ่าวบัฟฟินนั้นก็มีผลกระทบ ต่อวาฬนาร์วอลด้วย เช่นกัน นักประมงทางการค้าในประเทศ แคนาดา กรีนแลนด์ และนอร์เวย์ ต่างก็สนใจสิ่งที่เฮเด-จอร์เกนเซนกล่าวว่า วาฬนาร์วอลเป็น “สัตว์ยุคดึกดำบรรพ์ไม่กี่ตัวที่หลงเหลืออยู่ในโลก” เนื่อง จากการประมงยุคใหม่ก็ยังคงสร้างปัญหาอยู่ ซึ่งไม่ว่าที่ไหนก็ไม่สามารถสร้าง ขวัญกำลังใจขึ้นมาได้เลย นักตกปลาท้องถิ่นและชาวประมงที่ดำรงชีพในเมืองซิตกา อลาสกา มองเห็นความเสื่อมถอยอย่างรุนแรงของการประมง เมื่อเรือทางการค้าที่ได้รับสัมปทานอย่างถูกต้องตามกฎหมายเข้ามาถึงเมื่อ พ.ศ. 2533 จากสถิติพบว่า ปี 2536 ผู้อยู่อาศัยท้องถิ่นที่จับปลาแฮลิบัตได้ 3,019 ตัว ในซิตกาซาวนด์ แต่ผ่านไปเพียงสามปี ก็จับปลาได้แค่ 447 ตัว ณ สถานที่เดียวกัน ปัจจุบันแผนการจัดการประมงได้มีการจัดสรรปันส่วนทรัพยากรท่ามกลางความสนใจ และการแข่งขันที่สูง แต่เฮเด-จอร์เกนเซนก็ยังสงสัยว่า ผู้จัดการด้านประมงในกรีนแลนด์ได้ แบ่งสรรทรัพยากร ระหว่างชาวประมงและวาฬนาร์วอลอย่างไร

การประมงและการก่อตัวของน้ำแข็งที่เพิ่มมากขึ้นจะมีผลกระทบต่อวาฬนาร์วอลในช่วงหน้าหนาว แต่นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าพวกมันยังสามารถหาอาหารส่วนใหญ่ของมันกินได้ กระนั้นก็ดีนักวิทยาศาสตร์ก็ยังไม่สามารถหาเงินทุนเพื่อศึกษาวิจัยเรื่องของวาฬนาร์วอลที่นั่นได้ ความกังวลมากที่สุดของนักชีววิทยาก็คือมีสิ่งที่ท้าทายต่อการรอดชีวิตของวาฬมากขึ้น แต่กลับไม่มีข้อมูลที่จะคอยสังเกตุและจับตาดูภัยอันตรายเหล่านั้นเลย สำหรับวาฬนาร์วอลนั้นการวางเฉยไม่ใช่เรื่องที่ควรทำกลับจะเป็นอันตรายเสียด้วยซ้ำ

เฮเด-จอร์เกน เซนกล่าวว่า “ความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอากาศและความกดดันจากการประมงที่เพิ่มมากขึ้น กำลังเกิดขึ้น ณ ส่วนที่อยู่ห่างไกลที่สุดแห่งหนึ่งของโลก เป็นดินแดนที่ช่วงกลางฤดูหนาวจะมีความมืดมิดปกคลุมไปทั่ว ดินแดนนี้มีประชากรวาฬนาร์วอลตัวเทอะทะอาศัยอยู่บริเวณไกลจากฝั่ง แต่กระนั้นพวกเราก็ยังมีความรู้เกี่ยวกับพวกมันน้อยมาก จึงเป็นเรื่องเร่งด่วนที่จะต้องสร้างความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับความยาก ลำบากและอุปสรรคที่สัตว์พันธุ์พิเศษ นี้ต้องเผชิญ และจะต้องหาทางแก้ไขเพื่อสร้างความมั่นใจว่า พวกมันจะสามารถดำรงเผ่าพันธุ์ไปได้อีกนาน”

ปลาซีลาคานท์ฟอสซิลที่ยังหายใจ Coelacanth

2010-03-19T14:34:00.004+07:00

ซีลาแคนธ์ (Coelacanth)

ปลา ซีลาแคนธ์หรือซีลาคานท์หรือซีลาแคนท์ถือเป็นสิ่งที่พิเศษที่สุดและถือว่าเป็นผลงานชิ้นโบว์แดงของนักสัตว์ลึกลับวิทยาก็ได้ ครั้งหนึ่งปลาซีลาแคนธ์เคยมีอยู่อย่างมากกมาย และหลากหลายสายพันธุ์ แต่พวกมันไม่ได้มีชีวิตรอดมาจนถึงปัจจุบันได้ทั้งหมด โดยสูญพันธุ์ไปตั้งแต่เมื่อ สิ้นยุค Cretaceous เมื่อ 65 ล้านปีก่อน ซึ่งนักวิทยาศาสตร์เชื่ออย่างนั้น แต่แล้วการค้นพบมันในปี พ.ศ. 2481 ถือได้ว่าเป็นการฉีกหน้านักวิทยาศาสตร์เต็มๆ

ซีลาแคนธ์มีรายงานการค้นพบอย่างเป็น ทางการเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2481 ครั้งนั้นถูกจับได้ที่ปากแม่น้ำ Chalumna ทางชายฝั่งตะวันออกของแอฟริกาใต้ โดยกลาสีเรือชาวสก็อตแลนด์โดย กัปตันเฮนดริค กูเซ่น (Capt. Hendric Goosen) และ ลูกเรือ พวกเขาคิดว่าปลาที่จับได้นี้แปลกประหลาดมาก และได้นำปลาที่จับได้ มายังท่าเรือของเมือง East London ในประเทศแอฟริกา ใต้ แล้วแจ้งไปยังพิพิธพันธ์ท้องถิ่นในเมืองเล็กๆในแอฟริกาใต้

และเมื่อ ลาติเมอร์ Courtney-Latimer นักอารักษ์ของ พิพิธภัณฑ์ที่นั่นได้เห็นปลารูปร่างประหลาด ได้แจ้งไปยังศาสตราจารย์ จี.แอล.บี สมิธ J.L.B Smith ผู้เชี่ยวชาญ เรื่องปลาแห่งมหาวิทยาลัยโรเดส ในประเทศแอฟริกาใต้ แล้วแจ้งไปยัง Courtney ให้ เก็บรักษาตัวอย่างปลานี้ไว้ แต่ว่าข้อความนั้นมาช้าไปทำให้อวัยวะภายในของปลาซีลาแคนธ์นั้นเริ่มเน่าเสีย เสียก่อน และแล้วสมิทก็ได้ออกแถลงการให้โลกรู้ว่า ปลาสีน้ำเงิน ความยาวเกือบสองเมตร นั่นคือปลาปลาซีลาแคนธ์ ที่มันเคยมีชีวิตอยู่เมื่อหลายร้อยล้านปีก่อน สมิธจึงได้ตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ของ ปลาบรรพบุรุษของมัน ตัวนี้ว่า Latimeria chalumlae เพื่อเป็นเกียรติแด่ นางลาติเมอร์ และตำแหน่งที่ค้นพบ คือบริเวณปากแม่น้ำ Chalumnae

มีตัวแรกก็มีตัวที่สอง ตัวที่สองนั้นถูกจับได้โดยกลาสีเรือชื่อ อาเหม็ด ฮูเซียน ในบริเวณ Comores Archipelago ที่อยู่ใกล้เกาะมาดากัสกา ในอีก 14 ปีต่อมา และฮูเซียนก็ได้รับเงินรางวัล 50,000 ฟรังก์ ในฐานะที่จับปลาดึกดำบรรพ์ได้

และ แล้วปัญหาการอ้างกรรมสิทธิ์ของปลาที่จับได้ก็เกิดขึ้น ระหว่าง สมิธ กับรัฐบาลฝรั่งเศส เพราะว่าปลาที่ถูกจับได้อยู่ในบริเวณน่านน้ำของเกาะมาดากัสกา ซึ่งอยู่ในความปกครองของฝรั่งเศส แต่สมิธเป็นนักชีววิทยา คนแรกที่รู้จักปลาชนิดนี้ รัฐบาลฝรั่งเศสจึงตัดสินใจว่า หาก สมิธ สามารถเดินทางมารับซากปลาได้ภายในเวลา 24 ชั่วโมง เขาจะได้เป็นเจ้าของซากปลาตัวนั้น แต่ สมิธ นั้นอยู่ห่างจากฝรั่งเศสถึง 2,400 กิโลเมตร แต่ถึงกระนั้นระยะทาง 2,400 กิโลเมตรก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะว่า สมิธได้ขอร้องให้ นายกรัฐมนตรีของแอฟริกาใต้ให้จัดเครื่องบินของกองทัพอากาศ ไปรับซากปลาภายในเวลา 24 ชั่วโมง

สมิธ ได้บินไปรับซากปลาที่เขารอคอย นานถึง 14 ปี ได้ทันเวลา และข่าวการพบปลาซีลาคานท์ ตัวที่สอง ได้แพร่กระจายไปทั่วโลก และโลกก็ประจักว่าทะเล Comores Archipelago คือถิ่นที่อยู่อาศัยของฝูงปลาซีลาแคนธ์ เพราะปลาชนิดนี้ตัวที่ 3 นั้น ถูกจับได้ในอีก 1 ปี ต่อมา.

พวกชาวเกาะ Comoran รู้จักปลาชนิดนี้ในนามของปลา Gombessa และ ทุกๆครั้งที่คนเหล่านี้จับปลาซีลาคานท์ได้ เขาจะปล่อยมันกลับลงทะเล เพราะเนื้อมันกินไม่ได้ ( ในช่วงเวลา 15 ปีที่ผ่าน มา ชาวประมงจับปลาซีลาคานท์ได้โดยบังเอิญ 3-12 ตัว นอกจากนี้ซีลาแคนธ์ยังพบในอินโดนีเซีย เพียงแต่มีลักษณะแปลกกว่าของอาฟริกานิดหน่อย เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม 1998 ปลาซีลาแคนธ์ได้ถูกจับขึ้น อีกครั้งหนึ่งในตาข่ายดักฉลามบริเวณทะเลลึก โดยชาวประมงท้องถิ่นห่างจากเกาะภูเขาไฟของ Manado Tua ทางเหนือของ สุลาเวสี อินโดนีเซีย ซึ่งที่ที่พบนี้อยู่ทางตะวันออกของ มหาสมุทรอินเดียตะวันตกไปประมาณ 10,000 กม.ชาวประมงนำปลาที่จับได้นี้ไปให้ Arnaz Menta Erdmann เมื่อ พวกเขาได้ปลาซีลาแคนธ์จากสุลาเวซี เมื่อนำมาเทียบกับหลักฐานที่มีก็พบว่า ปลาซีลาแคนธ์แห่งเกาะสุลาเวสีนี้แตกต่างกับปลาซีลาแคนธ์ที่พบที่เกาะ Comoros ซึ่งจุดแตกต่างที่เห็นได้ชัดก็คือสี ปลาซีลาแคนธ์ที่ Comoros นั้นจะมีสีน้ำเงิน ส่วนซีลาแคนธ์ที่เกาะสุลาเวสี นี้มีสีน้ำตาล และในปี 1999 ปลาซีลาแคนธ์แห่งสุลาเว สี ถูกบรรยายว่าเป็นปลาซีลาแคนธ์ชนิดใหม่ โดยมีชื่อว่า Latimeria menadoensis จาก การพบซีลาแคนธ์ชนิดใหม่นี้ ได้จุดประกายความเป็นไปได้ว่า ปลาซีลาแคนธ์อาจจะมีการแพร่กระจายที่กว้าง และมีจำนวนมากกว่าที่ได้เคยสันนิษฐานกันไว้เมื่อก่อน

ปลา ซีลาแคนธ์เป็นสัตว์เพียงไม่กี่ชนิด ที่รูปร่างของมันแทบจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลยในระยะเวลานับหลายร้อยล้านปี รูปร่างของมันทุกวันนี้เหมือนกับเมื่อ 140 ล้านปี ก่อนทุกประการ

ปลาซีลาแคนธ์ จัดได้ว่าเป็นญาติกับ Eusthenopteron ซึ่งเป็นปลาในยุคเริ่มแรกที่มีขา และเริ่มที่จะวิวัฒนาการมาเป็นพวกสัตว์บก แต่ปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์ได้เสนอแนวคิดใหม่ที่ว่า Icthyostega Panderirchthyes และ Acanthotega เป็น บรรพบุรุษของ Tetrapod (สัตว์ 4 เท้า เช่นพวก สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ, สัตว์ เลื้อยคลาน, สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม รวมถึงมนุษย์ด้วย) แต่แนวคิดนี้ก็ยังมีข้อโต้แย้งอยู่ว่า ปลาซีลาแคนธ์ มีความใกล้ชิด และ เกี่ยวข้องกับปลา Rhipidistai มากกว่า Tetrapod สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ อีกทั้งยังมีปลาอีกชนิดหนึ่งที่เป็นปลาดึกดำบรรพ์ด้วยเช่นกันที่มีความ เกี่ยวข้องกับ Tetrapod มากกว่าปลาซีลาแคนธ์ ซึ่งก็คือปลาปอด (Lung fish) ซึ่งยังหลงเหลือมาถึง ปัจจุบันอยู่ 3 สกุล

ฟอสซิลปลาซีลาแคนธ์ดึกดำบรรพ์ สามารถพบได้ในทุกทวีปยกเว้นทวีป Antarctica ในช่วง 200 ล้านปีก่อน พวกนั้นมีกันมากกว่า 30 ชนิด ที่อาศัยอยู่ในช่วงเวลานั้น ถือว่าเป็นยุคทองของปลาซีลาแคนธ์เลยก็ว่าได้ มีอยู่ 3 ชนิดจากทั้งหมดที่อาศัยอยู่ในน้ำจืด โดยมีอยู่ 2 ชนิดที่ไม่นับรวมเป็นปลาซีลาแคนธ์โบราณ เนื่องจากว่า ทั้ง 2 ชนิดนี้มีขนาดค่อนข้างเล็ก น้อยตัวที่จะมีขนาดใหญ่กว่า 55 ซม. ส่วนปลาซีลาแคนธ์ที่พบในยุคปัจจุบันยาวได้ร่วม 6 ฟุต (1.8 เมตร) และมีน้ำหนักถึง 150 ปอนด์ หรือมากกว่านั้น (ยักษ์ใหญ่แห่งโมแซมบิค ตัวอย่างที่จับได้ตัวนี้เป็นตัวเมียที่มีขนาดใหญ่มากมีขนาดถึง 1.8 เมตร และหนังถึง 95 กิโลกรัม) โดยทั่วไปแล้วปลาซีลาแคนธ์จะมีขนาดเล็กกว่านี้ โดยเฉพาะตัวผู้มีขนาดเฉลี่ยอยู่ที่ 1.65 เมตร

ในช่วงเริ่มต้นของยุค Devonian ปลา ซีลาแคนธ์ยุคนั้นยังเป็นปลากระดูกอ่อน ซึ่งภายในกระดูกสันหลังประกอบด้วยท่อที่เป็นกระดูกอ่อนที่บรรจุของเหลวอยู่ ภายใน ซึ่งสามารถโค้งงอได้ Hollow fin spine ซึ่งพบ ในฟอสซิลเป็นที่มาของชื่อ ซีลาแคนธ์ (Coelacanth) ซึ่ง มีความหมายในภาษากรีกว่า Hollow spine ได้ มีการเปลี่ยนรูปแบบโครงสร้างจาการที่ไม่มีขากรรไกร มาเป็น มีเหงือกหลักแบบบานพับ และมีกะโหลกที่แข็งแรง (ปลาในสมัยก่อนหน้านี้ กระดูกจะหุ้มส่วนหัวอยู่ภายนอก จนดูเหมือนใส่เกราะ เพื่อป้องกันส่วนหัวไม่ให้ได้รับอันตราย)

ฟันถูกจัดวางบริเวณสันของขากรรไกรล่าง และฟันบนอยู่บริเวณเพดานปาก (ถือได้ว่าเป็นขากรรไกรแท้จริง) สมองมีขนาดเล็กอยู่ภายในกะโหลกแข็ง กระดูกพับบริเวณส่วนกลางช่วยขยายขนาดของปาก เพื่อใช้ในการกินอาหาร (ลักษณะเช่นนี้พบได้ในสัตว์จำพวกกบ) ตาได้ถูกพัฒนาให้ดีขึ้น โดยมีเซลล์สะท้อนแสงที่เรียกว่า tapila เพื่อเพิ่ม ประสิทธิภาพในการมองในที่มืด, (Chamber heart pump blood)ห้องของหัวใจเป็นต้นแบบของมนุษย์ยุคปัจจุบัน บริเวณจมูกมีรอยเว้า 3 รอยแต่ละข้าง ซึ่งช่องนี้จะเรียกว่า Rostal Organ ภายในเต็มไปด้วยเจล อวัยวะส่วนนี้จะทำหน้าที่เป็นเครื่องรับกระแสไฟฟ้า (Electro receptor) เพื่อใช้ในการหาตำแหน่งของเหยื่อ, เส้นข้างลำตัวที่รับแรงสั่นสะเทือนจะพัฒนาไปเป็นส่วนรับสัมผัส (Ploximity) ใน ปลาชนิดอื่นๆ ซึ่งใช้ตรวจสอบสภาพแวดล้อมที่พวกมันอาศัยอยู่ จังไม่เป็นที่สงสัยเลยว่ามันจะมีประโยชน์แค่ไหนเมื่อพวกมันว่ายผ่านเข้าไป ยังถ้ำใต้ทะเล

ปลาซีลาแคนธ์มีครีบหลัง 2 คู่ และยังมีครีบอีกอีก 1 ครีบบริเวณช่วง ข้อต่อของส่วนหาง โดยครีบ 2 คู่แรกจะอยู่ตรงครีบอก และครีบตรงเชิงกราน ครีบเหล่านี้จะเป็นลักษณะพูเนื้อมีกระดูกเป็นแกนอยู่ภายในคล้ายกับ Eusthenopteron ซึ่ง ต่อมาจะพัฒนาไปเป็นแขนและขา ในพวกสัตว์บก อย่างไรก็ตามปลาซีลาแคนธ์ยังไม่สามารถใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ส่วนใหญ่จะใช้ในการเดินใต้พื้นทะเล. ครีบอกและครีบบริเวณเชิงกราน จะเป็นรูปแบบ pre-adaption (รูปแบบดั้งเดิมก่อนจะ เปลี่ยนแปลงไปเป็นอวัยวะที่ใช้เคลื่อนไหวบนบก). การใช้ประโยชน์ครีบเหล่านี้ในน้ำนั้นนอกจากจะใช้เดินใต้พื้นทะเลแล้ว ยังใช้ในการคอยรักษาความนิ่ง ความสมดุล แต่ในญาติของปลาซีลาแคนธ์ Eusthenopteron จะทำหน้าที่เหมือนเป็นขาทั้ง 4 ข้าง เพื่อใช้ในการเดิน

เกล็ดของปลาซีลาแคนธ์มีความหนาและเป็น เส้นโดยวางตัวในลักษณะฟันปลาเรียงกันแน่น, การแยกปลา ซีลาแคนธ์ออกจากปลาชนิดอื่นทำได้ง่ายเนื่องจากว่า ลักษณะหางของปลาซีลาแคนธ์จะมีลักษณะเป็น 3 พู

ปลาซีลาแคนธ์นั้นสามารถกินปลาได้แทบ ทุกชนิดที่อาศัยอยู่ในบริเวณพื้นทะเลไม่ว่าจะเป็น ปลาหมึกทุกชนิด, ปลา ไหลใต้ทะเลลึก และปลาทั่วๆไปที่พบได้ในบริเวณ แนวหินใต้ทะเลลึก ส่วนสีสันของปลาซีลาแคนธ์นั้นจะเป็นสีน้ำเงิน มีจุดสีขาวกระจายตามลำตัว และยังมีอีกชนิดที่รูปร่างคล้ายกันแต่ต่างกันตรงที่พื้นสีที่จะเป็นสีน้ำตาล แทนที่จะเป็นสีน้ำเงิน นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าความมีลักษณะเฉพาะตัวของซีลาแคนธ์ ทำให้มันมีชีวิตได้ยืนยาวกว่า 60 ปี ปลาซีลาแคนธ์ นั้นชอบอาศัยอยู่ในน้ำลึก ตั้งแต่ 150-300 เมตร และสามารถว่ายน้ำถอยหลังได้ และว่ายน้ำแบบหงายท้องก็ได้ นอกจากนี้มันชอบอาศัยอยู่ในถ้ำใต้น้ำ และพักผ่อนในตอนกลางวัน

นอกจากนี้ซีลาแคนธ์ นั้นไม่ชอบอพยพไปอยู่ที่อื่นเพราะเครื่องส่งสัญญาณที่ติดตามตัวปลาแสดงให้ เห็นว่าปลาซีลาแคนธ์ ไม่ชอบว่ายน้ำไปไกลจากถิ่นที่อาศัยอยู่มากนัก การที่จำนวนมันลดลงก็เท่ากับว่ามันตายไปแล้วและสาเหตุสำคัญอีกสาเหตุหนึ่ง ที่ทำให้มันสูญพันธุ์ได้ง่ายก็เพราะว่าวิธีการสืบพันธุ์ของมัน ตัวเมียตามปกติจะอุ้มท้องที่มีไข่ ซึ่งถูกผสมพันธุ์แล้วประมาณ 20 ใบ มันจะไม่วางไข่ แต่จะใช้เวลานานถึง 13 เดือน ในการฟักไข่ และไข่ที่ถูกฟักเป็นตัวมีจำนวนประมาณ 5 ฟอง และทันทีที่ลูกปลาออกจากไข่มันจะกินพี่น้องตัวที่อ่อนแอที่สุด ดังนั้นการที่เราจับปลาซีลาคานท์ตัวเมียได้เปรียบเสมือนการฆ่ามันทั้งตระกูล เชียวล่ะ

ปัจจุบัน ซีลาแคนธ์ถูกจัดอยู่ในสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่งยวด โดยเฉพาะถิ่นที่อยู่อาศัยในบริเวณนั้นถูกคุกคามจากการจับทั้งโดยตั้งใจและ ไม่ตั้งใจซึ่งเมื่อถูกจับขึ้นมา จะถูกทิ้งไว้ทิ้งบริเวณผิวน้ำซึ่งปลาไม่สามารถกลับลงไปในระดับเดิมได้และตาย ลงในที่สุด อีกทั้งเชื่อว่าของเหลวในแกนสันหลังของปลาทำยาอายุวัฒนะได้ จึงถูกสั่งซื้อโดยประเทศจีน ไต้หวัน ปลามีราคาสูงถึง 500-2,000 ดอลลาร์สหรัฐ ในตลาดจีน และ ไต้หวัน คาดว่าประชากรซีลาแคนธ์ที่เกาะ Grand Comoro มีจำนวนไม่ถึง 100 ตัว

แต่อย่างไรก็ตามได้ซีลาแคนธ์ ถูกบรรจุอยู่ในบัญชี CITES อีกทั้งสมาคมนักอนุรักษ์ ทั้งหลายก็พยายามอนุรักษ์ ปลาดึกดำบรรพ์นี้โดยขอร้องให้รัฐบาล Comoran ออก กฎหมายห้ามชาวประมงจับปลาน้ำลึกและให้ธนาคารโลกสนับสนุนโครงการติดตั้ง อุปกรณ์ถ่ายภาพใต้น้ำระยะไกลเพื่อจับภาพตามถ้ำที่ปลาซีลาแคนธ์ อาศัยอยู่เป็นวีดีโอสดๆให้นักท่องเที่ยวและนักวิทยาศาสตร์ได้ชมกันแทนที่จะ ไปดำดูตัวเป็นๆ

แต่ถึงแม้จะได้รับความคุ้มครองเพียงใด ซีลาแคนธ์ นั้น ก็ลดจำนวนเหลือน้อยลงไปทุกที สาเหตุเพราะ การลักลอบฆ่ามันเพื่อแลกกับเงิน 10,000-50,000 บาท ในขณะที่รายได้ต่อปีของประชากรชาว Comoran เพียง 10,000 บาทต่อปีเท่านั้น และการที่ชาวเกาะมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นก็ทำให้การลักลอบจับซีลาแคนธ์ มีมากขึ้นตามไปด้วย

ปลาเทร้าท์แห่งเยลโล่สโตน Cutthroats of Yellowstone

2010-03-18T20:19:00.000+07:00

ปลาเทร้าท์แห่งเยลโล่สโตน

แม่น้ำเยลโลสโตนทางตอนเหนือของรัฐไวโอมิ่ง เป็นแม่น้ำที่สวยงาม และมีน้ำไหลแรง เป็นแดนสวรรค์สำหรับผู้ที่รักการตกปลา เพราะแม่น้ำแห่งนี้มีปลาเทร้าท์ชุกชุม แต่สำหรับสัตว์ป่าที่ต้องพึ่งพาแม่น้ำสายนี้เพื่อการอยู่รอด ปลาคัตโทร้ดเทร้าท์เป็นแหล่งอาหารที่สำคัญ

บทความเรื่องนี้จะพาคุณผู้ชมไปพบกับแม่น้ำเยลโลสโตน และเราจะได้รู้ถึงความเป็นจริงที่ว่า แม่น้ำแห่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร และทำหน้าที่เป็นระบบนิเวศวิทยาอย่างไร

แม่น้ำเยลโลสโตนที่เชี่ยวกรากคือสถานที่ ที่ทุกๆปี ปลาCutthroat Trout เหล่านี้จะต้องฟันฝ่านักล่าหลากชนิดในขณะที่พวกมันเดินทางกว่าสี่สิบไมล์ ทวนกระแสน้ำไปยังบริเวณวางไข่ แม้ว่าจะถูกโจมตีจากทางอากาศ บนแผ่นดินและในทะเล พวกมันจะวางไข่เฉพาะในพื้นที่ที่พวกมันถือกำเนิดขึ้นมาเท่านั้น

ในขณะที่ฤดูใบไม้ผลิย่างกรายเข้ามา แม่น้ำอุ่นขึ้น ปลาคัตโทร้ดเทร้าท์ (Cutthroats Trouh)เตรียมตัวสำหรับการเดินทางที่ยาวไกลกลับไปยังพื้นที่วางไข่

ในขณะเดียวกัน สำหรับนกที่มีชื่อว่าดิปเปอร์ ฤดูใบไม้ผลิเป็นช่วงเวลาแห่งความอุดมสมบูรณ์ ปลาคัตโทร้ดก็ชอบที่จะกินแมลงเช่นเดียวกับนกชนิดนี้ พวกมันกินแมลงในขณะที่ว่ายทวนน้ำขึ้นไปในฤดูใบไม้ผลิ แมลงรุ่นใหม่บินว่อนไปทั่ว

นักตกปลาที่ชาญฉลาดจะทำตามจังหวะของแม่น้ำ โดยรู้ว่าพวกเขาต้องจับปลาได้จำนวนมาก โชคดีที่ปลาเทร้าท์เหล่านี้ได้รับการคุ้มครอง และส่วนใหญ่จะถูกปล่อยกลับไปสู่แม่น้ำ

แต่สำหรับหมีกริซลี่นั้นไม่ได้ตกปลาเพื่อการกีฬา พวกมันล่าเพื่อเป็นอาหารหลังจากที่จำศีลมายาวนานในช่วงฤดูหนาวและปลาคัตโทร้ดก็มีร่างกายที่อ้วนพีจากการกินแมลงเข้าไปเต็มที่

จากการติดตามการเดินทางของเจ้าปลาที่น่ามหัศจรรย์พวกนี้ ปลาที่รอดชีวิตจะเดินทางไปถึงบริเวณที่วางไข่ซึ่งจะมีงานชิ้นใหม่รออยู่ ปลาตัวผู้ที่กระตือรือล้นว่ายเข้าไปเตรียมการในขณะที่ปลาตัวเมียเตรียมจัด รังสำหรับวางไข่ เมื่อมัวแต่สาละวนอยู่กับการหาคู่ ปลาพวกนี้จะกลายเป็นเป้าหมายสำหรับนักล่า

ตัวนากเคลื่อนตัวเข้าไปเพื่อจับปลาที่กำลังประมาท แต่ในที่สุด ปลาเหล่านั้นก็สามารถวางไข่ได้ และคัตโทร้ด รุ่นใหม่จะว่ายคืนสู่หนทางที่ยาวไกลของแม่น้ำเยลโล่สโตนอีกครั้ง ที่ที่พวกมันจะต้องว่ายน้ำไปเพื่อความอยู่รอด..........โปรดติดตามตอนต่อไปเด้อ.......

SHIMANO เหนือกว่าด้วยเทคโนโลยี

2010-03-17T23:39:00.000+07:00

SHIMANO เหนือกว่าด้วยเทคโนโลยี

“Closer to Nature…Closer to People, ”

...ใกล้ชิดธรรมชาติ ใกล้ชิดผู้คน…

นี่คือคำขวัญของ Shimano inc.บริษัทยักษ์ใหญ่ของวงการจักรยานและอุปกรณ์ตกปลาระดับโลก นักตกปลาหากนึกถึงอุปกรณ์ตกปลาหลายคนคงรู้จักShimano เป็นอย่างดี Shimano คือรอกตกปลาที่อยู่ในมือนักตกปลามากมายในบ้านเราและทั่วโลก เทคโนโลยีและศักยภาพด้านอุตสาหกรรมของญี่ปุ่นที่ได้สั่งสมเอาไว้ตั้งแต่ยุค เริ่มแรกก็มีส่วนผลักดันให้ชื่อของ Shimano ครองใจนักตกปลาทั่วโลก ด้วยคุณภาพที่เหนือกว่า เทคโนโลยีในการผลิตสินค้าที่ล้ำสมัยและเปี่ยมไปด้วยคุณภาพออกสู่ตลาดโลก Shimano จึงก้าวขึ้นสู่เบอร์ 1 ของอุปกรณ์ตกปลาระดับโลกและยังเป็นชื่อที่ทำให้นักตกปลาทั่วโลกทึ่งและ ยกย่องในความล้ำหน้าของพวกเขาอยู่เสมอ

ความเป็นมาของ Shimano นับว่าน่าทึ่งมากพอสมควร จากบริษัทผลิตอะไหล่จักรยาน ชิ้นส่วนเฟืองที่เรียกว่า สเตอร์หรือฟรีล้อหลังรถจักรยาน ที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1921 โดย โชซาบูโร ชิมาโน่ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ญี่ปุ่นกำลังตื่นตัวทางด้านอุตสาหกรรมอย่างหนักภายหลัง การเปิดประเทศเพื่อการพัฒนา ช่วงเวลานั้นญี่ปุ่นเป็นประเทศเอเชียที่มีความก้าวหน้าทางวิทยาการและ อุตสาหกรรมมากที่สุดในโลกตะวันออก ในช่วงเวลานี้เองธุรกิจผลิตอะไหล่จักรยานของพวกเขาเติบโตอย่างน่าทึ่ง หลังจากดำเนินกิจการไปได้เพียง 10 ปี สินค้าของ Shimanoได้รับคำสั่งซื้อและส่งออกชิ้นส่วนไปยังต่างประเทศเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1931 ธุรกิจของพวกดำเนินไปได้ดีจนกระทั่งประสบปัญหาจากภัยสงครามในช่วงสงครามโลก ครั้งที่ 2 หลังจากสงครามสงบพวกเขาและทุกคนก็เริ่มฟื้นตัว กิจการของ ตระกูล Shimano เริ่มเดินหน้าอีกครั้ง พวกเขาปรับเปลี่ยนโครงสร้างธุรกิจกันอีกครั้งและเปลี่ยนชื่อเป็น Shimano Industrial Co.ltd ในปี ค.ศ.1951 และShimano ก็ทำให้โลกได้ทึ่งเมื่อพวกเขาได้ผลิตเกียร์ดุม 3 สปีด ออกมาจำหน่าย ในปี ค.ศ. 1957และมันประสบความสำเร็จในงานInternational Toy and Cycle show(in New York) หลังจากนั้น Shimano ก็บุกตลาดสหรัฐอย่างจริงจังในปีถัดมา Shimano ประสบความสำเร็จด้านธุรกิจอย่างต่อเนื่อง สินค้าของพวกเขาได้รับการตอบรับจากทุกๆตลาดที่ Shimano ได้บุกเข้าไป ในปี ค.ศ.1965 พวกเขาก่อตั้งบริษัท Shimano American Corporation เพื่อลงหลักปักฐานในอเมริกา และในปีเดียวกันนั้น Shimano บุกตลาดตลาดยุโรปอย่างจริงจังในงาน Milan Bicycle Show ที่ประเทศอิตาลี

จุกหักเหครั้งสำคัญเกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ.1970 Shimano พวกเขาทำในสิ่งที่พวกเขาไม่เคยทำมาก่อน Shimanoผลิตสินค้าใหม่นั่นคืออุปกรณ์ตกปลา และในปี ค.ศ.1978 รอกตกปลาตระกูล Bantam series ก็ถูกส่งออกมา ทำตลาด ซึ่งรอกตระกูลนี้สร้างชื่อให้กับ Shimano เป็นอย่างมาก นับเป็นการเปิดศักราชแห่งรอกตกปลาจากโลกตะวันออกที่กำลังท้าทายเจ้าตลาด อุปกรณ์ตกปลาจากฝั่งอเมริกาและยุโรปบ้างแล้ว และในระหว่างนั้นธุรกิจของShimano ยังแผ่ขยายสาขาด้วยการบุกตลาดยุโรป แคนาดา เอเชียตะวันออกฉียงใต้อย่างต่อเนื่อง บริษัทลูกของ Shimano ได้ก่อตั้งขึ้นในเยอรมัน สิงค์โปร์ แคนาดาและแคลิฟอร์เนีย,สหรัฐอเมริกา สินค้าแบรนด์Shimano ได้รับการยอมรับจากทั่วทุกมุมโลก

ในปี ค.ศ. 1981 Shimano ส่งคันเบ็ดตระกูล " X-line" series ได้ออกมาสร้างความฮือฮากันอีกครั้ง ขณะเดียวกันธุรกิจของพวกเขาก็เติบโตอย่างไม่หยุดยั้ง อุตสาหกรรมชิ้นส่วนจักรยานของพวกเขาได้รับการยอมรับและเลื่องลือเป็นที่ กล่าวขานไปทั่ว ทีมงานด้านวิศวกรรมของ Shimano ได้สร้างนวัตกรรมใหม่ๆออกมาสู่สายตาชาวโลกอย่างไม่รู้จักหยุด จุดเด่นของ Shimano คือการพัฒนาที่ไม่หยุดนิ่ง และไม่ใช่แค่อุตสาหกรรมชิ้นส่วนจักรยาน อุปกรณ์ตกปลาของพวกเขาก็กำลังพัฒนาอย่างต่อเนื่องแม้ว่าในช่วงเวลานั้น เจ้าตลาดโลกอุปกรณ์ตกปลาที่เก่าแก่จากฝั่งอเมริกา และยุโรป เช่น Abu Garcia ,Penn, Finnor จะยังครองส่วนแบ่งและได้รับการยอมรับจากนักตกปลามากกว่า ไหนจะต้องสู้กับคู่แข่งสายเลือดเดียวกันอย่าง Daiwa แต่ Shimano ก็ไม่ใช่หมูที่จะให้ใครมาเคี้ยวได้ง่าย ๆ เช่นกัน

ช่วงปลายทศวรรษที่ 80 ธุรกิจของ Shimano เติบโตอย่างต่อเนื่อง สินค้าของพวกเขาได้รับการยอมรับจากผู้ใช้มากยิ่งขึ้น ความนิยมและยอดขายของสินค้าแบรนด์ Shimano ในตลาดยุโรปก็เริ่มเป็นที่รู้จักและเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ในปี ค.ศ.1988 Shimano ได้เปิดสาขาในประเทศอังกฤษ ในปีถัดมาพวกเขาเปิดสาขาในประเทศเนเธอร์แลนด์เพื่อทำตลาดในกลุ่มยุโรปตอนบน และประเทศกุล่มเบเนลักซ์ (เบลเยี่ยม เนเธอร์แลนด์ และลักเซมเบิร์ก) Shimano ขยายธุรกิจสาขาในอิตาลีและโรงงานในมาเลเซียในปี ค.ศ.1990 ผลิตภัณฑ์ของ Shimano แตกต่างจากสินค้าอื่นๆ ด้วยความพยายามในการคิดค้นระบบใหม่ของทีมวิศกรของพวกเขาเอง ระบบใหม่ๆ ในรถจักรยาน เช่น ระบบขับเคลื่อน Shimano AX (Shimano AX aerodynamic racing component system,1980) ชุดขับเคลื่อน Deore XT ในปี ค.ศ. 1982 ขุดขับเคลื่อน Dura-Ace รุ่นใหม่ พร้อมระบบ Shimano Index System (SIS) ในปี ค.ศ. 1984 ระบบ Shimano Pedaling Dynamics (SPD) และ Dura-Ace dual control levers STI ในปี ค.ศ. 1990

ในปี ค.ศ. 1991 พวกเขาเปลี่ยนชื่อเป็น Shimano Inc.และมีเครือข่ายธุรกิจในอินโดนีเซีย จักรยานและอุปกรณ์ตกปลาของ Shimano เป็นที่ยอมรับของคนทั่วโลก แบรนด์ Shimano ทำให้คู่แข่งขันในตลาดอุปกรณ์ตกปลาทั่วโลกสั่นสะเทือน แม้ว่าคู่แข่งจากแผ่นดินเดียวกันอย่าง Daiwa จะมาแรง แต่ Shimano ก็ไม่หยุดยั้งที่จะก้าวต่อไป ในปี ค.ศ. 1992 Shimano เปิดตำนานหน้าใหม่ในวงการตกปลาด้วยรอกตระกูล Stella สายพานการผลิตรอก Stella สร้างชื่อให้ Shimano อย่างมากมายจนถึงทุกวันนี้ ความสำเร็จของ Shimano นอกจากคุณภาพของสินค้าแล้ว เทคโนโลยีที่เหนือกว่าคือสิ่งที่ทำให้สินค้าของ Shimano สร้างความแตกต่างจากสินค้าของคู่แข่งขันในตลาดอุปกรณ์ตกปลา ความเชื่อนี้ถูกตอกย้ำอีกครั้งในปี ค.ศ. 1995 เมื่อ Shimano เอาระบบ SHIP system (Smooth and Hi-Power System) ที่พัฒนาขึ้นเพื่อนำมาใช้ในรอกตกปลาแบบสปินนิ่ง และแน่นอนว่ารอกตกปลาของ Shimano ได้รับการตอบสนองจากนักตกปลาทั่วโลกอย่างล้นหลาม Shimano กำลังทิ้งห่างและปล่อยให้เจ้าตลาดอุปกรณ์ตกปลาเดิมจากยุโรปและอเมริกาทำได้ พียงแค่ฝันหวานกับอดีตไปเสียแล้ว

ความน่าทึ่งของผลิตภัณฑ์ของ Shimano จะเกิดขึ้นทันทีเมื่อคุณได้สัมผัส นักตกปลาทั่วโลกต่างรู้สึกเหมือนกันเมื่อได้ยินชื่อรอกตกปลาแบรนด์ Shimano พวกเขาจะนึกถึงความนิ่มนวล น้ำหนักที่เบา ความลื่นระดับยอดเยี่ยม สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นได้อย่างไร สาเหตุเพราะว่า Shimano ไม่หยุดยั้งที่จะพัฒนา และเหนือกว่าด้วยเทคโนโลยีชั้นสูงที่ถูกนำมาใช้ในการผลิตสินค้าออกสู่ตลาด โลก Shimano ผลิตสินค้าระดับไฮเอนด์ออกมาให้ผู้คนในโลกของการตกปลาได้ทึ่งกันอย่างต่อ เนื่อง สินค้าของ Shimano ได้รับการยกย่องและกวาดรางวัลจากทั่วทุกมุมโลก เสียงโหวตและเสียงชื่นชมมากมายคือคำตอบจากนักตกปลา นวัตกรรมใหม่ๆของ Shimano ก็ยังทยอยออกมาให้โลกได้ทึ่งอย่างไม่หยุดยั้ง ทุกวันนี้นักตกปลาทั่วโลกก็ยังเพลิดเพลินกับเทคโนโลยีที่มีอยู่ในอุปกรณ์ตก ปลาของ Shimano ระบบ Digital Control ที่นำมาใช้ป้องกันอาการสายฟู่ระหว่างตีเหยื่อในรอกเบทคาสติ้งที่พัฒนาต่อยอด จาก ระบบ VBS และ ระบบ SVS เครือ Shimano ประสบความสำเร็จด้านยอดขายและความนิยมอย่างล้นหลาม ในขณะที่คู่แข่งขันในตลาดอุปกรณ์ตกปลาของ Shimano ทำได้เพียงแค่ตกตะลึงและนั่งชมความสำเร็จของพวกเขาต่อไป

วันนี้ Shimano ยังขยายสาขาธุรกิจของตนเองออกไป Shimano เปิดสาขาและโรงงานในจีน ไต้หวัน เช็ค และรัสเซีย ในโลกของกีฬากลางแจ้งไม่มีใครกล้าปฏิเสธอีกแล้วว่า Shimano คือผู้นำด้านเทคโนโลยีอย่างแท้จริงSHIMANO เหนือกว่าได้อย่างไร ผู้ได้สัมผัสเท่านั้นที่จะรู้

++******************************************++

Article by Luremaker
น้าJames1 สยามฟิชชิ่ง

การ ทำคันเบ็ดตกปลา (Build Fishing Rods#2)

2010-02-14T21:44:00.013+07:00

การ ทำคันเบ็ดตกปลา (Build Fishing Rods#2)

Cork Grips, Sticks, และ Rings.

ไม้ก๊อก เป็นวัสดุที่นิยม นำมาทำเป็นด้ามจับมาก เพราะว่ามันมีน้ำหนักที่เบา ยืดหยุ่นได้ และไม่ลื่น นักสร้างคันจะมีการตกแต่งลักษณะรูปร่างของด้ามจับให้แล ดูสวยงาม โดยทำให้ไม้ก๊อก เป็น วงแล้วใส่เข้าด้าม ที่ละวง ความหนาประมาณ ครึ่งนิ้ว ไม้ก๊อกแต่ละชิ้น จะต้องทากาว ให้ทั่วทั้งด้าน ที่เข้ายึดกับเนื้อ Blank ด้วย

Synthetic Grips

Korkalon เป็นผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ที่เป็นด้ามสำเร็จที่มองดู คล้ายกับ ไม้ก๊อกทำเป็นวง ทากาว อัดจนเป็นชิ้นเดียวกันพร้อมกับ ทำรูปร่างของด้าม ทำให้ดู แล้วสวยงาม มีศิลป์ คล้ายกับด้ามที่ทำจากไม้ก๊อก แต่ทนทานกว่ามาก การประกอบด้ามคันเบ็ด จะทำจาก Cellite ยาง Hypalon และวัสดุอื่นๆ ที่เรานำมาเป็นส่วนประกอบ ในการประกอบด้ามได้ ทั้งนี้และทั้งนั้น เราจะต้องคำนึงถึง ความแน่นหนาคงทนเป็นหลัก

Reel Seats

การเลือกใช้ รีซีท ให้เหมาะสม เพื่อยึดตัวรอดได้อย่างแน่นหนา ควรพิจารณาในเรื่องน้ำหนักด้วย ในการเลือกใช้ รีซีท ควรที่จะมองถึงความทนทานของผิวที่เคลือบโลหะ ด้วย การหลีกเลี่ยงผลกระทบจากปฎิกริยาทางไฟฟ้า ,คุณภาพของการเคลือบผิวอลูมิเนี่ยม หรือทองเหลืองที่ชุบโครเมี่ยม ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องปกติวิสัยของอุปกรณ์ตกปลาที่จะคำนึงถึงเรื่องนี้

วัสดุประเภท กราไฟร์ จะให้สิ่งที่ดีกว่า โลหะ ทุกประการ เพราะมันไม่มีการสึกกร่อน และมีให้เลือกหลายขนาดตามขนาดของคัน การสร้างคันเบ็ดเราต้องคำนึงถึงขนาดน้ำหนักของ รีซีท และความทนทาน ต่อสภาพภูมิอากาศ ที่เราจะนำไปใช้งาน

การประกอบปลอกสวมที่เป็นไฟเบอร์

ข้อต่อชนิดไฟเบอร์ มีคุณสมบัติดีกว่าข้อต่อโลหะ เพราะไฟเบอร์ มีน้ำหนักเบากว่า ไม่เป็นสนิม มีความยืดหยุ่นสูงกว่า และ มีความสวยงามของชิ้นงานมากกว่าข้อต่อโลหะ คันเบ็ดสำเร็จรูปหลาย ๆ คัน ได้นำเอาข้อต่อไฟเบอร์มาใช้ผลิต คุณสามารถทำข้อต่อไฟเบอร์ใช้เองได้ไม่ยากและสามารถนำไปใช้งานได้ดี และสามารถนำไปประยุกต์ใช้กับงานซ่อมแซมคันเบ็ดชนิดไฟเบอร์ที่เสียหายได้

วิธีการคือ หาซื้อ คันไฟเบอร์ตันที่มีขนาดที่สามารถสวมเข้าไปตรงส่วนของคันเบ็ดที่ต้องการทำข้อ ต่อได้พอดี ซึ่งคันไฟเบอร์ตันนั้นหาได้ง่ายและมีราคาถูก

เป็นที่แน่นอนว่า คันไฟเบอร์หนึ่งคันสามารถทำข้อต้อได้เพียงอันเดียวเท่านั้น ในส่วนที่เหลือสามารถที่จะนำไปดัดแปลงใช้อย่างอื่นได้เช่น นำไปติดกระดาษทราบหยาบ ไว้ใช้กับเครื่องเจาะก็อก (CORK) ได้ ฯลฯ

คันเบ็ดที่เหมาะสมที่จะใช้กับข้อต่อ ชนิดนี้ต้องมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางของคันเบ็ดที่ใหญ่ และ เนื้อคันไม่หนามาก สำหรับคันเบ็ดที่มีเนื้อคันหนาและเส้นผ่าศูนย์กลางของคันเล็ก ไม่เหมาะที่จะใช้ข่อต่อชนิดนี้ควรจะใช้ข้อต่อแบบ GLASS แทน

ขั้นตอนการทำข้อต่อภายในชนิดไฟ เบอร์

ขั้นที่ 1 ใช้เลื่อยมือตัดคันเบ็ดตรงจุดที่ต้องการติดตั้งข้อต่อ

ขั้นที่ 2 ใช้ตะไบหรือกระดาษทรายขัดบริเวณรอยตัด ให้ตรงและเรียบเสมอกัน

ขั้นที่ 3 จับด้ามคันเบ็ดที่ต้องการทำข้อต่อด้วยมือซ้าย และสอดคันไฟเบอร์ตันเข้าไปโดยใช้ด้านที่เล็กกว่าสอดเข้าไปจนคันไฟเบอร์ติด แน่น พอดี

ขั้นที่ 4 เกี่ยวกับแท่นรับท่อนปลายท่อ เนื้อ Blank ในขั้นตอนที่ 3 ตกแต่งปลายท่อโดยให้คงเหลือส่วนปลายเพื่อใส่ด้าม Butt ประมาณ 4-5 เท่าของเส้นผ่าศูนย์กลางของส่วนปลาย Blank ที่จุดที่ซึ่งเราจะสวม Blank เข้าไป คือส่วนที่เหลือ โผล่ออกมาของเนื้อ Blank นั้นเอง

ขั้นที่ 5 นำส่วนทั้งหมดจากส่วนปลายท่อของ Blank ที่จุดที่เรา เครื่องหมาย ไว้เพื่อที่จะตัดตามในขั้นตอนที่ 4 โดยการตัดปลายของเนื้อ Blank ออก คุณจะลดการตึงแน่นในขณะที่นำมันมาเข้าร่วมกันได้ก็ต่อเมื่อ คุณทำคันเสร็จแล้ว ภายใต้แรงกดดัน

ขั้นที่ 6 ทากาว อีฟ๊อกซี่ ทั้งภายในและส่วนปลาย ของท่อส่วนที่เป็นด้าม Butt ที่ซึ่งจะนำปลอกโลหะมาสวมใส่ จะต้องแน่ใจว่าเราทากาว ได้ครอบคลุมพื้นที่ แล้ว

ขั้นที่ 7 นำส่วนปลาย Blank สวนล่าง มาสวมใส่เข้ามาที่ส่วนด้าม Butt ของท่อนปลาย Blank และดึงมัน ผ่านทะลุขึ้นมาจนกว่าพ้นปลอกโลหะที่รองรับ เช่นเดียวกับการเริ่มที่จะ ยึดแน่นส่วนปลายให้แข็งตัว

ขั้นที่ 8 ตกแต่งส่วนที่นำปิดท้าย (แท่ง ferrule) ให้มีระยะประมาณ 5 หรือ 6 เท่าของขนาด diameter ของมันแล้วทำเครื่องหมายไว้ หลังจากนั้นก็นำเลื่อยมาตัดตรงที่เราได้ทำเครื่องหมายไว้เช่นเดียวกับที่คุณ ทำใน ขั้นตอนที่ 5 ทุกประการ

โปรดติดตามตอนต่อไปครับ...

+++++++++++++++++++++++++++

ที่มาข้อมูลดีๆจาก www.weekendhobby.com

การทำคันเบ็ดตกปลา (Build Fishing Rods)

2010-01-24T21:35:00.016+07:00

การทำคันเบ็ดตกปลา (ภาค1)

พื้นที่ทำงาน

การทำคันเบ็ดสามารถทำได้กับทุกพื้นที่ ที่มีบริเวณพอเพียงกับการใช้เครื่องมือและวางแท่น รองคันที่บากพื้นที่นั้นควรจะสะอาด ร่องเป็นรูปตัว U หรือ V แท่นนี้เราจะใช้ไม้ทำและหาผ้ากำมะหยีมาปิดร่องสำหรับรองรับ คัน Blank เพื่อที่เราจะสามารถหมุน คันได้ แท่น นี้จะต้องสามารถ ยึดติดกับ โต๊ะ พื้นที่ทำงานให้แน่นหนา

ชุดยึดหลอดด้ายให้ด้ายตึง

โดยปกติ การใช้นิ้วมือดึงสายให้ตึงจะส่งผลที่ดีกว่า แต่ในนักสร้างคัดทั่วๆ ไป ชอบที่จะใช้ สิ่งประดิษฐ์ หรือเครื่องมือช่วยในการดึงด้ายให้ตึงเพื่อให้สามารถใช้มือทั้ง 2 ของเขา หมุน คันได้อย่างสะดวกขึ้น คุณสามารถสร้างชุดดึงด้าย ได้ง่ายมาก ด้วยสว่าน เจาะรูบนไม้อัด ใส่ น๊อต เข้าไป ใส่แหวนรอง ใส่สปริงและน๊อตหางปลา เพื่อยึดหลอดด้ายไว้ให้อยู่บนแผ่นไม้ รึ ว่าเราอาจจะใช้ หนังสือเล่มหนาๆ หนักๆ วางทับลงบนเส้นด้าย เพื่อให้ด้ายนั้นตึง ในขณะที่เรา พันคันเบ็ด ก็ย่อม กระทำได้

วัสดุและเครื่องมือ.

คุณควรจะมีเครื่องมือที่จำเป็นในการสร้างคันเบ็ดอยู่ แต่ถ้าคุณไม่มี รายการข้างล่างนี้จะบอกแก่คุณว่าคุณควรมีอะไรบ้าง

เครื่องมือ..

1.เลื่อยมือ สำหรับตัด Blank
2.แท่นสำหรับยึดตัว Blank มีลูกล้อ 3 ตัว
3.สว่านสำหรับคว้านรู กิ๊ฟ เพื่อยึดกับ Blank
4.ปากกา หรือดินสอไว้ทำเครื่องหมายบนเนื้อ Blank
5.มีดโกนทีคมมากๆ
6.ตะไบ และกระดาษทราย

อุปกรณ์....

1.เทปผ้า สำหรับ พัน Blank เพื่อใส่ Reel seats ให้แน่น และให้ได้ตำแหน่งกึ่งกลาง
2.กาว Epoxy สำหรับ ติดด้ามและ Reel seaให้แน่น
3.Ferrule cement หรือที่บ้านเราเรียกว่า กาวซิลิโคน แบบแท่งพอใช้ลน มันจะอ่อนตัวละลายได้ ไว้สำหรับติด Tiptops
4.ด้าย Nylon สำหรับพันยึด Guide
5.แก๊สเป่าให้ความร้อน (อันนี้ไม่มีก็ได้) ไว้สำหรับตกแต่งจุดเคลือบน้ำยาให้สวยงาม

อุปกรณ์เสริม

1.ถังบรรจุน้ำมันใช้พ่นความร้อนเพื่อใส่ Tiptops หรือ เอาชิ้นส่วนที่เสียออกได้ง่ายขึ้น
2.ติดตั้งมอเตอร์ปรับความเร็วได้เพื่อพันขา Guide หรือตกแต่งด้าม
3.มอเตอร์ทดรอบให้ช้าลงเพื่อเคลือบน้ำยา
4.ชุดเครื่องมือที่จำเป็นเช่น แท่นกลึง สว่าน เลื่อย และอุปกรณ์อื่นๆ ที่ใช้ในการช่วยในการทำคันแต่สิ่งเหล่านี้ไม่มีก็ได้ ไม่จำเป็น

การเลือกหาวัสดุมาทำคันเบ็ด

การเลือกคัน หรือ Blank

การเลือกแอ๊คชั่นและชนิดของ Blank ต้องคำนึงถึงความเหมาะสม กับรอกและขนาดของสายเอ็น รวมทั้งชนิดของปลาที่เราจะไปตกด้วย อันนี้สำคัญมากการพิจารณา น้ำหนัง ของคัน ก็ จำเป็นมาก เหมือนกัน เมื่อเราติด รอกเข้ากับคัน แล้ว น้ำหนักรวม จะมีส่วนมากเมื่อใช้ ตกปลา เป็นเวลานานๆ ดังนั้นการเลือก ชนิดของ คัน ควรพิจารณา ตาม ชนิดของวัสดุที่นำมาทำคันด้วย

วัสดุไฟเบอร์กราส (Fiberglass) จะเหมาะแก่การนำมาทำคันประเภท Boat rods แต่มีข้อเสียคือ มีน้ำหนักมาก และมีขนาดที่ใหญ่

วัสดุกราไฟร์ (Graphite) เป็นวัสดุที่ได้รับความนิยมอย่างมากในการนำมาทำคัน เพราะว่ามันมีขนาดที่เล็ก น้ำหนักเบา และมีแรงดีดที่ดีกว่า Fiberglass อีก ด้วยเหตุนี้จึงนิยมเอามาทำคัน FLY มาก และยังใช้ทำคันได้ทุกประเภท อีกด้วย

วัสดุโบรอน (Boron) จะเหมาะแก่การนำมาทำคันสปินนิ่งเพราะ มันแข็งจึงตอบสนองแรงที่รุนแรงได้ดีในขณะที่เราขว้างเหยื่อ ซึงใช้แรงมาก

แต่ในปัจจุบัน เทคโนโลยี่ได้พัฒนาไปมาก มีการนำวัสดุใหม่ๆ มาใช้ในการทำคัน ซึ่งมีคุณภาพที่ดี คุณควรพิจารณาด้วยตัวคุณเองว่า คันที่คุณจะสร้างมันขึ้นมานั้นจะทำจากวัสดุอะไร อันนี้แล้วแต่คุณจะเลือกเองตามความเหมาะสม

ไกด์และทริปทอป (Guides and Tiptops)

น้ำหนักของ Guide และ องศาของมุมของแรงที่กดลงบนผิวไกด์ เป็นสิ่งที่สำคัญในการพิจารณานำมาประกอบ คัน ซึ่ง ไกด์มีหลากหลาย รูปทรง หลายขนาดให้เราพิจารณาไกด์ที่ดี จะต้องมีช่อง ให้สายไหลออกไปได้ดี อย่างสมบูรณ์ ตามแอ๊คชั่น ของคัน อีกทั้ง จะต้องมีความแข็งแรง รองรับ น้ำหนักที่ปลายสายได้เป็นอย่างดีด้วย นอกจากนี้ จะต้องมีความลื่นไหล ให้สายไหลออกไปได้เป็นอย่างดี ทนทานต่อการกัดกร่อน เมื่อใช้งาน ตามธรรมชาติ ได้เป็นอย่างดี

การเลือกไกด์ เราควรพิจารณาตามขนาดของคันที่เราจะทำขึ้น เป็นสำคัญ ตัวอย่างเช่น ไกด์ประเภท Heavy Guide ไม่เหมาะสมกับคัน ที่มีแอ็คชั่นอ่อน เพราะจะทำให้ คันนั้นพัง ได้ในขณะที่สู้กับปลาเราควรเลือก ไกด์ ที่ขามันทำจากวัสดุที่อ่อนไม่แข็ง แต่ คัน Husky นั้นยังคงใช้ไกด์ที่มีขาไกด์ แข็งๆ ได้ ขาไกด์ที่ให้ตัวอ่อนไหวตามแอ็คชั่น ของคันย่อมส่งผลที่ดีกว่า ขาไกด์ ที่ยึดแน่น แข็งกระด่าง ในคันสปินนิ่ง ความสูงของไกด์มีส่วนสำคัญมากต่อคัน คือถ้าวงไกด์ต่ำเกินไป หรือระยะห่างระหว่างไกด์แต่ละตัว ถ้าว่างไม่เหมาะสม จะทำให้สายเอ็นไปเสียดสี กับเนื้อคัน ตอนที่เราขว้างเหยื่อออกไปได้

ไกด์ประเภท Hard chrome , Stainless steel ซึ่งเป็นตัวเลือกที่ดีตัวหนึ่งในการนำมา ทำคันเบ็ด
ไกด์ Hard chrome จะมีค่า สัมประสิทธิ์ ของการเสียดสี ต่ำและจะไม่เป็นร่องโดยง่าย ส่วนวัสดุที่ทำจาก ทังสแตนผสมหินปูน จะทำให้เกิดร่องได้โดยง่าย

วงไกด์ที่ทำจาก Silicon carbide จะให้ความแข็งแรงมาก และยังทนต่อการสึกกร่อนจาก แสงแดง กรดจากน้ำเค็มได้เป็นอย่างดี

ไกด์ Roller จะไม่มีตัวป้องกันสายตกร่องระหว่างตัว Roller กับ Frame ดังนั้นก่อนที่เราจะเลือกขนาดและชนิดของ Roller Guide เราควรพิจารณาขนาดของสายเอ็นที่จะใช้ก่อนว่ามีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางเท่าไร แล้วจึงไปเลือก Roller Guide ที่มีระยะห่างของช่อง roller กับ Frame ให้เล็กกว่าขนาดของสายเอ็นที่ใช้ เพื่อที่สายเอ็นจะได้ไม่ตกเขาไปในร่อง ทำให้สายขูดขีดเป็นรอย ขาดได้ง่าย

********************<>********************

ขอขอบคณบทความที่มาจากwww.weekendhobby.com

การตีเหยื่อปลอมชายฝั่งทะเล

2010-01-11T15:54:00.000+07:00

การตีเหยื่อปลอมชายฝั่งทะเล โขดหิน

ในปัจจุบัน การตกปลาชายฝั่งทะเลโขดหินนั้น นับว่าเป็นที่สนใจสำหรับนักตกปลาส่วนใหญ่ ที่ชื่นชอบกับปลาทะเล และธรรมชาติอันงดงามของชายฝั่งทะเล ซึ่งนอกจากได้ตกปลาแล้ว ยังได้พักผ่อนท่องเที่ยว ไปในตัวอีกด้วย โดยทั่วไปรูปแบบการตกปลาชายฝั่งทะเลนั้น นอกจากการ ตกปลาโดยใช้เหยื่อจริง(ทั้งเหยื่อเป็น และเหยื่อตาย)แล้วนั้น การตกปลาโดยใช้เหยื่อปลอม หรือ การตีเหยื่อปลอม ก็เริ่มเป็นที่นิยมกันในหมู่นักตกปลาบ้านเรา โดย เฉพาะ แถบชายฝั่งทะเล อันดามัน อาทิเช่น แถบ จ.พังงา , ภูเก็ต , ตรัง ก็เริ่มมีการตกปลาโดยวิธีนี้กันบ้างแล้ว เนื่องจาก ปลาที่ตกด้วยวิธีนี้ ส่วนใหญ่จะเป็นปลาล่าเหยื่อที่มีขนาดค่อนข้าง ใหญ่ และมีพละกำลังมาก เช่น ตระกูลปลากะมง ปลาสาก ปลาสีเสียด อินทรีย์ ปลาเก๋า ปลากะพง ฯลฯ ปลาบางชนิดก็เป็นปลาเกมส์ เช่น ปลากะมงพร้าว เป็นต้นทำให้มีอรรถรส ในการตกปลามากกว่า

สำหรับผู้เขียนเอง ก็เริ่มตกปลาด้วยวิธีนี้มาประมาณ 2-3 ปี ซึ่งประสบการณ์ส่วนใหญ่ ได้จากพี่ๆสมาชิกในทีม Shadow Fishing Club Phuket จึงได้รวบรวมเทคนิคต่างๆ นำเสนอให้ทุกท่านที่กำลังสนใจการตกปลาประเภทนี้ เพื่อเป็นความรู้ และเป็นประโยชน์ ในการตกปลาด้วยเหยื่อปลอม ให้ได้ผลมากที่สุดครับ

รูปแบบการตีเหยื่อปลอม

ในปัจจุบัน รูปแบบการตีเหยื่อปลอมชายฝั่งทะเล มีมากมาย แต่ส่วนใหญ่ที่นิยมในบ้านเรานั้น ก็คือการตกปลาในรูปแบบ แนวราบ (Horizontal) ซึ่งมีทั้งการตกปลาแบบ ผิวน้ำ กลางน้ำ และการตกปลาจากบนฝั่ง และตีเหยื่อปลอมบนเรือ ตีเข้าหาชายฝั่ง

เหยื่อผิวน้ำ

โดยส่วนใหญ่จะเน้นเหยื่อประเภท Popper ซึ่ง ขนาดที่ใช้ขึ้นอยู่กับประเภทปลาที่จะตก โดยมาก จะมีขนาด ตั้งแต่ 9 – 18 เซนติเมตร ซึ่งผู้เขียนเองส่วนใหญ่จะเน้นเหยื่อ ขนาด ประมาณ 12 cm จะครอบคลุม ปลาที่กินเหยื่อได้กว้างกว่า ปลาที่หวังผลปลาจำพวก กะมงพร้าว กะมงขาว ปลาสากเหลือง ปลาสากดำ ปลาสีเสียด ปลาอินทรีย์ ปลาโทง ฯลฯ

เหยื่อกลางน้ำ /ดำน้ำ

โดยทั่วไปเป็นเหยื่อประเภท Plug แบบ Floating (ลอยน้ำ) และ เหยื่อประเภท sinking (เหยื่อจมน้ำ) เหยื่อ Plug สาเหตุที่แนะนำแบบ Floating นั้น เนื่องจากสภาพภูมิประเทศของชายฝั่งทะเล เป็นลักษณะโขดหิน การใช้เหยื่อ ประเภทนี้จะแก้ปัญหาโอกาสเหยื่อติดหินได้ เพราะเมื่อเราหยุดหมุน เหยื่อก็จะลอยน้ำขึ้นมาได้นั่นเอง เช่น X-rap 10-18 Cm , Longcast 10-12 cm หรือพวก Magnum 9 -11 cm หวังผลปลาล่าเหยื่อทั่วๆ ไป เช่นกะมง ปลาสาก ปลาเสียด ปลาเก๋า ฯลฯ

สำหรับเหยื่อประเภท sinking นั้นจะเน้นไปจำพวกเหยื่อ โลหะ เช่น ไรเดอร์ , Maniact ,snipper ซึ่งถ้าเป็นการเลือกใช้งานเหยื่อประเภทนี้ ก็ขึ้นอยู่กับสภาพภูมิประเทศของชายฝั่งด้วย เช่น เหยื่อไรเดอร์ จะเป็น เหยื่อที่มีน้ำหนักมาก และจมเร็ว เหมาะสำหรับ ชายฝั่งทะเลโขดหินน้ำค่อนข้างลึก และสถานที่ต้องการทำระยะไกลๆ เป็นต้น ส่วนเหยื่อ Maniact ลักษณะเหยื่อค่อนข้างบาง น้ำหนักไม่มาก จึงทำให้เหยื่อจมลงได้ช้ากว่า เหมาะกับสภาพน้ำไม่ลึกมากนัก และไม่ต้องการทำระยะมาก ปลาหวังผล ส่วนมาก ปลากะมงพร้าว กะมงขาว ปลาสีเสียด ปลาสาก ปลาหางแข็ง เรนโบว์รัน เนอร์ และปลาโทง เป็นต้น

การเลือกชุดอุปกรณ์ในการตีเหยื่อปลอมชายฝั่งทะเล

การเลือกชุดอุปกรณ์ในการตีเหยื่อปลอมชายฝั่งนั้น ไม่ตายตัว ดังนั้นผู้เขียนขอยกตัวอย่างอุปกรณ์สำหรับ Light Popping เป็นตัวอย่างครับ ซึ่งค่อนข้างครอบคลุมการใช้งานได้หลากหลายนอก จากการPopping แล้ว เช่น ใช้งานประเภทเหยื่อ Plug และ เหยื่อ โลหะ Sinking เช่น ไรเดอร์ หรือ Maniact ก็สามารถใช้งานได้

โดยทั่วไปการเลือกชุดอุปกรณ์ สำหรับตกปลานั้น เราต้องคำนึงถึงประเภทการใช้งาน และชนิดของปลาที่เราจะตกเป็นอันดับ แรก ซึ่งแน่นอน การตกปลาประเภท Light Popping ชายฝั่งทะเลโขดหินนั้น เน้นปลาล่าเหยื่อที่มีขนาดตั้งแต่ 1 กิโลกรัม จนอาจถึง 20 กิโลกรัม ในสภาพภูมิประเทศที่เสียง และอุปสรรคมากมาย อุปกรณ์ต่างๆ ก็ต้องเน้นความแข็งแรงและความคล่องตัวเป็นพิเศษ ดังนั้นชุดอุปกรณ์จะเน้นไป ทาง spinning มากกว่า เพราะเน้นความคล่องตัวสูง อีกทั้งการตกปลาแบบ Light Popping นั้นสามารถเลือกได้กว้างกว่า อุปกรณ์ชุดใหญ่ เพราะ เราสามารถใช้คันที่ไม่ใช่คันประเภท Popper rod มาใช้งานประเภทนี้ได้ แต่เพียงเรา เลือกคุณสมบัติของคัน ให้เหมาะสม กับปลาที่จะตกก็เพียงพอสำหรับตกปลาประเภทนี้ แล้ว และยังได้อรรถรส มากกว่า ซึ่งบางท่าน นำชุดใหญ่เกินไปตี ซึ่งมันไม่เหมาะสม กัน (บางท่านคงรู้สึกว่า เวลาอัดปลาใหญ่ด้วยชุด อุปกรณ์ที่เหมาะสมกัน จะทำให้ มีอรรถรส มากกว่า ) แต่ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าสถานที่นั้นมีปลาล่าเหยื่อขนาดใหญ่ด้วยหรือ ไม่ ซึ่งก็ต้องประมาณอุปกรณ์เผื่อไว้ด้วยเพราะท่านคงไม่อยากเสียโอกาส เมื่อเจอผิดคิว

การเลือกคันเบ็ด

คันเบ็ดที่ใช้ สำหรับตีเหยื่อปลอมชายฝั่งนั้น ไม่จำเป็นต้อง เป็นคัน Popper ก็ได้ครับ ขึ้นอยู่กับขนาดของปลาที่ตก เช่น กะมงพร้าว ไม่เกิน 3 กิโลกรัม ปลาประเภทอื่น ก็ได้ถึงขนาด ไม่เกิน 7-10 กิโลกรัม ก็ใช้ชุดนี้ได้ครับ

คุณสมบัติ ของคันเบ็ด

1) การตีเหยื่อปลอมชายฝั่ง ควรมีความยาว( Length) 8 ฟุต ขึ้นไป เพราะส่วนใหญ่ต้องทำระยะค่อนข้างมาก แต่ถ้าตีจากบนเรือ ความยาวของคันควร ไม่เกิน 9 ฟุต เพราะคันยาวเกินไป ทำให้การนำปลาขึ้นจากเรือทำได้ยาก แลการตีจากบนเรือเราไม่ต้องทำระยะมากกว่าฝั่ง
2) ถ้าเป็นคัน ประเภท spinnig ธรรมดา weight ของคันควร ค่อนข้างสูง ควรจะ 15-30 lb ถ้าอ่อนกว่านี้จะทำให้ การ Popping ทำให้ไม่ดี และมีผลกับการ Set hook ทำให้ปลาหลุดง่าย รวมถึงการงัดปลา ก็ทำได้ยาก ทำให้ใช้เวลาในการสู้นานเกินไป ทำให้ปลาหลุด หรือถ้าคันอ่อนไป อาจทำให้การรั้งปลาไม่ให้วิ่ง ทำได้ยากกว่า ซึ่งอาจทำให้ปลาเข้าหินขาดได้ง่าย และยังมีผลกับการขว้างเหยื่อ โดยสายที่ออกมาจากรอก ออกมาเร็วกว่าจังหวะคันดีดตัวกลับ ทำให้สายพันได้ เป็นต้น
ถ้าเป็นคันประเภท Popper ได้ ก็จะดีกว่า แต่ควรเป็นคัน Popper เวทที่ไม่แข็งจนเกินไป ซึ่ง ต้องให้เหมาะสมกับปลาที่ตกด้วย เช่น weight line 15-40 lb 8 ft หรือ ขนาด PE 4-6
3) คันควร มีน้ำหนักเบา และ สปริงตัวได้เร็ว เช่น คันประเภท กราไฟท์ และกำลังค่อนข้างสูงสปริงตัวดีดกลับได้ดี (ขณะที่ปลาฮุปและกระชากเหยื่อออก ไป คันไม่ดี คันอาจหักได้)
4) ด้ามคันยาวพอสมควร เพราะเราใช้ขว้างเหยื่อ ถ้าด้ามสั้น คงลำบากแน่
5) ในส่วนของไกด์ตัวบนสุด หรือ TipTop นั้น ควรใช้ที่มีประสิทธิภาพดี เช่นของ Fuji ประเภท รูกว้าง ไม่แนะนำรูขนาดเล็ก เพราะสาย จะออกได้ยาก เพราะสายที่ใช้ อาจมีการควั่นสาย หรือต่อสายหน้าที่เป็น เอ็น ซึ่งแน่นอนต้องมีปมช่วงรอยต่อ ก็ต้องใช้ไกด์ ที่มีขนาดของรูวงใหญ่หน่อย อีกทั้งเป็นสาย PE หรือ Dyneemaด้วย โอกาสสายพันแล้วติดไกด์ มีสูง
และไกด์ จะต้องรองรับการเสียดสีของสายในรอก ซึ่งส่วนใหญ่จะใช้สาย PE หรือ Dyneema ซึ่งโอกาสสายบาดไกด์มีสูงมาก

การเลือกรอก

รอกตีเหยื่อปลอมชายฝั่งนั้น ต้องเน้นความแข็งแรงเป็นพิเศษ เนื่องจากการตกปลาประเภทนี้ค่อนข้างใช้งานหนักมาก เนื่องจากต้องตีเหยื่อ อยู่บ่อยครั้ง อัตราการหมุนของรอกจะมากว่าการใช้งานรอกตกปลาประเภทอื่น มากเลยทีเดียว

คุณสมบัติ ควรมีดังนี้ครับ

1) รอกมีระบบการจัดเรียงเก็บสายได้ดี ซึ่งจะมีผลมาก เพราะถ้ารอกเรียงสายได้ ไม่ดี สายจะฟู่ง่ายเมื่อขว้างเหยื่อ บ่อยๆ ครั้งขึ้น ซึ่งอาจทำให้เหยื่อขาดได้
2) ควรเป็นรอกระบบเดินหน้าทางเดียว เพราะขณะ เราPopping เราจะหมุนไปด้วย ถ้าปลาเกิดฉวยเหยื่อ โอกาสที่รอกจะหมุนกลับมีสูงทำให้ขาด หรือหลุดได้ครับ
3) ระบบปิดหน้ารอก ควรมีประสิทธิภาพ ไม่ดีดกลับง่าย
4) จุสายได้พอสมควรครับ แนะนำรอกขนาด เบอร์ 4000 ขึ้นไป ถ้าเป็นตระกูล Shimano อย่างต่ำ ก็ 4000 แต่ แนะนำให้เล่น เบอร์ 5000 เพราะจุสายเยอะ อย่างน้อยๆ PE 4 ควรไม่ต่ำกว่า 150-200 เมตร โอกาสได้ตัวจะเยอะเมื่อเจอผิดคิว และควรจะเป็น รอก Hard body เพราะจะทนกว่า
ตะกูล Shimano เช่น Ultegra Biomaster
ถ้าเป็นตระกูล Daiwa ก็ เบอร์ 4000
เช่นDaiwa Cy ,Daiwa Fream Kik ,Daiwa caldia Kik
5) ตัว ไลน์โรลเลอร์ เกลี่ยสาย ต้องแข็งแรง ไม่บีบเข้าหา spool เมื่อเจอแรงดึงสูง
6) รอกมีกำลังเบรกค่อนข้างสูง เพราะ ถ้าเบรกน้อยไป ก็ไม่เป็นผลดี โอกาสปลาเข้าหินได้ มีสูง

ข้อมูลที่มาโดยน้า sirichai_toto217shadow
ขอขอบคุณที่มาครับ

************************

ลิงค์วิดีโอตีเหยื่อปลอมชายฝั่ง
- วิธีสร้างแอ็คชั่นเหยื่อป้อบเปอร์
- surf fishing rigs
ลิ้งค์surf fishing ทั้งหมด

Abu Garcia ตำนานรอกตกปลาระดับโลก

2009-12-03T23:50:00.012+07:00

Abu Garcia ตำนานรอกตกปลาระดับโลก

“ถ้าคุณซื้อคาดิลแลค คุณย่อมต้องการของแท้ ไม่ใช่ของเลียนแบบ”Gote Borgstrom

Abu Garcia ชื่อนี้แทบไม่มีใครในวงการตกปลาบนโลกไม่รู้จัก มันคืออมตะนามที่ยิ่งใหญ่ผู้ให้กำเนิดรอกตกปลา Bait casting ตัวแรกของโลกที่ถือได้ว่านวัตกรรมความสำเร็จในครั้งนั้นของ Abu Garcia เป็นการปฏิวัติวิถีแห่งการตกปลาของโลกเลยทีเดียว รอกตระกูล Ambassadeur คือตระกูลของรอกตกปลาที่เก่าแก่ที่สุดตระกูลหนึ่งบนโลกนี้ อาจกล่าวได้ว่าตำนานของ Abu Garcia คือตำนานอันยิ่งใหญ่แห่งความภาคภูมิใจของชาวสวีดิช ชื่อของแม่น้ำ Morrum เป็นเกียรติยศอันสูงสุดที่ราชสำนักสวีเดนได้พระราชทานชื่อแม่น้ำแห่งนี้ให้ ประทับอยู่บนรอกตัวทอปสูงสุดของ Abu Garciaรอกตกปลาตระกูล Morrum จึงเป็นรอกตกปลาระดับเวิรลด์คลาสที่ใครหลายคนอยากมีไว้ในครอบครอง

There was no time during normal working hours to develop the new casting reel. I and our R&D director spent many evenings,night and weekend disscussing the design of the reel,which in due time saw the light of the day and was named Ambassaduer.” Gote Borgstrom

ประโยคคำพูดเหล่านี้คือการกล่าวถึงที่มาของรอกตกปลาตระกูล Ambassadure ของนาย Gote Borgstrom ที่ต้องการจะบอกว่าเขาต้องใช้ความทุ่มเทมากมายขนาดไหนที่จะได้รอกตกปลา BaitCasting ออกมาให้โลกได้สัมผัส มันคือการปฏิวัติวงการตกปลาในยุคนั้น รอกเบทคาสติ้งเป็นรอกตกปลาที่ทำให้นักตกปลาสามารถที่จะเหวี่ยงเหยื่อได้ไกล และแม่นยำมากขึ้น การควบคุมปลาเมื่อยามกินเบ็ดที่เหนือกว่ารอกเดิมๆที่นักตกปลาเคยสัมผัส ประสิทธิภาพของระบบเบรกที่เหนือกว่ารอกตกปลาแบบเก่ามันไม่ใช่แค่ประสิทธิภาพ ของรอกแต่มันคือประสิทธิภาพของการตกปลาเลยทีเดียว ทุกวันนี้นักตกปลาทั่วโลกมากมายมีรอกเบทคาสติ้งไว้ในครอบครองแต่จะมีซักกี่ คนที่จะรู้ว่ารอกเบทคาสติ้งได้ถือกำเนิดจากมันสมองของทีมออกแบบรอกตกปลาภาย ใต้ชื่อที่ยิ่งใหญ่ว่า Abu Garcia ปฐมบทแห่งอุปกรณ์ตกปลาระดับโลกได้เริ่มขึ้นแล้ว

ในปี ค.ศ.1921 ตำนานของ Abu Garcia ได้ถือกำเนิดตั้งอยู่บริเวณริมแม่น้ำ Morrum ที่เมือง Svangsta,ประเทศสวีเดน จากเดิมที่ Abu เคยเป็นโรงงานนาฬิกาข้อมือ ในปี ค.ศ.1930การเปลี่ยนแปลงต่างๆ ก็เกิดขึ้น พวกเขาหันมาพัฒนาอุปกรณ์ตกปลาอย่างจริงจัง จากจุดเปลี่ยนตรงนี้เองที่ทำให้รอกตกปลา Bait Casting ได้ถือกำเนิดขึ้นและมันคือตำนาน

หลังจากการรวมกิจการระหว่าง Abu กับบริษัทที่มีธุรกิจด้านการเงินในนาม Garcia และเปลี่ยนชื่อเป็น Abu Garcia การพัฒนาอุปกรณ์ตกปลาของพวกเขาได้เริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น ชื่อเสียงในด้านอุปกรณ์ตกปลาของพวกเขาเริ่มโด่งดัง ชื่อของเขาได้รับการต้อนรับจากนักตกปลาทั่วโลกเป็นอย่างดีจนกระทั่งรอกตกปลา ของ Abu Garcia ได้สร้างชื่อให้โลกได้ทึ่งในเวลาต่อมา

ในปี ค.ศ. 1941 พวกเขาพัฒนารอกตกปลาที่เปลี่ยนแปลงวิถีการตกปลาแบบเดิมๆอย่างสิ้นเชิง ตามด้วยชื่อของรอกตกปลาตระกูล Ambassadeur มันคือผลผลิตอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้นักตกปลาทั่วโลกต้องตะลึงและยังเป็นตระกูล ของรอกตกปลายอดนิยมสูงสุดที่ยังมีสายการผลิตอันยืนยาวมาจนถึงทุกวันนี้ ในส่วนของรอกสปินนิ่งสายพานการผลิตของรอกตระกูลคาร์ดินัลได้เริ่มขึ้นในปี 1965 Abu Garcia จึงเป็นชื่อระดับตำนานของอุปกรณ์ตกปลาระดับโลก เมื่อนักตกปลาได้สัมผัสรอกตกปลาของ Abu Garcia เอาไว้ในอุ้งมือสิ่งที่คุณจะรู้สึกเป็นอันดับแรกคือความคลาสสิค และคุณจะทึ่งในความทนทานเมื่อคุณได้ลองใช้มันไปตกปลา เมื่อคุณถอดรอกออกมาทีละชิ้นคุณจะพบกับการเก็บงานโลหะที่เรียบร้อย ฟันเฟืองโลหะที่แข็งแกร่ง วัสดุที่ใช้ผลิตรอกสมกับชื่อเสียงของสวีเดนประเทศที่เป็นแหล่งผลิตโลหะชั้น ดีของโลกรอกที่มีประสิทธิภาพการใช้งานในระดับที่ยอดเยี่ยมที่นักตกปลากล่าว ขานถึงทั่วโลก โทรฟี่มากมายของนักตกปลาระดับโลก Abu Garcia แชร์ความสำเร็จเหล่านั้นมาได้เสมอ สิ่งเหล่านี้คือผลผลิตจากโรงงานของ Abu Garcia รอกตกปลาของ Abu Garcia เป็นรอกที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นรอกตกปลาที่ดีที่สุดในโลก รอกหลายต่อหลายตัวของ Abu Garcia กลายเป็นรอกคู่มือของนักตกปลาระดับโลก ทุกๆสภาวะของการตกปลา ไม่ว่าจะเป็นการตกปลาน้ำจืด ทะเล ตีเหยื่อปลอม ฯลฯ ความสำเร็จของนักกีฬาตกปลาและผู้ที่สัมผัสเกมส์ฟิชชื่อของ Abu Garcia ได้เข้าไปแชร์ความสำเร็จเหล่านั้นจากนักตกปลาระดับมือโปรมากมายทั่วโลก และทุกวันนี้ Abu Garcia ยังไม่เคยหยุดยั้งการพัฒนาอุปกรณ์ตกปลาสู่มือนักตกปลาทั่วทั้งโลก

ในบ้านเรา Abu Garcia เริ่มเป็นที่รู้จักแพร่หลายในหมู่นักตกปลา เมื่อประมาณ 20 กว่าปีก่อน รอกตกปลา Abu Garcia รุ่นที่มีชื่อเสียงและเป็นที่นิยมมากคือรอกตระกูล Ambassaduer รุ่น 6500 มันเหมาะกับการตกปลาทั่วๆไปตามหมายธรรมชาติและตามบ่อตกปลาบ้านเราในยุคนั้น ปีพ.ศ.2527 ปีแรกที่บึงสำราญได้ถือกำเนิดขึ้น ช่วงนั้นเป็นช่วงที่บ่อตกปลาต่างๆ เริ่มถือกำเนิดขึ้นในกรุงเทพกันป็นดอกเห็ด รอก Abu Garcia มีให้พบเห็นในบึงสำราญฟิชชิ่งปาร์ค มหานครแห่งมัจฉากลางเมืองหลวงและบ่อตกปลาชื่อดังอย่าง บึงสำราญ เงาน้ำ บางเชือกหนัง บึงใหญ่ ไพลินฟิชชิ่งปาร์ค ฯลฯ ความนิยมในการใช้รอกเบทคาสติ้ง Abu Garcia ในบ้านเราเริ่มแพร่หลาย นักตกปลาบ้านเราหลายคนเริ่มสนใจที่จะหัดใช้รอกเบทคาสติ้งจากที่เคยใช้กันแต่ รอกสปินนิ่งสำหรับการตกปลาในยุคนั้น แต่ก็ยังมีนักตกปลาจำนวนมากที่ยังมองว่ารอกเบทคาสติ้งเป็นรอกที่ใช้งานยาก สายฟู่ง่าย นักตกปลาบ้านเรากลุ่มใหญ่จึงยังนิยมใช้รอกสปินนิ่งแบบเดิมๆอยู่ต่อไป หากใครมีรอกเบทคาสติ้งไว้ในครอบครองและเอามาตกปลาถือได้ว่าเป็นเทพในยุคนั้น ได้เลยทีเดียว นักตกปลาที่ใช้รอกเบทคาสติ้งตกปลาจึงนับว่าเป็นคนกลุ่มน้อยในช่วง พ.ศ.นั้น

ต่อมา เมื่อ Abu Garcia ได้ส่งรอกตระกูล 6500 Rocket มาทำตลาด Rocket ก็กลายเป็นรอกที่ทำสถิติยอดขายและเป็นที่ต้องการมากที่สุดของนักตกปลาในช่วง เวลานั้น ความสมูท ความลื่น ของ Rocket ที่ตีเหยื่อได้ไกลนับว่าน่าทึ่งมาก รอกของ Abu ทั้ง Rocket และ 6500 C3 ได้ชื่อว่าทนทาน แข็งแกร่ง ฟันเฟืองขนาดใหญ่สามารถรับมือปลาขนาดใหญ่หรือแม้แต่ปลาบึกระดับ 20 กิโลได้อย่างยอดเยี่ยม ถึงแม้จะเจอปลาขนาดใหญ่กว่านี้ แต่ถ้านักตกปลามีความชำนาญ รอก Abu ก็ไม่พังคามือให้เห็นอย่างแน่นอน Rocket สร้างชื่อให้ Abu เป็นอย่างมาก Rocket ยังได้รับการยอมรับจนติดอันดับรอกเบทคาสติ้งที่ดีที่สุดของโลกและแน่นอนว่า ตลาดรอกเบทคาสติ้ง ยุคนั้น Abu คือเบอร์ 1 ตัวจริง

ในเมืองไทยเมื่อซักประมาณ 15–16 ปีก่อน หากคุณอยากเห็นรอกเบทคาสติ้งระดับเวิร์ลคลาสอย่างรอกตระกูล Morrum คงมีแต่บึงสำราญเท่านั้นที่คุณจะมีโอกาสเห็นนักตกปลาถือรอกตระกูลนี้ รอกตระกูล Morrum เป็นรอกในฝันของใครหลายๆคน นอกจากประสิทธิภาพแล้ว Morrum คือความสวยงาม และความคลาสสิคที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว เมื่อใครได้หยิบเจ้า Morrum มาถือไว้ในมือความรู้สึกที่คุณได้รับคือคุณแทบไม่อยากจะวางมันเลย นักตกปลาหลายต่อหลายคนเมื่อได้สัมผัสล้วนแล้วแต่อยากครอบครองมันเอาไว้ทั้ง สิ้น ซึ่งค่าตัวเรือนหมื่นของ Morrum นับว่าสูงมากเมื่อเปรียบเทียบกับค่าครองชีพในยุคนั้น

แม้ว่าวันนี้ รอกตกปลาราคาถูกจากประเทศจีนแผ่นดินใหญ่จะครองตลาดและส่วนแบ่งสูงสุดในแง่ ปริมาณในตลาดอุปกรณ์ตกปลาบ้านเรา รอกตกปลาระดับไฮเอนด์ ที่มีเทคโนโลยีเหนือกว่าของคู่แข่งจากญี่ปุ่นอย่างค่าย Shimano อาจจะทำให้ความนิยมที่มีต่อ Abu Garcia ในบ้านเราลดลงไปเป็นอย่างมาก รูปลักษณ์ของรอก Abu ที่อาจดูเชยในยุคนี้แต่ก็ทดแทนได้ด้วยคำว่าคลาสสิค รอก Abu กลายเป็นรอกระดับกลางที่ใคร ๆ ก็หาซื้อได้ไม่ยากเกินไป แต่ถึงอย่างไรสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเลือนหายไปคือช่วงเวลาในอดีตที่หอมหวาน ของวงการตกปลาบ้านเราจนทุกวันนี้ โทรฟี่อันยิ่งใหญ่มากมายหลายต่อหลายตัว ถ้วยรางวัลในตู้ของคุณจากหลากหลายสนามการแข่งขัน นักตกปลาทั้งหลายคงปฏิเสธไม่ได้ว่าความสุขกับการสัมผัสโทรฟี่ใต้น้ำเหล่า นั้น ครั้งหนึ่งและหลายๆครั้ง คุณต้องเคยใช้มันเพื่อออกทริพมาแล้ว และทั้งหมดนั่นคือรอกตกปลาสัญชาติสวีเดนอย่าง Abu Garcia รอกตกปลาที่เป็นตำนานความยิ่งใหญ่และยังคงอยู่คู่กับนักตกปลาทั่วโลก

ปลายสายคือปลา… ในมือคุณคือ Abu Garcia

ตำนานรอกตกปลาที่ทั่วโลกไม่เคยหยุดเล่าขาน

Article by
James1
Luremaker

ปลั๊กเหยื่อปลอมไม่มีวันตาย ( Plug Never Die )

2009-10-10T16:42:00.002+07:00

เหยื่อปลั๊ก (Plug)

เหยื่อปลั๊ก (Plug) หรือเหยื่อปลาปลอม อาจไม่ใช่เหยื่อปลอมรุ่นแรกๆที่เข้ามาแหวกว่ายในวงการการตกปลา แต่เป็นเหยื่อที่ได้รับความนิยมจากนักตกปลา และได้รับการปรับปรุงพัฒนามาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งเหยื่อปลั๊กมีขอบเขตการใช้งานค่อนข้างกว้างขวาง คือใช้ได้ทั้งงานเหวี่ยงเหยื่อ(ตีเหยื่อปลอม)และลาก(ทรอลลิ่ง) เหยื่อปลาปลอมเกิดจากการค้นพบโดยบังเอิญจากนักตกปลาอาชีพ ได้ทำแท่งไม้ที่กำลังเหลา(เหลาทำอะไรก็ไม่ทราบได้)ตกลงในน้ำ แล้วมีปลาเข้ามาฉวยแท่งไม้นั้น(แหม..คล้ายๆสปูนเลยเนาะที่ทำช้อนหล่นตกน้ำแล้วปลามางับซะ) ก็เลยได้ความคิดเหลาไม้ให้เป็นรูปทรงเลียนแบบปลา และประกอบเบ็ดติดเข้าไป และได้รับการพัฒนาต่อยอดมาเรื่อยๆจนเป็นปลั๊ก(Plug)ที่เราเห็นเกลื่อนกลาดในปัจจุบัน

ส่วนประกอบของเหยื่อปลาปลอมอาจซับซ้อนกว่าเหยื่อปลอมบางชนิด แต่ก็มีส่วนประกอบไม่มากเ่ท่าไร ซึ่งรูปทรงและส่วนประกอบที่สัมพันกันก็จะแยกย่อยเป็นลักษณะประมาณนี้

1.) รูปทรงของตัวเหยื่อจะเลียนแบบปลาเหยื่อในธรรมชาติ มีทั้งลำตัวเรียวยาว และ สั้น ปัจจุบันเหยื่อประเภทนี้ถูกออกแบบต่างกันไป ตามแต่ผู้ผลิตจะออกแบบและคิดได้ จนบางแบบดูไม่เหมือนปลาปลอมทั่วๆไป อาจจะมีลักษณะ สีสรรค์ หรือ แอ็คชั่นที่เหมือนจริงๆมากๆนั่นเอง

2.) มีส่วนของลิ้้นหรือลิป(Lip) ที่ใช้บังคับการดำน้ำได้หลายระดับ ซึ่งมีทั้งแบบลิ้นในตัวและลิ้นประกอบนอก(ข้างนอกนะไม่ใช่ต่างประเทศ) วัสดุที่ใช้ทำลิ้นก็มีทั้งพลาสติก และ โลหะ

3.) เหยื่อปลอมบางรุ่นมีลูกกลมโลหะ(ลูกปืน)อยู่ข้างใน เพื่อใช้ควบคุมการดำน้ำ(ถ่วงดุลย์นั่นเอง) หรือเพื่อดึงดูดความสนใจจากปลาล่าเหยื่อ ด้วยเสียงที่ดังกระทบกัน มันสั่นสะท้านเข้าไปถึง ประสาทสัมผัสของปลา ทำให้ปลาเกิดอาการห้าวเป้งไล่กัดฟัดเหยื่อแบบบ้าคลั่งนั่นเอง

4.)จำนวนท่อนของเหยื่อ ปัจจุบันมีเหยื่อปลั๊กบางชนิดหรือรุ่น ที่ได้พัฒนาการทำตัวเหยื่อให้เป็นปล้องๆท่อนๆ เพื่อสร้างแอ็คชั่นให้สมจริงมากที่สุด เช่น ตัวเหยื่อแบ่งเป็น 2-3ท่อนต่อกัน เวลาลากตัวเหยื่อจะส่ายไปสา่ยมา ท่อนหางที่ติดด้วยเบ็ดสามทางก็จะส่ายสัมพันกับข้ิิอลำตัวและส่วนหัว ลักษณะจะคล้ายปลาเป็นว่ายจริงๆ แล้วปลาล่าเหยื่อจะไม่สนใจปลาน้อยอ้อนแอ้นตัวนี้ได้เช่นไร

วัสดุที่ใช้ในการผลิตเหยื่อปลั๊ก(Plug )

ตั้งแต่เดิมเริ่มแรกไม่แหกกฎ เจ้าเหยื่อปลาปลอมหรือPlug ผลิตขึ้นมาจากไม้ แต่ในปัจจุบันก็จะมีผลิตจากพวกพลาสติก ซึ่งมีทั้งพลาสติกอ่อน พลาสติกแข็ง หรือแม้กระทั่งเรซิ่นเข้ามาเสริมในกลไกการตลาด แต่ก็ยังมีผู้ผลิตอีกหลายรายยังคงใช้ไม้ในการทำเหยื่อปลั๊กอยู่ ซึ่งจะมีราคาสูงกว่าเหยื่อที่ผลิตจากวัสดุอื่นๆที่ได้กล่าวมา ซึ่งนักตกปลาที่มีความสามารถในด้านช่างก็สามารถทำมาใช้เองได้ไม่ยาก ซึ่งปัจจุบันนักตกปลาไทยเราก็สามารถสร้างสรรค์ผลงานปลาปลอมหรือปลั๊กกันได้เองบ้างแล้ว ชื่อก็แล้วแต่จะเรียกหรือตั้งกันไป
เหยื่อปลาปลอมที่อยูในกลุ่มเสี่ยง เอ้ย! เหวี่ยง(Casting) หรือตีเหยื่อปลอมทั่วไป มีขนาดให้เลือกใช้ตั้งแต่ 3-10(กว่า) ซม.มีรูปแบบการบังคับลิ้นดำน้ำทั้งแบบผิวน้ำ(ใช้ใบพัด เช่น เหยื่อตีเหยื่อปลอมตามเขื่อน) แบบดำตื้นและดำลึก

เหยื่อปลาปลอมที่อยู่ในกลุ่มลากเหยื่อ(Trolling) จะเริ่มจากขนาด 10 ซม.ไปจนถึงเกือบ 30 ซม. และนักตกปลาจะใช้แบบดำลึก

เหยื่อปลั๊ก(Plug )จะประกอบกับตัวเบ็ดสามทาง(Treble Hook) ตั้งแต่ 1-3 ตัว การประกอบตัวเบ็ดกับห่วงที่ตัวเหยื่อจะใช้ห่วงแยกหรือ(Split Ring)เป็นตัวเชื่อมต่อ แต่ถ้านักตกปลาเลือกเบ็ดแบบ 2 ทาง(Double Hook) ก็สามารถคล้องตัวเบ็ดเข้าไปได้เลยโดยไม่ต้องเชื่อมผ่านห่วงแยกแต่อย่างใด
ปัจจุบันเหยื่อปลาปลอมที่ใช้กับงานลากเหยื่อ ถูกออกแบบต่างออกไปจากเดิม แม้จะมีรูปทรงเหมือนปลาเหยื่อมากกว่าปลาปลอมทั่วไป แต่ไม่ได้ใช้ลิ้นในการบังกับการดำน้ำเหมือนเหยื่อปลั๊กทั่วไป แต่อาศัยการเลื่อนตำแหน่งการมัดสายไปอยู่ด้านบนของตัวเหยื่อ ซึ่งจะบังคับให้ปลาปลอมดำลงลึกเองได้
เมื่อเทียบกับเหยื่อปลาปลอมบางชนิดแล้ว เหยื่อปลั๊กอาจมีราคาสูงกว่าบ้าง โดยเฉพาะเหยื่อปลั๊กที่ใช้กับการลากเหยื่อ ทั้งนี้ก็มาจากขนาดและการออกแบบที่แข็งแรงทนทาน เหมาะกับงานหนักๆ

วิธีการใช้เหยื่อปลาปลอม

การใช้งานสำหรับตีเหยื่อปลอมทั่วไป(Casting)

นักตกปลาหลายท่านคงคุ้นเคยกับการใช้เหยื่อปลั๊ก(Plug )ในการ ตีปลา ช่อน ชะโด หรือ กระสูบ กันมาแล้ว ซึ่งเหยื่ออาจจะเริ่มจาก ขนาดเล็กสุด 3-5 ซม. ไล่ไปจนถึง 10 ซม. เหยื่อปลั๊กที่เลือกใช้ก็แล้วแต่สภาวะแวดล้อม น้ำตื้น น้ำลึก หมายมีอุปสรรคเช่นไร ไล่ไปจนถึงการตีปลาจิบ ว่าเป็นปลา อะไร ใช้เหยื่อแบบไหน การใช้เหยื่อจึงต้องคำนึงถึงองค์ประกอบหลายๆอย่าง แต่มันก็ไม่ยากในการทำความเข้าใจ และ พยายาม
การประกอบชุดหลีดเดอร์กับเหยื่อปลั๊ก ไม่ได้มีกฎเกณฑ์ตายตัวอะไร เท่าที่นิยมกันมักจะเลือกใช้สายหลีดเดอร์ที่มีแรงดึงมากกว่าสายเบ็ดที่ใช้อยู่ 1-2 เท่า เช่น สายเบ็ด 20 ปอนด์ ก็ใช้สายหลีดประมาณ 40-60 ปอนด์ สายหลีดเดอร์ก็จะเป็นพวก สายเอ็นไนล่อนพวกชอ็คหลีดเดอร์ (Shock leader) สายลวดหุ้มไนล่อน ความยาว 60-90 ซ.ม.
ถ้าเลือกใช้สายเอ็นไนล่อน การเชื่อมต่อกับกับเหยื่อก็ใช้การผูกเงื่อนธรรมดาทั่วไป มัดกับห่วงที่ตัวเหยื่อโดยตรง ไม่จำเป็นต้องใช้คลิบ หรือสแนป(Snap)ก็ได้ แต่ถ้าท่านจาำเป็นต้องเปลี่ยนเหยื่อบ่อยๆก็ทำห่วงดับเบิ้ลไลน์(Double Line) สั้นๆ ที่ปลายสายหลีดเดอร์
แล้วนำไปคล้องกับตัวเหยื่อก็ได้ บางท่านอาจใช้ลูกหมุนคลิปเชื่อมก็ย่อมได้เช่นกัน
ถ้าเลือกใช้สายลวดหุ้มด้วยไนล่อน การเชื่อมกับเหยื่อ จำเป็นต้องประกอบชุดหลีดเดอร์ให้ปลายสายด้านหนึ่งเป็นห่วงหรือลูกหมุน (เชื่อมสายเบ็ด) และอีกด้านประกอบกับคลิปหรือลูกหมุนคลิป เพื่อใช้คล้องกับห่วงของเหยื่อปลั๊ก

เทคนิคการตีเหยื่อปลอม

เทคนิคการตีหรือเหวี่ยงเหยื่อปลั๊กก็ไม่ต่างจากการเหวี่ยงเหยื่อชนิดอื่น คือจะมีทั้งการเหวี่ยงแบบข้ามศรีษะซึ่งจะได้ความแม่นยำ แบบเหวี่ยงทางด้านข้าง ทั้งซ้ายและขวา(อันนี้ต้องเทพหน่อย) การดีดเหยื่อออกไปยังตำแหน่งที่ต้องการ กรณีมีสิ่งกีดขวางอยู่รอบด้าน เช่น ตกปลาอยู่ใต้ต้นไม้ที่มีกิ่งระลงมากีดขวาง โดยการจับเบ็ดสามทางตัวสุดท้ายดึงสายเบ็ดให้คั้นโค้งเหมือนธนูเพื่อเป็นแรงดีดส่งเหยื่อให้พุ่งหลาวออกไป หรือแม้กระทั่งการหมุนควงสว่านเหยื่อเพื่อเพิ่มแรงส่ง ซึ่งอาจมองว่าเป็นไปไม่ได้ แต่สำหรับนักตีเหยื่อปลอมที่ช่ำชองระดับเทพแล้วสามารถทำได้จริง(อันนี้ผมเห็นมากับตาแล้วไม่น่าเชื่อ) การเหวี่ยงเหยื่อให้ได้ระยะ แม่นยำ ไม่ยากเกินความสามารถของนักตกปลา เพียงแค่มีใจรัก ตั้งมั่น ขยัน อดทน ตีไปเรื่อยๆ สร้างความคุ้นเคยให้กับร่างกาย สมองก็จะคอยจดจำบันทึกลักษณะตรรกศาสตร์จนเราสามารถดึงออกมาใช้ได้อย่างช่ำชอง แม่นยำ อย่างนักตีเหยื่อปลอมขั้นเทพที่เราบูชา

แอ็คชั่น

เมื่อเหยื่อปลอมถูกตีออกไป นักตกปลาก็จะม้วนเก็บสายเบ็ดเข้ามา เหยื่อปลั๊กก็จะสร้างแอ็คชั่น หรือการส่ายสะโพกโยกยา้ยเลียนแบบปลาจริงในธรรมชาติ ไม่จำเป็นต้องกระตุกคันช่วยเหมือนเหยื่อป๊อบเปอร์ แต่ก็อาจมีบ้างสำหรับเหยื่อผิวน้ำพวกกบกระโดดทั้งหลาย ซึ่งความเร็วหรือช้าในการหมุนรอก ก็แล้วแต่ความเหมาะสม เพราะถ้าเป็นพวกปลั๊กดำน้ำถ้าหมุนเร็วมันก็จะยิ่งลงลึกไปขุดดินหาปลาไหล นักตกปลาจึงควรทดลองใช้ให้เหมาะในเหยื่อแต่ละชนิดแต่ละแบบ ซึ่งถ้าได้ลองตีเหยื่อแต่ละแบบ แบบละหลายๆครั้งก็จะยิ่งทำให้เราสามารถแยกความแตกต่าง และนำไปใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น

+++++ติดตามตอนต่อไปนานๆนี้+++++

ขอบคุณที่ีมาของข้อมูล
นิตยสารเย่อกับปลา
รูปจาก กูเกิ้ล ,สยามฟิชชิ่ง

ลัวรี่ ราพาล่าThe Story of Rapala

2009-09-09T09:09:00.002+07:00

ลัวรี่ ราพาล่า(Lauri Rapala)

ลัวลี่ ราพาล่า เกิดที่เมืองเล็กๆ ในปี 1907 เขาเป็นเด็กกำพร้า ไม่เคยเห็นหรือรู้เรื่องราวของพ่อผู้ให้กำเนิด ไม่มีแม้แต่นามสกุล จวบจนกระทั่งอายุได้ 5 ขวบ เจ้าหน้าที่ทางทะเบียนราษฎร์จึงตั้งนามสกุลให้เขาว่า "ราพาล่า" ตามชื่อของเมืองที่เขาได้เกิดมา ซึ่งคำว่า Rapala(ราพาล่า)ในภาษาถิ่นที่นี่ หมายความถึงความมัวหม่น หม่นหมอง ปลักตม ซึ่งตรงกับบุคลิกภาพหม่นหมองของเด็กกำพร้าน้อยคนนี้ ชีวิตส่วนใหญ่ของเขาพบเจอแต่ความยากลำบาก ต้องทำงานหนัก หาเช้ากินค่ำ แม้แต่ออกรบในสงครามทั้งกับพวกรัสเซียและเยอรมันเพียงเพื่อได้มีอาหารและเกียริติยศเล็กน้อยในจิตใจ

เป็นเวลาหลายสิบปี ที่เขาตกปลาอยู่ตามทะเลสาบชายป่าซึ่งอยู่ไกลออกไปทางด้านเหนือของ เฮลซิงกิประมาณ 2 ชั่วโมง โดยอาศัยเรือกรรเชียงเก่าๆ เขาเพียรเรียนรู้การต่อสู้เพื่อยังชีพในกระแสน้ำ เฝ้ามองปลาเหยื่อตัวเล็กๆ ที่ถูกงาบเข้าไปในอุ้งปากมหึมาของปลานักล่า ซึ่งส่วนใหญ่เป็นปลาเทร้าท์หรือไม่ก็ปลาไพค์"ผมได้เห็นว่าปลาใหญ่ๆ นั้นมักจะรอคอยจนกระทั่งสามารถเลือกเหยื่อที่มีลักษณะอาการแตกต่างไปจากตัว อื่น"เขาเคยพูดอธิบายให้ฟัง "การที่ปลาเหยื่อถูกปลานักล่าขนาดใหญ่ กินก็เป็นเพราะกริยาอาการว่ายที่ไม่เหมือนตัวอื่นๆ เป็นจังหวะที่ต่างกัน" ด้วยการสังเกตุพฤติกรรมนิสัยปลามาเนิ่นนาน เขาถึงขนาดทายไว้ล่วงหน้าได้ว่าเมื่อลงเหยื่อเสร็จ ปลาจะกินเหยื่อตัวใหนก่อน

นี่ไม่ใช่การฝึกสังเกตุการณ์อย่างอดทนที่ไร้ค่า เพราะครอบครัวราพาล่ามีชีวิตอยู่ได้ ด้วยปลาตลอดระยะเวลาทุกข์ยากอันยาวนาน หลังจากไม่ได้มรรคผลอะไรจากอาชีพเพาะปลูกและตัดซุง เขาตกลงใจเป็นชาวประมงและแต่งงานกับภรรยาของเขา เอลมา ซึ่งมีลูกด้วยกัน 7 คน ครอบครัวนี้อยู่รวมกันในกระท่อมซุงสี่เหลี่ยมขนาดกว้างยาว 13 ฟุต เฟอร์นิเจอร์ในบ้านมีเตียงอยู่ตัวหนึ่งและเมื่อไฟฟ้าไปถึงที่นั่นในปี 1939 ทั้งบ้านมีตะเกียงน้ำมันอยู่เพียงดวงเดียว

ลัวรี่ ราพาล่า ตกปลาอย่างหนักแทบทุกลมหายใจที่ตื่น ในทะเลสาบใกล้ๆกับ วาแอคซี่ ฟินด์แลนด์ เขาจะวนเวียนพายเรืออยู่ในนั้นเป็นวันๆ หรืออาจวันข้ามวัน มีตาข่ายใส่เหยื่อปลาและเบ็ดนับร้อยๆสาย และเขาไม่เคยมีคันเบ็ดใช้เลย บางทีเขาจะหายไป 2 วันแล้วกลับมาพร้อมด้วยปลาเทร้าท์หนักรวมกันถึง 600 ปอนด์ และบางทีก็หายไปนานกว่านั้นแล้วกลับมาแบบไม่ได้อะไรเลย(แห้ว)

ริสโต้ ลูกชายคนหนึ่งของเขาพูดถึงพ่อแบบทบทวนความหลังว่า พ่อออกจากบ้านในฤดูหนาว วิ่งสกีไปหลายๆ ไมล์ข้ามหิมะและน้ำแข็งไปยังแหล่งตกปลา เพื่อเจาะหิมะและน้ำแข็งซึ่งหนาถึง 23 นิ้ว ให้เป็นรูแล้ววางเบ็ดพร้อมปลาเหยื่อลงไปนำอาหารกลับมาให้ครอบครัวยังชีพ

อย่างไรก็ตาม ในช่วงฤดูร้อนซึ่งเขาต้องทำงานสายตัวแทบขาดนั่นเอง ราพาล่าได้หวนคิดถึงปลาที่มีลักษณะว่ายน้ำผิดปกติเฉไปมา และโดนปลาล่าเหยื่อเข้าชาร์จตลอดเวลา ลักษณะเช่นนี้น่าจะเป็นแรงดึงดูดเจ้าตัวใต้น้ำได้เป็นอย่างดี เขาจึงค้นคิดและลองทำเหยื่อปลอมซึ่งถูกลากและมีแอคชั่นออกอาการคล้ายๆ ปลาเหยื่อที่กำลังบาดเจ็บซึ่งจะเรียกร้องความสนใจจากปลาล่าเหยื่อ

หลังจากทดลองหลายครั้งหลายหนเขาก็ได้ข้อสรุปออกมาว่า เหยื่อนั้นต้องใช้วัสดุเบาๆ ทำ มันจะได้มีแอ็คชั่นเหมือนเหยื่อปลาที่บาดเจ็บมากที่สุด ตอนแรกเขาใช้ไม้สนในการทำเหยื่อปลอมรูปตัวปลา ต่อมาได้ทดลองใช้เปลี่ยนเป็นไม้บัลซ่าจากอีควาดอร์ เขาตกแต่งเหยื่อนั้นให้มีลักษณะคลายตัวปลา ใช้กระดาษ ตะกั่ว ทากาวทับติดตัวปลา ติดปากเพื่อให้เหยื่อมีแอคชั่นและเพื่อให้มองดูเหมือนปลาเหยื่อมากขึ้น เขาระบายสีเหยื่อปลอมตัวนี้ด้วยหมึกสีแบบเก่า

เหยื่อปลอมตัวนั้นประสบความสำเร็จอย่างน่าตกใจ มันเกินความคาดหมายของเขาอย่างมาก กิติศัพท์เรื่องเหยื่อของเค้าล่ำลือไปจนทั่ว และเขาไม่ได้หวงแหนหรือเก็บงำไว้เป็นความลับส่วนตน เขาทำเหยื่อปลอมแบบตัวเก่งของเขา แจกจ่ายให้กับเพื่อนบ้านและเพื่อนคนหาปลาด้วยกัน สุดแล้วแต่ใครจะขอหรืออยากได้

ข่าวดีนั้นเดินทางเร็วในโลกของคนตกปลา มันแพร่ไปเร็วและกว้างยิ่งกว่าไฟใหม้ป่า ความต้องการหลั่งใหลเข้ามา และราพาล่าเริ่มต้นขายเหยื่อปลอมของเขา

อะไรกำลังจะดี แต่มีอุปสรรคเข้ามาขวางให้โชคของคนยากจบสิ้นลงง่ายๆ รัสเซียบุกเข้ายึดครองฟินด์แลนด์ในปี 1939และเขาต้องไปรับใช้กองทัพเป็นเวลาถึง 5 ปี กว่าเขาจะได้กลับคืนไปที่กระท่อมน้อยริมทะเลสาบของเขาอีก ในช่วงนั้นเอลมา เลี้ยงลูกชาย 5 คนและลูกสาว 2 คนให้มีชีวิตอยู่ได้โดยอาศัยการทำงานเล็กๆน้อยๆ และกู้ยืม เมื่อภาวะสงบกลับคืนมาและคนทั่วไปเริ่มมีเวลาว่าง กีฬาตกปลาก็ได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะในทวีปอเมริกาเนือ ราพาล่าก็สามารถผลิตและขายเหยื่อปลอมของเขาได้มากขึ้น

กลางๆ ปี 1950 เหยื่อราพาล่าจึงได้ไปถึงอเมริกา เขาส่งมันไปเป็นของขวัญแก่ชาวฟินด์แลนด์ซึ่งอยู่ในฟลอริดา และ แถบเหนือติดกับพรมแดนแคนาดาซึ่งกำลังบ้าตกปลาขนานใหญ่ และในมิเนโซต้าซึ่งเป็นทีที่ คนเชื้อสายจากชาวฟินด์แลนด์ตั้งรกรากกันอย่างหนาแน่น ชื่อของราพาล่าจึงอุบัติขึ้น ทั้งในฐานะความภาคภูมิใจแก่คนเหล่านั้นที่มีต่อราพาล่า ในฐานะผู้สร้างเหยื่อตกปลาขั้นเทพ และเป็นเหยื่อปลอมมหัศจรรย์ที่สุด บางคนรีบกลับจากอเมริกาไปยังบ้านเกิดเมืองนอนเพื่อเอารางวัลการแข่งตกปลาที่ได้จากเหยื่อปลาปลอมของราพาล่า ไปให้เขาที่เป็นผู้ผลิตคิดค้นได้ร่วมชื่นชม ดูเหมือนว่าเหยื่อราพาล่าจะได้ปลาทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นปลาเทร้าท์ ปลาไพค์ หรือปลาแบสส์ เป็นจำนวนมากมายอย่างที่ไม่เคยตกได้มาก่อน

เพราะว่ามันเป็นงานฝีมือ ทำด้วยมือล้วนๆ และหายาก โรคบ้าเหยื่อราพาล่าเกิดขึ้นอย่างกว้างขวาง เนื่องจากเหยื่อราพาล่ามันเป็นเหยื่อน้ำหนักขนาดเบาอยู่ระหว่างปานกลาง ดังนั้นจึงใช้ได้กับคันขนาดเบาทุกประเภท แต่แปลกที่มันมีน้ำหนักเพียงพอให้ขว้างหรือหวดสายออกไปได้ ลากได้และไม่จม จึงเป็นที่ถูกใจของนักตกปลา

เป็นเรื่องตลกที่เกิดมีการเล่าถึงเรื่องนักกีฬาตกปลาขโมยเหยื่อปลาปลอมจาก เพื่อนนักตกปลาด้วยกัน และยังมีอาชีพใหม่เกิดขึ้น นั่นคือการให้เช่าเหยื่อปลอมราพาล่า ซึ่งบัดนี้ขนานนามกันว่าเป็นปรากฎการณ์ราพาล่าฟีเว่อร์ก็คงไม่ผิดนัก ผู้เช่าเหยื่อส่วนมากคือคนที่ได้ยินกิตติศัพท์แต่ไม่สามารถหาซื้อมาไว้เป็นเจ้าของได้ ต้องไปเช่าคนอื่นมาทดลองตก ของที่ถูกส่งข้ามประเทศมาในฐานะของขวัญ บัดนี้แอบขายให้กันตามเคาท์เตอร์สำหรับคนกันเอง เพราะมันมีเพียงจำนวนน้อย ในราคาตัวละ 25 เหรียญ ซึ่งในยุคนั้นเป็นราคาที่แพงเหมือนกับทอง

(สองเสี่ยว)

และแล้วก็มีคนหัวใสเกิดขึ้นมาจนได้ หมอนั่นเป็นพนักงานขายจอมจ้อชื่อ รอน เวบเบอร์ ในมินเนโซต้า ซึ่งได้ยินปรากฎการณ์ rapala ฟีเว่อร์ อันพิลึกกึกกือนี้ รอน เวบเบอร์ จึงร่วมทุนร่วมความคิดกับเพื่อนที่ชื่อ เรย์ ออสตรอม เขียนจดหมายไปถึง ลัวรี่ ลาพาร่า ขอเป็นตัวแทนขายเหยื่อปลอมราพาล่าแต่เพียงผู้เดียวในทวีปอเมริกาเหนือ

พอถึงตอนนั้น เนื้อที่ขนาดแมวดิ้นตายในกระท่อมของลัวรี่ กลายเป็นโรงงานผลิตเหยื่อปลอม โดยเขา เมีย ลูกๆ และเพื่อนบ้านสาละวนกับการทำเหยื่อตามใบสั่งที่ทยอยตามกันเข้ามาไม่ขาดสาย เหยื่อถูกส่งไปอเมริกาขายหมดในพริบตา ใบสั่งระลอกใหม่ตามเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง จนถึงปี 1962 นักตกปลาซึ่งโดนความยากจนกระหน่ำมาทั้งชีวิตและเริ่มดูว่าแก่ทรุดโทรม ทั้งที่เขามีอายุเพียง 55 ปี ก็ตกลงเซ็นสัญญากับพนักงานขายชาวอเมริกัน 2 นายนั้น ทั้งสองคนได้เป็นผู้ขายราพาล่าแต่เพียงผู้เดียว รับไม่จำกัดจำนวน เหยื่อผลิตออกมาได้เท่าไหร่เป็นเอาทุกตัว ตอนนั้นลัวรี่ ยังคงผลิตเหยื่อทุกตัวด้วยมืออย่างปราณีตเช่นเคย

อะไรที่มันจะเกิด มันต้องเกิดนิตยสารไลฟ์ได้รับรู้ถึงชื่อเสียงของเหยื่อตัวนี้ และนำเหยื่อราพาล่าพาดหัวบนปกนิตยสาร ซึ่งหน้าปกนั้นมีมาริลีน มอนโร ผงาดเนื้อหนังโนมเนื้อทุกส่วนของเธอ มันเป็นฉบับประจำวันที่ 17 สิงหาคม 1962 ด้วยถ้อยคำสั้นๆ ว่า "เหยื่อปลอมที่ปลาไม่มีสิทธิปฏิเสธ"เป็นฉบับที่ไลฟ์เองก็ทำลายสถิติการ จำหน่ายของตัวเองเหมือนกัน

"เราแทบไม่เชื่อ ไม่เชื่อเอาจริงๆ เสียงโทรศัพท์ดังเข้ามาสั่งเหยื่อปลอมทุกนาที..." ออสตรอมเล่าให้ฟัง เพียงปีเดียวขายไปได้100,000 ตัว พอถึงปี 1964 ยอดขายเพิ่มขึ้นเป็น 800,000 และไม่นานก็เพิ่มเป็นล้านและเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ลัวรี่ ย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่ซึ่งใหญ่โตขึ้นแต่ยังคงอยู่ในชนบท เขาเป็นวีรบุรุษหนึ่งเดียวของท้องถิ่น ซึ่งดูเหมือนว่าเมื่อความสำเร็จจะมาถึง มันมาในชั่วเวลาไม่ทันข้ามคืน หลังจากที่ความยากจนกระหน่ำย่ำยีเขามาค่อนชีวิต แต่เขาก็ยังเป็นเขา เป็นชาวประมงหาตกปลาในชนบทเหมือนดังเดิม ความสำเร็จนั้นไม่ได้มีผลแตกต่างอะไรต่อตัวเขา เขายังเป็นคนง่ายๆ จะเล่าถึงความสำเร็จนั้นอย่างร่าเริงบ้าง กับกลุ่มเพื่อนฝูงชาวบ้านนอกที่สนิทกันมาเก่าก่อน แต่จะเก็บตัวและขลาดอายเสมอเมื่อมีคนไม่รู้จักแวะเวียนมาหาซึ่งในจำนวน นั้นก็มีประธานาธิบดีฟินด์แลนด์ และเจ้าชายฟิลลิปแห่งอังกฤษรวมอยู่ด้วย

(ลัวลี่กับริสโต้)

"พ่อไม่เคยอยากท่องเที่ยว"ริสโต้ ลูกชายคนโตเล่า "พ่อเคยไปอเมริกาเพียงครั้งเดียว ไปอยู่แค่สองอาทิตย์และตลอดเวลาก็ตกปลาในทะเลสาบชายป่ามินเนโซต้า"

(เอ็นซิโอ)

เอ็นซิโอ ลูกอีกคนบอกว่า "พ่อมีเงินติดตัวไม่มาก บางทีก็ไม่มีเลย ถ้าพ่อนั่งแท็กซี่กลับบ้าน พ่อก็จะบอกให้คนขับรถขับไปที่แบงค์ไปเอาเงินที่พ่อฝากอยู่"

ในปี 1965 ลูกคนเล็กชื่อ คัวโก้ ได้จมน้ำตายในทะเลสาบซึ่งเขาเคยทดสอบเหยื่อปลอมอยู่เสมอ เรือที่นั่งไปชนสิ่งกีดขวางและเขาพลัดตกลงไปในน้ำ กว่าจะพบศพก็อีกอาทิตย์ถัดมา สิ่งที่ติดขึ้นมากับขากางเกงของหนุ่ม 26 ปีผู้เคราะห์ร้ายเป็นเหยื่อราพาล่าตัวหนึ่ง

โศกนาฏกรรมนั้นทำร้ายชายชราอย่างแสนสาหัส ริสโต้ บอกว่า "พ่อไม่เป็นอย่างเดิมอีกเลยตั้งแต่วันนั้น พ่อรู้สึกว่าสายน้ำซึ่งการุณพ่อมาตลอดชีวิต บัดนี้ได้ทวงหนี้ที่พ่อต้องชำระ นั่นคือชีวิตของ คัวโก้"

ชายชราดื่มอย่างหนักหลังการตายของลูกชาย โอนกิจการให้ลูก ไม่เคยมาสนใจใยดีว่ากิจการนั้นก้าวหน้ายิ่งใหญ่เพียงใด ร่างกายซึ่งครั้งหนึ่งเคยแข็งแกร่ง บัดนี้แห้งเหี่ยว ทรุดโทรม ไร้ซึ่งพละกำลัง ทั้งกายและใจ ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ลัวรี่ ราพาล่า หมดลมหายใจลงในวันที่ 20 ตุลาคม 1974 มีทรัพย์สินส่วนตัวที่เหลือเพียง 27,000 เหรียญ เพราะนอกนั้นเขามอบให้กับลูกๆ และคนอื่นหมดสิ้นแล้ว

ศพลัวรี่ ถูกฝังไว้ใกล้ๆกับศพของคัวโก้ลูกชายที่เขารัก แต่ชื่อของเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไป เป็นอมตะนามเสมอในหมู่นักกีฬาตกปลา ตราบเท่าที่เหยื่อปลอมราพาล่ายังติดปลาทุกตัวขึ้นมาจากน่านน้ำและกระแสธาร ทั่วโลก...

หลับให้สบายเถิด..ชายผู้ให้กำเนิด..เหยื่อแห่งความฝัน..ดาวเดือนเกลื่อนฟ้าหมื่นพัน..จะโอบกอดท่านนั้นให้หลับสบาย....สายน้ำที่หล่อเลี้ยงชีวิต...ยังกระตุ้นจิตให้คิดถึง..เหยื่อปลอมใหญ่น้อยกลาดเกลื่อนเต็มบึง...ราพาล่าคือที่หนึ่งในใจเรา....(ไปได้เว้ย..สุดยอด..อิอิ)

เทคนิคการใช้เหยื่อปลอมPLUG

2009-08-31T13:36:00.001+07:00

1. การเลียนแบบปลาเล็กที่บาดเจ็บหรือกำลังจะตาย (Dying Minnow)

ไม่มีอะไรที่จะล่อใจปลานักล่าเหยื่อขี้ระแวงให้ตรงเข้าจู่โจมเหยื่อทันทีมาก ไปกว่าเห็นปลาตัวเล็ก ๆ ที่บาดเจ็บหรือกำลังใกล้จะตายได้ ไม่มีปลานักล่าชนิดใดที่จะมองข้ามเหยื่อที่มันสามารถตะครุบได้อย่างง่ายดาย ถึงแม้ว่ามันจะอิ่มจนอยากจะนอนเสียด้วยซ้ำ

เหยื่อปลอมที่มีลักษณะดังกล่าวนี้ที่เพื่อนนักตกปลารู้จักกันเป็นอย่างดี เห็นจะหนีไม่พ้นยี่ห้อ RAPALA โดยเฉพาะชนิดลอยน้ำ Original Floating และชนิดที่ค่อย ๆ จมช้า ๆ Countdown เหยื่อทั้งสองชนิดนี้จัดเป็นเหยื่อขนาดเล็กซึ่งมีคุณสมบัติตามที่ต้องการ และมี Actions ในลักษณะเช่นเดียวกับปลาที่กำลังบาดเจ็บหรือกำลังจะตาย

การหวังผลของเหยื่อประเภทนี้

เหยื่อประเภทนี้จะใช้ล่อปลาในตระกูลปลากระพง, ปลาม้า, ปลาจวด, ปลาช่อน, ปลาชะโด รวมทั้งปลาในตระกูล Catfish เช่น ปลากดชนิดต่าง ๆ อีกทั้งปลานักล่าอื่น ๆ หลายชนิด

วิธีใช้

สามารถใช้เหยื่อชนิดที่ลอยน้ำติดไว้ที่ปลายสายโดยตรงหรือจะต่อผ่าน Snap ในกรณีที่ต้องการเปลี่ยนให้ง่ายขึ้นก็ได้ ให้ทำการเหวี่ยงเหยื่อไปนอกชายฝั่งที่คิดว่าจะมีปลานักล่าซุ่มรออยู่
สถานที่ที่ซุ่มตัวรอของปลานักล่าส่วนใหญ่มักจะเป็นสถานที่ซึ่งมันสามารถ กำบังตัวได้ดีจากปลาเหยื่อ เช่น พงหญ้าใต้น้ำ ใต้ใบบัว ก้อนหิน ซอกหิน ต้นไม้ที่ลอยน้ำ ซากไม้ล้ม กลุ่มตอไม้ใต้น้ำ ตามตอหม้อสะพาน บริเวณริมตลิ่งที่น้ำเซาะเว้าลึกเข้าไปและบริเวณที่มืด ๆ

เมื่อได้ที่หมายดังกล่าวหรือตำแหน่งที่ท่านคิดว่าน่าจะมีปลานักล่าซุ่มตัวรอ อยู่แล้ว ก็จัดการปล่อยเหยื่อปลอมให้มันทำหน้าที่ของมัน ด้วยการตีเหยื่อให้ลงตรงจุดดังกล่าวหรือให้เข้าใกล้เป้าหมายให้มากที่สุด และใช้วิธีกระตุกปลายคันเบ็ดสักนิดให้เป็นจังหวะ ๆ ท่านจะเห็นว่าเหยื่อปลอมดังกล่าวเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระเหมือนกับปลาที่ตาย แล้วทั่ว ๆ ไป ปล่อยให้เหยื่ออยู่เช่นนั้นสักครู่ หากไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างไร ก็เริ่มตีเหยื่อเข้าไปใหม่ในพื้นที่ดังกล่าวและพื้นที่ใกล้เคียงที่คิดว่า น่าจะมีตัว ทำเช่นนี้ประมาณ 5 - 6 ครั้ง หากว่ายังไม่มีผลใด ๆ ก็ให้ลองเปลี่ยนสถานที่แห่งใหม่

การที่เรากระตุกปลายคันจะส่งผลไปยังตัวเหยื่อปลอมให้มีการเคลื่อนไหวและมี ลักษณะเหมือนปลาที่กำลังจะตาย ให้กระตุกปลายคันเบ็ดโดยออกแรงให้มากพอที่จะทำให้เหยื่อซึ่งอยู่ใต้ผิวน้ำ สั่นเร็ว ๆ หลาย ๆ ครั้ง และปล่อยสายเบ็ดออกไปให้ยาวพอที่ทำให้เหยื่อกลับลอยขึ้นสู่ผิวน้ำได้ด้วย
การกระตุกปลายคันเบ็ดนั้น จะทำให้เหยื่อเคลื่อนตัวไปข้างหน้าในอาการที่เหมือนปลากำลังจะตายก็จริงอยู่ แต่ไม่ได้ทำให้มันลอยตัวขึ้นมาด้วย ต้องปล่อยให้เหยื่ออยู่อย่างนั้นประมาณ 10 วินาที

ระหว่างที่ท่านกระตุกปลายคัน ปลานักล่าซึ่งซุ่มตัวดูอยู่อาจให้ความสนใจเหยื่อแต่ยังไม่เข้าเล่นงานเหยื่อ เพราะเหตุผลที่กล่าวมาแล้วข้างต้นว่า ปลานักล่าส่วนใหญ่มักจะขี้ระแวง ระหว่างที่ท่านกรอสายลากเหยื่อกลับมา ขอให้ท่านสังเกตด้วยว่ามีปลานักล่าว่ายติดตามเหยื่อของท่านมาหรือเปล่า หากว่ามี คราวนี้จึงลงมือให้เต็มที่โดยการเลียนแบบปลาที่ยังพอมีกำลังอยู่และกระเสือกกระสนเพื่อจะหนีออกไปจากบริเวณอันตราย
ปล่อยสายเบ็ดออกมาให้ยาว ๆ หันปลายคันชี้ไปที่ตัวเหยื่อและสะบัดปลายคันเบ็ดขึ้นลงเป็นจังหวะยาว ๆ ด้วยวิธีนี้จะทำให้เหยื่อดำดิ่งลงไปอย่างเร็วและมีอาการสั่นมาก ขณะเดียวกันการเคลื่อนไหวนี้จะทำให้เกิดเสียงขึ้นมาด้วย โดยเสียงจะเกิดจากการกระทบกันโดยเร็วระหว่างตัวเบ็ดกับห่วงที่เป็นโลหะ ทำให้เกิดคลื่นเสียงสะท้อนในน้ำซึ่งมีผลต่อการได้ยินเสียงของปลา

หลังจากที่สะบัดปลายคันเบ็ดไปมาแต่ละครั้งแล้ว ก็ปล่อยให้เหยื่อค่อย ๆ ลอยกลับขึ้นสู่ผิวน้ำ และปล่อยให้ลอยอยู่อย่างนั้นประมาณว่าสัก 10 วินาที หากยังไม่ได้ตัวก็ให้เริ่มทำซ้ำตั้งแต่เริ่มต้นอีกสัก 5 - 6 ครั้ง แล้วเปลี่ยนเป็นที่อื่นบ้าง

หลักการต่าง ๆ ก็คือ ปลาเล็ก ๆ ที่ตายแล้วจะอยู่ทั้งบนผิวน้ำ - จมน้ำ หรืออยู่กลางน้ำเพราะเหตุที่ว่าปลาใหญ่จะไล่กินปลาเล็กโดยมันอ้าปากว่ายพุ่ง เข้าไปในฝูง พยายามทำร้ายปลาในฝูงให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ หลังจากนั้นมันจึงจะหวนกลับมาตามกินปลาเล็กซึ่งได้รับบาดเจ็บที่ลอยอยู่
ดังนี้ เทคนิคที่กล่าวมาแล้วข้างต้น จึงเป็นการเลียนแบบพฤติกรรมการเข้ากินเหยื่อของปลานักล่าเป็นหลัก
ยังมีพฤติกรรมอีกชนิดหนึ่งที่ใกล้เคียงกับการใช้เหยื่อชนิด Original Floating แต่วิธีนี้เราจะใช้เหยื่อที่ชื่อว่า Countdown เหยื่อชนิดนี้จะค่อยจมลงอย่างช้า ๆ การลอยตัวของเหยื่อชนิดนี้จะค่อยจมลงอย่างช้า ๆ การลอยตัวของเหยื่อจะอยู่ในระดับกลาง ๆ เมื่อท่านเหวี่ยงเหยื่อชนิดนี้ออกไป มันจะค่อย ๆ จมลงไปในระดับความลึกระดับหนึ่งซึ่งเหมาะสมกับปลานักล่าบางชนิดที่ชอบกิน เหยื่อในสภาพเช่นเดียวกับปลาเล็กบาดเจ็บหรือใกล้จะตายแต่จะอยู่ในลักษณะกึ่ง ลอยกึ่งจม

วิธีใช้เหยื่อปลอมชนิดนี้ เพื่อน ๆ อาจจะต้องศึกษาวิธีการกินเหยื่อของปลานักล่าที่ต้องการตัวเสียก่อนว่า มีพฤติกรรมการกินเหยื่อในระดับความลึกเท่าใด

โดยทั่วไปเหยื่อ Countdown จะจมลงไปใต้ผิวน้ำในอัตราความเร็ว 1 ฟุต ในระยะเวลา 2 วินาที ให้เพื่อนลองตีเหยื่อไปยังตำแหน่งที่หวังผล ประมาณว่าให้เหยื่อจมลงอยู่ในตำแหน่งประมาณ 1 ฟุต เหนือขึ้นมาจากพื้นแล้วจึงค่อย ๆ กรอสายเบ็ดลากเหยื่อกลับมาโดยให้ปลายคันเบ็ดสะบัดช่วงสั้น ๆ เพื่อทำให้เหยื่ออยุ่ในลักษณะที่พุ่งตัวกระตุกไปข้างหน้าอย่างเต็มที่เหมือน กับปลาที่ได้รับบาดเจ็บและกำลังดิ้นรนเพื่อหนี หากยังไม่ได้ผลก็ขอให้ลองเปลี่ยนเป็นบริเวณที่มีระดับน้ำลึกแตกต่างกันออกไป

2. การเลียนแบบปลาที่ตกใจและวิ่งหนีก่อให้เกิดการสั่นสะเทือน (Jolting)

ในกรณีที่ผิวน้ำเป็นระลอกคลื่นมากเกินไป น้ำมีสีขุ่น การสั่นสะเทือนของเหยื่อเป็นวิธีที่จะล่อปลานักล่าให้ออกมาหาเหยื่อได้ การสั่นสะเทือนของเหยื่อปลอมจะทำให้เกิดเสียงสะท้อนใต้น้ำให้ได้ยินไปถึง ประสาทสัมผัสของปลานักล่าได้อย่างมากมีระยะไม่เกิน 75 ฟุต
เหยื่อปลอมชนิดที่ทำให้เกิดอาการสั่นสะเทือนในที่นี้ก็คือ Original, Jointed Rapala
เหวี่ยงเหยื่อดังกล่าวลงไปในบริเวณซึ่งเป็นที่กำบังของปลานักล่าหรือในที่ ที่คิดว่ามีปลานักล่าซ่อนตัวอยู่ ค่อย ๆ กระตุกปลายคันเบ็ดในขณะที่กรอสายเบ็ดกลับมาอย่างรวดเร็ว เหยื่อชนิดนี้จะดำดิ่งจากแรงฉุดลากด้วยความเร็ว ตัวกำเนิดเสียงในตัวเหยื่อจะมีแรงกระทบกระแทกในขณะที่อยู่ใต้น้ำจนปลานักล่า ที่อยู่ในรัศมีใกล้เคียงก็จะรับรู้ถึงการสั่นสะเทือนหรือแม้จะอยู่ในระยะไกล ๆ ก็สามารถได้ยินได้
หลาย ๆ ครั้ง ปลานักล่าจะว่ายน้ำเข้ามาดูเหยื่อใกล้ ๆ เมื่อได้ยินเสียงหรือประสาทสัมผัสของมันรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือน เพื่อให้แน่ใจว่าเป็นเหยื่อที่มันต้องการก่อนที่มันจะลงมืองับเหยื่อ
วิธีนี้ใช้ได้ดีกับปลานักล่าที่หาอาหารโดยการใช้ประสาทรับความรู้สึกมากกว่า การใช้สายตา ฉะนั้นเพื่อน ๆ ที่จะใช้วิธีนี้ต้องหมั่นทำให้เหยื่อเคลื่อนไหวอยู่เสมอและมีอาการกระทบ กระแทกกับน้ำอยู่เรื่อย ๆ

3. การเลียนแบบปลาที่มีสีสันน่าสนใจและบาดเจ็บ (Fat Rapping)

วิธี Fat Rapping ใช้ในการล่าปลาที่เคลื่อนที่ไปมาอย่างรวดเร็วอยู่ตามชายฝั่ง เช่น ตามพงหญ้า กอบัว พืชลอยน้ำชนิดต่าง ๆ ซึ่งสามารถใช้เป็นที่หลบซ่อนตัวของเหล่าปลานักล่า

เหยื่อที่ใช้ในการนี้อาจแบ่งแยกได้เป็น 3 ชนิด คือ

3.1 เหยื่อชนิดดำตื้น (Shallow Runner Fat Rap)

ส่วนมากแล้วมักจะใช้ในขณะที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน เพราะเหยื่อชนิดนี้จะ เพราะเหยื่อชนิดนี้จะมีสีสันกระจ่างเป็นมันวาว ลองทดสอบดูก่อนว่าบริเวณดังกล่าวที่จะหย่อนเหยื่อมีที่กำบังใต้น้ำชายฝั่ง หรือไม่
จากนั้นทำการหย่อนเหยื่อลงไปในทุก ๆ ซอก และทุก ๆ ช่อง ที่คิดว่าอาจจะมีปลานักล่าซ่อนตัวอยู่ ต่อจากนั้นก็กู้สายเบ็ดขึ้นจะด้วยวิธีการใดก็ตาม เช่น สาวสายที่มีเหยื่อ Shallow Runner Fat Rap กลับมาหาตัวอย่างรวดเร็ว การกระทำอย่างรวดเร็วเช่นนี้สามารถก่อให้เกิดแสงวาบขึ้นมาทำให้ปลาสนใจ หากว่าพื้นน้ำอยู่ในสภาพเรียบสงบก็จงปล่อยให้เหยื่อลอยอยู่อย่างน้อย 2 - 3 วินาที จึงค่อยกรอสายเบ็ดเข้ามา

3.2 เหยื่อชนิดดำลึก (Deep Runner Fat Rap)

เหยื่อชนิดดำลึกส่วนมาแล้วจะใช้เหยื่อชนิดนี้ในเวลาที่พระอาทิตย์เริ่มขึ้นสูงจากขอบฟ้า เพราะเหยื่อชนิดนี้จะมีสีสันที่ออกจะทึบ เมื่ออยู่ในน้ำจะดูเป็นเงาดำ เหยื่อ Deep Runner Fat Rap จะมีตัวถ่วงในตัวเหยื่อเอง และเหยื่อจะจมลงไปอย่างรวดเร็วได้ 10 - 12 ฟุต
วิธีใช้ก็ควรจะลากเหยื่อให้ช้าลงกว่าแบบแรกโดยการกระตุกสายที่ปลายคันเบ็ด เรื่อย ๆ และพยายามปล่อยสายให้ยาวพอที่เหยื่อจะจมอยู่ในระดับใต้พื้นน้ำ

3.3 เหยื่อชนิดที่มีขนาดจิ๋ว(Mini Fat Rap)

เหยื่อชนิดนี้ส่วนใหญ่จะมีสีสันลวดลายที่แพรวพราวหรือเรียกอีกอย่างว่าสีสัน ที่ฉูดฉาดเกินความเป็นจริง แต่ที่สำคัญคือมีขนาดที่เล็กจึงเหมาะสมที่จะใช้อุปกรณ์ขนาดเล็ก สายเบ็ดเล็ก
เป็นเหยื่อที่นักตกปลาส่วนใหญ่จะมีไว้สำรองในกรณีที่เหยื่อที่กล่าวข้างต้น ทั้งสองชนิดใช้ไม่ได้ผล อาจเป็นเพราะว่าปลานักล่ามีขนาดเล็กและเหยื่อที่ใช้มีขนาดใหญ่โตจนดูน่ากลัว มากกว่าน่ากิน เหยื่อชนิดนี้จึงเหมาะสมและมีผลเต็มที่เพราะมันมีลักษณะรูปร่างคล้ายคลึงกับ ที่ปลาส่วนมากมักใช้เป็นอาหาร เหยื่อชนิดนี้รู้จักกันในชื่อ Mini Fat Rap

ที่กล่าวมาทั้งหมดเป็นตัวอย่างการใช้งานของเหยื่อปลาปลอมในเงื่อนไขต่าง ๆ กัน ส่วนองค์ประกอบในการนำไปใช้งานจริง ๆ นั้น เมื่อเพื่อน ๆ นักตกปลาแต่ละคนได้นำไปใช้แล้วอาจจะได้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกันไปบ้าง
ทั้งนี้และทั้งนั้น การใช้เหยื่อปลอมในบ้านเรายังไม่ค่อยแพร่หลายกันมากมายเช่นกับในต่างประเทศ จำเป็นที่จะต้องให้เพื่อน ๆ นักตกปลาทุกคนนำไปทดลองและทดสอบด้วยตนเอง และคาดหวังว่าเพื่อน ๆ คงจะประสบผลสำเร็จและหันมาใช้เหยื่อปลอมกันมากขึ้น อย่างน้อยที่สุดก็ได้ชะลอการใช้ทรัพยากรธรรมชาติให้หมดช้าลงไป ทั้งนี้ก็เพราะว่า เหยื่อปลอมนั้น สามารถที่จะนำกลับมาใช้ได้อีกไม่มีขีดจำกัด

ปิดปรับปรุงจ้า

2009-08-24T21:06:00.002+07:00

++ปิดปรับปรุงชั่วคราวครับ ขออภัยในความไม่สะดวกครับ++